Els in Kameroen

Ik tel nog 10 dagen: Opnieuw ‘The Final Countdown’

2010-05-07T14:32:00.000+02:00

Hier ben ik weer! Eindelijk nog eens een berichtje op die vertrouwde vrijdag…
Deze keer meen ik het écht, het zal een kort(er) bericht zijn. Ik weet echt niet meer wat zeggen! 
Neen, zo erg is het nog niet. Maar tussen maandag en vandaag is er echt niet veel meer gebeurd… Zoals beloofd heb ik foto’s van de begrafenis en nog enkele foto’s van het didactisch materiaal toegevoegd. Ik zou normaal nog enkele klasfoto’s toevoegen, maar die gaan we maandag pas nemen. Er zijn allerlei vergaderingen op school de laatste dagen, waardoor er enkele klassen niet volledig zijn of helemaal geen les hebben. Maandag zou alles terug normaal verlopen.

En hoe lopen de voorbereidingen voor de opdrachten die we jullie gegeven hebben? Ik ben er zeker van dat jullie al flink aan de slag zijn, niet?! Stel ons nu niet teleur hé! (Het schijnt dat schuldgevoel opwekken effectiever zou werken?! Dit is dus een test…)

Woensdagavond 5 mei, schreef ik het volgende:

Precies 80 dagen geleden het. Op de luchthaven kocht ik heel benieuwd de krant, waar een artikel over Claire en mij in verscheen. Even later stapte ik even benieuwd en zenuwachtig het vliegtuig op! Vandaag, woensdag 5 mei, resten mij nog 11 nachten in Kameroen. Waarvan de laatste nacht eigenlijk niet meetelt, aangezien we dan slapen in het vliegtuig. Hoog in de lucht. Op een vlucht richting België! Nooit verwacht dat ik België zo hard zou missen. Maar we zijn niet op DE vlucht, want ik weet zeker dat ik Kameroen ook heel hard zal missen!

Al was Kameroen niet volledig “het paradijs” waar we op gehoopt hadden. Wat grotendeels te danken valt aan de geldgerichte en klaag mentaliteit. We hadden beide gehoopt om drie maanden aan deze ‘Westerse’ mentaliteit (die niet elke Westers blijkt te zijn), te kunnen ontsnappen. Tevergeefs.

Maar één ding beseffen en weten we nu wel heel goed: WAT HEBBEN WIJ EEN PRACHTIG LEVEN IN BELGIË!!! Misschien is het wel goed dat we dit, na dit avontuur, echt beseffen en inzien…

Ik ben wéér eens een nieuw boekje begonnen. Voor de tien dagen die me nog resten in Kameroen en voor de eerste dagen terug in België.

Ik heb daarnet al een valies gemaakt. De grote valies, waar ik alle souvenirs en kleding dat ik niet meer nodig heb, heb proberen in te duwen. Claire dacht nooit dat ik erin zou slagen, maar het is me gelukt! Ik vrees wel voor het gewicht…

Het was een raar en dubbel gevoel om mijn valies te pakken. Maar ik vermoed dat de laatste dagen allemaal raar en dubbel zullen aanvoelen…

Donderdag 7 mei

Ik ben net even bij de familie in het salon gaan zitten en we hebben wat bijgepraat. Ik heb de foto’s laten zien van mijn schilderproject, want aangezien Emilienne nu een jaar niet meer buiten mag zal het ook nog een jaar duren voor ze het resultaat zal kunnen zien!

Ik ben blij dat ik deze week nog kan meemaken hier in Kameroen. Alles verloopt terug zoals voor de dood van André. We mogen terug gezellig praten, zeveren en lachen. Er is nu ook een tante in huis, die echt super lief, bezorgd en behulpzaam is! Ik moet dringend het fototoestel van Claire nog eens lenen om ook met haar op de foto te gaan.

Emilienne heeft me net verteld dat Jules ons zal vergezellen naar Douala en ons zal uitzwaaien op de luchthaven. Ik had eigenlijk niet meer verwacht dat er familie zou meegaan. Emilienne had al van in het begin gezegd dat zij mee zou komen het laatste weekend. Maar ja, door deze onvoorziene omstandigheden kan ze nu niet meer mee.

Ik heb ook net mijn afscheidscadeau besproken met Emilienne. Ik zou eerst een tapijt of dergelijke cadeau doen. Maar ik heb me bedacht dat ze momenteel veel meer kunnen doen met cashgeld. Ze hebben veel kosten bij het ziekenhuis. De begrafenis voor ongeveer 600 mensen, zal ook wel heel veel gekost hebben… Emilienne stemt in met mijn voorstel en bevestigt inderdaad dat ze momenteel veel meer kan doen met gewoon geld.

What’s next?

Telkens als Claire en ik bij elkaar zijn (wat de laatste dagen bijna elke dag is door alle opdrachten voor school), blijven we maar snakken en verlangen naar België! Het is net als de laatste tien dagen vóór ons vertrek. Toen wilden we het liefst ook zo snel mogelijk vertrekken. Nu hebben we dus hetzelfde ‘probleem’…
Zaterdag gaan Claire en ik shoppen in Bafoussam, op aanraden van Anne.
Zondag “moet” ik naar de kerk van Emilienne. Ik moet afscheid nemen van de mensen daar en de priester. Met andere woorden ik ga weer mogen rechtstaan en iedereen kan me dan nog eens goed bekijken. Emilienne weet dat ik dat niet graag doe, dus heeft ze Chantel (die eerst heel hard met mij aan het lachen was) verplicht om samen met mij recht te staan. De uitdrukking ‘wie laatst lacht, best lacht’ vind ik hier wel heel toepasselijk…
Dit weekend zal ik ook enkele bloemen schilderen in de kamer van de tweeling. Ze zijn nu al dolenthousiast! Ik ben benieuwd of de bloemen mooi zullen zijn, want dat is wel een beetje moeilijker dan gewoon een continent met een cirkel rond…
Volgende week nog een beetje les geven en afspreken met de islamleerkracht van de andere school, voor onze opdracht van Godsdienst. Wij vinden dit echt een leuke en interessante opdracht en we hebben al heel veel boeiende discussie gehad rond de verschillende geloven.
Woensdag is het ons afscheidsfeestje. De inspectrice en directeur hebben zichzelf al uitgenodigd. Ook Jules heeft dit gedaan. Misschien dat Chantal en Christelle ook zullen afkomen… m.a.w. iedereen nodigt zichzelf uit en Claire en ik hebben geen idee meer met hoeveel we nu zullen zijn…
En donderdag stappen we op de bus richting Douala. Daar gaan we de stad nog eens verkennen, ’s avonds eens goed uitgaan en de uren aftellen tot we op het vliegtuig mogen stappen…

STAGE

Op dinsdag 4 mei heb ik mijn materiaal voorgesteld aan de leerkrachten. Ze willen niet langer blijven na school, dus moet het tijdens de recreation gebeuren. Ik had daar eerlijk gezegd niet vel zin in, want dan is er zoveel lawaai… Maar ik had geen keuze. Bovendien waren sommige leerkrachten en de directeur niet aanwezig, dus moet ik het speciaal voor hen nog eens uitleggen.
Ik moest helaas ook snel werken, dus ik weet niet of iedereen de uitleg goed begrepen heeft. Maar goed, de leerkrachten waren wel ENORM enthousiast! En dat ik nog maar een understatement. De complimentjes en applausjes vlogen me om de oren. De leerkrachten zien de meerwaarde van het materiaal in, ze begrijpen dat het niet veel werk is (of slechts één keer veel werk) en ze beseffen echt dat het de leerlingen zal helpen.
Eén leerkracht was zelfs zo enthousiast dat ze vanavond al materiaal zelf ging maken. Ik ga ook mijn restjes karton en gekleurd papier aan haar geven. Dit moet ik zo goed mogelijk stimuleren!
Ik ben héél blij met hun enthousiasme! Ik hoop dat ze elkaar aanmoedigen bij het maken van het materiaal! Wat ik ook heel positief vond is dat ze al andere mogelijkheden, andere toepassingen zagen met het materiaal! Deze gedrevenheid en dit inzicht had ik niet durven dromen.
Het laatste wat ik nu wil proberen is de directeur overtuigen om een budget vrij te maken, zodat er materiaal aangekocht kan worden om nog meer materiaal te maken. Ik vrees er wel wat voor.
Diezelfde dag heb ik mijn materiaal ook nog aan de directeur voorgesteld. Hij vond het ook heel mooi materiaal en vroeg me om sommige materialen eens te tonen in de klas. Dat zal ik zeker eens doen! Ik denk wel dat hij de zinvolheid snapt, maar hij is de laatste persoon die in staat is om de leerkrachten aan te sporen en te motiveren. Helaas…
Woensdagochtend kwam madame Jacqueline heel fier tonen wat ze gisterenavond al gedaan had! Ze heeft karton gezocht en heeft dit in verschillende stukken geknipt. Ze gaat er letters uit knippen, cijfers in Frans en Engels op schrijven, de kleuren in Frans en Engels,… Het is echt fantastisch hoeveel ideeën ze heeft en hoe gemotiveerd ze is! Ik moedig haar aan en geef zoveel mogelijk materiaal om haar te stimuleren. Ik hoop dat haar enthousiasme en resultaten de anderen ook stimuleert om aan de slag te gaan. Ik was alleszins aangenaam verrast, omdat ik dacht dat het slechts bij woorden ging blijven.
Ik vrees alleen dat de directeur hier nooit geld voor zal vrij maken, waardoor de leerkrachten niet lang gemotiveerd zullen zijn. Dat is echt zó spijtig!

Waarschijnlijk is dit mijn laatste bericht vanuit Kameroen, tenzij we in Douala nog even de tijd hebben om een internetcafé te zoeken.
Ik kijk echt uit naar onze thuiskomst!
Tot héél binnenkort!
Dikke zoen
Giga knuffel

Vaderland
Vaderland
Is moederland
En moederland
Is kinderland
En kinderland
Is wonderland
En wonderland is zoek
In volwassenenhoek.

Er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan

2010-05-03T15:54:00.000+02:00

Zo…
Weer een week voorbij…
Weer een week dichter bij mijn thuiskomst…
Ik tel nog 13 dagen op mijn kalendertje!

Ik zal héél kort mijn week wat vertellen, want ik heb veel te vertellen over het weekend. Deze week ook nog een beetje uitleg over mijn projecten.
Ook deze week heb ik enkele foto’s toegevoegd. Neem eens een kijkje in de mappen ‘Uitstap Douala’ en ‘Didactisch materiaal’. Vrijdag kom ik (normaal gezien) terug online, met een nieuw blogbericht(je) maar vooral met nieuwe foto’s. Ik zal dan nog enkele foto’s van school, meer didactisch materiaal (jajaaa Anne Mus, nu ga je eindelijk kunnen zien waarover wij altijd aan het praten waren! ;-) )en ook de foto’s van de begrafenis van André online zetten. Fidel zal mij morgen pas enkele foto’s kunnen doorsturen… Bereid je voor op enkele lugubere beelden, hier is het namelijk héél normaal dat men lijken fotografeert! Slik…

Maandag 26 april 2010

Vanaf vandaag zal er elke dag gebeden worden ’s avonds. Vanaf woensdag zal er steeds meer volk zijn en dus steeds minder rust…
Ik ga mee in de woonkamer zitten om te bidden. Ook al snap ik niets van het Bamoun en kan ik geen enkel liedje meezingen,… Ik vind dit een enorm emotioneel moment. Na een tijdje ben ik gewoon naar buiten gelopen…
Alle leerkrachten van mijn schooltje zijn ook komen bidden. Ze vragen of ik bij hen wil komen zitten. Mad. Suzanne neemt het woord en zegt volgende dingen: “Els, je was vandaag niet op school… Daar waren we erg van geschrokken, want normaal ben je er altijd. We wisten dus dat je het heel moeilijk hebt en daarom zijn we ook allemaal gekomen vanavond. We willen je graag steunen, we willen er voor je zijn.”
Ik vond dit zo’n mooie woorden! Het zijn echt zo’n schatten van mensen! Ik ga ze echt enorm hard missen als ik hier weg ben! Uiteraard heb ik tijdens het aanhoren van deze woorden weer enkele traantjes moeten wegpinken.

Dinsdag 27 april 2010

Ik vertrek ’s ochtends naar school. Een uur later keer ik al huiswaarts. Ik ben enorm misselijk en voel me echt niet goed. Ik heb een hele dag geslapen.

Woensdag 28 april 2010

Omdat het slechts een halve dag is, raap ik alle moed bij elkaar om naar school te gaan. Ik ben nog niet helemaal ‘in mijnen haak’. Ik geef één lesje. Meer kan ik niet doen… Het zijn weer toetsen vandaag en morgen.
’s Avonds is er enorm veel volk thuis. Iedereen komt samen bidden.

Donderdag 29 april 2010

Vandaag een hele dag naar school geweest. Applaus! Ik heb twee toetsen Engels moeten opstellen en afnemen. Dat duurt hier allemaal héél lang, waardoor ik –ondanks de toetsen- toch nog een zinvolle dag had. De leerkrachten vonden mijn toetsen wel telkens veel te moeilijk, waardoor ik telkens de helft moest weg laten en de andere helft zo vereenvoudigen dat de kinderen helemaal niet meer moesten nadenken… Ik was het daar uiteraard niet mee eens. Toen een leerkracht dan nog eens de antwoorden begon voor te vertellen heb ik hem (met enige dwang) het zwijgen opgelegd. Hij begreep de boodschap en heeft voor de rest van de toets niets meer gezegd. Maar ja… Zo gaat het hier nu eenmaal… Het bezorgt me van tijd tot tijd toch de nodige frustraties…

Vrijdag 30 april 2010

Ik sta op om 6.30 uur en houd me rustig bezig op mijn kamer. Rond 9.30 uur komt Géneviève zeggen dat ik me klaar moet maken en bij ma’tje moet gaan zitten in de woonkamer. Ik doe mijn wit kleed aan en voel me net een pattattenzak… Maar goed… Mijn zusjes lopen er ook zo bij.
Rond 10 uur vertrekt Emilienne naar het Mortuarium. Ik moet wachten op mijn zusjes. We gaan allemaal samen in een busje naar Foumban, waar het mortuarium is.
Ook al wisten ze goed genoeg om hoe laat ze moesten vertrekken, het is weer op het laatste moment (wat dus al te laat is) dat ze zich nog moeten wassen en omkleden… Maar goed, inmiddels doet me dat echt niets meer.
We kruipen in de busjes. Plots beginnen Valdez, Fidel, Géné en Mireille enorm hard ruzie te maken met de chauffeurs en staan heel luid te roepen. Ik heb geen benul van wat er gebeurd, want alles wordt in het Bamoun besproken. Iedereen moet terug uit de busjes. Vervolgens mag je terug IN het busje kruipen als je naam afgeroepen wordt. Blijkbaar waren er ook enkele mensen in de busjes gekropen die op voorhand niet betaald hadden.
Als je dan denkt te kunnen vertrekken ontstaat de volgende ruzie. Nu doet de chauffeur weer lastig. Hij wil nu al het geld voor de terugrit, maar dat krijgt hij uiteraard niet. Enfin, we zijn weer vertrokken voor een kwartier heen en weer geroep en gescheld.
Om 10.45 uur vertrekken we eindelijk. Slechts drie kwartier te laat… Ik vind het echt zo bizar dat zelfs op de dag van een begrafenis er nog zoveel ruzie gemaakt wordt en zo luid geschreeuwd wordt… Dit zou je bij ons nooit zien gebeuren, denk ik!
Tijdens de rit begint Chantal enorm hard te wenen. Ze roept regelmatig “Papa! Papa, kom terug!”
Dit grijpt ons allemaal zo hard aan dat na vijf minuten heel het busje aan het wenen is…
Als we aankomen bij het mortuarium blijkt ook hier vertraging te zijn, dus uiteindelijk maakt het niets uit dat we wat later zijn… Mijn zusjes, vooral de tweeling, zijn enorm hard aan het huilen en worden in een auto geduwd. Ze duwen mij erbij, om hen te troosten… Maar ik denk niet dat ik op een moment als deze, enige troost kan bieden… Chantal blijft heel hard huilen en roepen… Arme meid!
Na een uur wachten ongeveer mogen we binnen in het mortuarium. Geen gekoelde ruimte zoals bij ons. Een hele gewone zaal. De kist staat in het midden. Emilienne zit er naast. Tegen de wijzers in lopen we in een treintje rond de kist. André ligt er vredig bij… Met de windels van de operatie nog om zijn hoofd… Bij het zien van hun vader beginnen mijn zusjes weer heel hard te huilen.
Hierna kruipen we terug in het busje. Weer de nodige ruzie en problemen en dan vertrekken we terug naar Baigom, naar de kerk.
Samen met een andere vrouw van het dorp, die ook deze week begraven wordt, wordt er een korte viering gehouden in de kerk. Echt héél kort. Ik denk dat het maar een half uurtje heeft geduurd.
Daarna wandel ik met al mijn zusjes terug naar huis.

Thuis aangekomen kruip ik in bed. Ik heb enorm veel hoofdpijn. Rond 18 uur komt Claire aan. Om 19 uur begint ‘la veillée’, wat zoveel betekent als een hele nacht zingen. Claire en ik kruipen rond 21 uur in bed. We kunnen toch niet meezingen, wegens onze gebrekkige kennis aan het Bamoun.

Zaterdag 1 mei 2010

In de voormiddag hoor je af en toe mensen zingen, maar je hoort vooral de luide muziek die ze afspelen. Een cd met allemaal –lijkt mij vrolijke- kerkmuziek. Af en toe test de dj zijn microfoon, ook al gebruikt hij deze nooit. Maar goed, het oogt stoer zeker?!
In de voormiddag werkt Claire nog wat aan het eindwerk en ik knutsel nog wat aan mijn didactisch materiaal…

Om 14 uur begint de viering. Voor ons huis staan een vijftal tenten, met heel veel stoelen onder. Hier gaat de afscheidsviering doorgaan. Er zijn echt enorm veel mensen aanwezig! Er zijn veel stoelen te kort en een heleboel mensen moeten gewoon rechtstaan.
André was lid of president van allerlei verenigingen en koren enz… Allemaal komen ze een woordje voorlezen. Niets dan lof over deze gemotiveerde man veel principes, die zich engageerde voor zoveel dingen.
Om 15 uur komen ook verschillende familieleden aan het woord, die bijna allemaal hetzelfde zeggen over het leven van André. Ze beschrijven ook de laatste uren van zijn leven. Overgebracht naar Douala, geopereerd, veel tekenen van hoop en dan onverwachts gestorven…
Daarna nog een woord van de priester en het voorlezen van enkele Bijbeltekst en in het Frans en het Bamoun.
Hierna wordt André begraven, op het familiekerkhof naast het huis. Enkel de naaste familie mag mee naar het kerkhofje. Ik mag ook mee. Claire en Joshua blijven bij Bernadette.
Heel veel tranen, zware woorden,… nog meer tranen en dan een man met een camera die een close-up van je neemt! Waarom ze deze gebeurtenis willen filmen snap ik echt niet! Er worden ook heel veel foto’s getrokken. Fidel heeft me daarnet nog overtuigd om met André op de foto te gaan. Dat vond ik echt heel griezelig. Wie wil er nu op de foto met een lijk??!!! Hier is dat heel gewoon allemaal… Fioew!
Het lichtpuntje van de dag: Alexis en Solange waren ook op de begrafenis! De buik van Solange is echt enorm dik geworden! Nog een dikke maand en ze moet bevallen! Solange is nog steeds de vrolijkheid zelve en weet al gauw een lach op mijn gezicht te toveren. Ze wil ons graag nog eens zien voor we terugkeren naar België, maar daar hebben we helaas helemaal geen tijd meer voor. Solange moet helaas weer snel door, want ze moet nog naar de andere begrafenis.
Hierna verneem ik dat mijn twee zusjes (de tweeling) allebei flauwgevallen zijn en naar het ziekenhuis van Baigom zijn gebracht. Claire en ik haasten ons daar naartoe. Christelle is al bijgekomen en ligt rustig op bed. Chantal haar ogen zijn ook open, maar ze reageert amper en heeft rare stuiptrekkingen. Na vijf minuten concludeer ik dat Chantal gewoon een beetje comedie aan het spelen is. Ze zal nood hebben aan een beetje aandacht, wat ergens wel te begrijpen valt op een dag als deze. Na een kwartier bevestigd Claire mijn vermoeden. Vijf minuten krijgt Chantal een kalmerend prikje. Even later slaapt ze.
Er was een oude vrouw die op blaadjes kauwde en dit dan op Chantal spuwde. Daarna begon ze met één of andere noot over het lichaam van Chantal te wrijven. Zo maak je dus kennis met een traditionele heler IN EEN ZIEKENHUIS!!!!! Dit gaat mijn petje te boven! Hier kan ik echt niet bij! Ik begrijp NIET waarom ze dit toelaten. Ik zeg tegen Valdez dat ik het niet erg vind dat die vrouw wat met een nootje zit te wrijven, maar dat ik niet wil dat ze meer gaat doen. Valdez laat de vrouw stoppen, die me de rest van de avond erg kwaad aan kijkt.
Valdez probeert me uitleggen dat ik traditie is en rituelen zijn die ‘moeten’ uitgevoerd worden bij een tweeling. Ik zeg dat dat allemaal wel mooi kan zijn, maar dat ik er niet in geloof en dat ik ECHT gevaarlijk kan zijn! Zolang het hierbij blijft is het niet erg, maar ik zou er niet stom van staan moesten ze binnenkort gaan denken dat Chantal bezeten is door de duivel. Wat zouden ze dan met haar gaan uitvoeren?! Uiteindelijk was het nog een interessante discussie over traditionele geneeskunde… Maar het helemaal begrijpen, zal ik nooit.
Rond 19.15 uur keren we terug naar huis. Ik probeer Emilienne gerust te stellen, maar zij staat erop dat de zussen naar huis gebracht worden. Jules gaat ze halen.
Ik ben kapot! Wat een vermoeiende dag! Er leek maar geen einde te komen aan alle miserie… Wat een avonturen… Wat een gebeurtenissen… Wat een verhalen… We zijn doodmoe en gaan vroeg slapen.

Zondag 2 mei 2010

Om 5.15 uur ’s morgens staan we op. Om 5.30 uur worden de bloemen op het graf gelegd. De maan en sterren verlichten onze weg. We luisteren naar weer heel veel woorden in het Bamoun. De bloemen worden neergelegd en we verlaten het kerkhofje. Mijn twee oudere zussen moeten weer heel hard huilen. De tweeling mocht niet meekomen.
Dit was de laatste fase van de begrafenis.
Hierna lijkt het alsof alles terug heel normaal is. Mensen beginnen terug luider te praten. Er wordt terug gelachen onder elkaar. Men begint op te ruimen. Dit duurt nog een hele dag. Ik wil graag helpen met opruimen maar ik ervaar dat ik gewoon in de weg loop. Dus ook vandaag werk ik een hele dag in mijn kamer. Het didactisch materiaal is bijna af…

Het stagedeel:
-Het schilderproject

Ik koos bewust voor een kleurrijk project (om de school wat op te vrolijken), maar toch een educatief project dat de kinderen iets zou kunnen bijbrengen. Zo ontstond de idee om verschillende continenten op de muren te schilderen.
Ik had gehoopt dat het nieuwe gebouw zo goed als af zou zijn, dan kon ik daar nog ‘Centraal Amerika’, ‘Groenland’ en ‘Antarctica’ schilderen. Dan zou het veel vollediger zijn. Maar er wordt al een maand niet verder gewerkt aan het gebouw! “Ze wachten op de regen”, werd mij verteld. Raar maar waar… Wij hebben liever geen regen…
Ik ben met dit project gestart op zaterdag 17 april (8u-12u en 14-17u). Op die dag heb ik alle continenten in kleur gezet. Zondag 18 april begon ik samen met Blaise (Stagiair) om 13u te werken. Rond 14u kwamen Claire en Anne helpen. Rond alle continenten, behalve Noord-Amerika, werd de oceaan ingekleurd. Helaas was de blauwe verf te vroeg op, om alles te kunnen afwerken. Op de zijkant werd ook de tekst al in krijt geschreven.
Maandag 19 en donderdag 22 april heb ik nog een hele dag geschilderd. Voornamelijk afwerking (tweede laag bij de lichte kleuren en het blauw). Ik wil nu nog ‘bienvenue’ in verschillende talen schilderen, maar ik vrees dat ik daarvoor niet voldoende tijd meer heb!

Tijdens het schilderen werden we aangemoedigd door de kinderen van school en door vele mensen van het dorp. Ik word regelmatig aangesproken op straat en krijg veel complimenten over ‘mijn goed werk dat ik verricht heb’. De leerkrachten zijn heel enthousiast. Ze zijn verbaasd hoe ‘creatief’ wij zijn en hoe we er toch altijd op komen… Maar het leukste is dat de kinderen enthousiast zijn. Ik had nooit verwacht dat het zo goed zou aanspreken, vee kinderen kunnen nu zelfs de continenten al opsommen! Super gewoon…
Er is zelfs een leerkracht die nu Kameroen met al zijn provincies, zal schilderen in zijn klas! Dat moet ik natuurlijk stimuleren! Het valt op dat deze kinderen nood hebben aan veel visualisatie. Maar door dit onderwijssysteem blijven de kinderen op hun honger zitten.

- Project met didactisch materiaal

Volgend materiaal had ik mee vanuit België of heb ik hier aangekocht, voor heel de school:
- Meetlat van één meter
- Passer voor op bord
- Boek : Anglais (Engelse grammatica in eenvoudige woorden uitgelegd)
- Boek : Wiskunde (Didactiek rond wiskunde in het Frans)
- Boek : English (Een werkboekje van hier, met voornamelijk veel oefeningen)

Elke leerkracht van het lager onderwijs (6) en Blaise (stagiair) krijgen elke, als afscheidscadeautje, een pennenzak met 5 stylo’s, 5 potloden, scherper en liniaaltje! Dat leek mij een zinvol en stimulerend geschenkje! Elke leerkracht krijgt ook nog een beetje kleurkrijt.

Volgend materiaal heb ik zelf gemaakt. Ik probeer de kostprijs zo laag mogelijk te houden, zodat ik de leerkrachten kan stimuleren om, als ik weg ben, ook zulk materiaal te ontwikkelen. Wees gerust, ik ben voldoende nuchter om te beseffen dat er waarschijnlijk nooit nog iets met dit materiaal zal gedaan worden! Maar ik kan maar proberen. Wie niet waagt, niet wint… Het probleem is dat ze met deze nieuwe vorm van werken vanaf het begin van het schooljaar moeten beginnen. Nu overschakelen is veel te moeilijk! Maar ja, dan ben ik er niet meer!
Volgende week zal ik de bedoeling en gebruikswijze van al het materiaal toelichten aan de leerkrachten.
Het volgende heb ik gemaakt:
- M.A.B.-materiaal in karton. Voordeel van dit materiaal: het kan ik alle jaren gebruikt worden (van Sil tot CM2). Het helpt voor getalbegrip, inzicht in het talstelsel, cijferen, hoofdrekenen,…
- Dankzij de breukenstroken worden verschillende breuken gevisualiseerd. Hierdoor kan je z ook makkelijker met elkaar gaan vergelijken, waardoor het voor kinderen eenvoudiger is om inzichten te verwerven.
- Ik heb enkele flitskaarten met de maaltafels gemaakt (tafels 2,3,4,5,6,7,8 en 9). Voor optellingen en aftrekkingen heb ik het MAB-materiaal ontwikkeld. Delingen worden al cijferend uitgerekend, dus moeten ook hiervoor de maaltafels goed gekend zijn. Die zijn helemaal niet gekend nu, dus ik hoop dat deze flitskaarten een beetje zullen helpen! Ik ga de leerkrachten proberen te overtuigen om elke dag 10 minuten vrij te maken om met dit materiaal de tafels te herhalen. Dat zal het geheugen van de kids stimuleren, waardoor het rekenen algemeen veel beter zal gaan. (Hopelijk)
- Ik het een teldoosje (sluitbaar doosje met aantal steentjes) en letterdoosje (sluitbaar doorsje met alle letters van het alfabet) gemaakt. Slechts één van elk, want het dient louter als voorbeeld. Ieder kind zou zo één van elk moeten hebben…
- Ik heb ook nog 3 eierdozen van telkens 10 ‘eieren’ toegevoegd. Dit om inzicht in ons 10-delig talstelsel te verwerven en de brug over 10 (of 20) eenvoudiger te maken. Heel eenvoudig materiaal dat zoveel kan helpen.

Nu hopen dat ze er even enthousiast over zijn als ik en het allemaal zullen gaan gebruiken! En liefst nog zelf ontwikkelen ook… Maar ik vrees dat dat zeker een brug te ver is!

Zo dat was het dan voor deze week.

Binnen twee weken landen wij al in Brussel! Wij zien dat echt al helemaal zitten, maar we vrezen toch een beetje voor die fameuze ‘cultuurschok’ die op ons staat te wachten…
Om deze cultuurschok zo min mogelijk te maken, hebben wij het lumineuze idee gehad om van onze aankomst in Zaventem een hele uitdaging te maken!

Liefste familie, vrienden en klasgenootjes!
WIJ DAGEN JULLIE UIT!

We hebben vernomen dat België het paradijs op aarde zou zijn! Na drie maanden weg te zijn, kunnen we ons dat niet allemaal zo goed meer herinneren. Aan jullie dus om te bewijzen dat België wel degelijk een 5-STERREN-LAND is!!!
Wij hebben 5 opdrachten bedacht die kunnen bewijzen hoe fantastisch België toch is en welk prachtig land we gedurende die drie maanden toch hebben moeten missen! Bij elke opdracht die jullie goed kunnen uitvoeren, verdienen jullie EEN STER! (Dit komt bekend voor, niet?!)

Hier komen de opdrachten:
1. Al na één week wisten we wat we het meest zouden missen aan België : HET OVERHEERLIJKE ETEN! Bij de kleinste herinnering aan alle lekkernijen beginnen al onze smaakpupillen te watertanden! Daarom volgende opdracht: “VERWEN ONS DE EERSTVOLGENDE DAGEN (of weken) NA ONZE THUISKOMST MET DE MEEST HEERLIJKE GERECHTEN, DESSERTEN, DRANKJES, HAPJES,… ALLES WAT JE MAAR KAN BEDENKEN!

2. Dat wij hier, in Kameroen, telkens in het midden van de belangstelling staan… Dat weten jullie al. Het woord ‘Nansa’ zal jullie even bekend in de oren klinken als aan ons. MAAR we vrezen dat het een hele schok zal zijn als wij NIET MEER de enige Nansa’s zijn!!! We zullen er mee moeten leren leven dat niet alle aandacht meer aan ons besteed is… En eerlijk waar… dat wordt moeilijk! Dat wordt loodzwaar! Dat wordt afkicken… Om deze intense pijn wat te verzachten hebben we de volgende opdracht bedacht. OM TOCH NOG EEN BEETJE TEGEMOET TE KOMEN AAN ONZE BEHOEFTE AAN HEEL VEEL AANDACHT, WILLEN WE GRAAG TWEE (grote of kleine) SPANDOEKEN ZIEN IN DE LUCHTHAVEN! EENTJE VOOR CLAIRE EN EENTJE VOOR ELS! We hopen dat dit toch al een beetje zal helpen…

3. Omdat we Kameroen zeker zullen missen, willen we ook daarvan een beetje terugvinden in België! WE ZOUDEN HET HEEL FIJN VINDEN ALS ER TWEE MENSEN VERKLEED GAAN ALS AFRIKAAN(tje)!! Op die manier voelen we ons toch zeker nog een beetje in Kameroen… Wat de grote schok ongetwijfeld ook wat zal verminderen!

4. De kans bestaat dat we door deze Afrikaanse figuren gaan vermoeden dat we in het verkeerde land zijn afgestapt, dus: OM ALLES TERUG EEN BEETJE IN EVENWICHT TE BRENGEN, VERWACHTEN WE MINSTENS 20 NANSA’S (Blanken dus, voor de leken onder jullie) DIE ONS ENTHOUSIAST EN MET OPEN ARMEN ZULLEN OPWACHTEN IN DE LUCHTHAVEN! Familie, vrienden en klasgenootjes: laat jullie niet kennen!

5. En om af te sluiten in schoonheid! Wij komen –eindelijk- terug en dat betekent maar één ding: FEEST!!! Als wij aan feest denken, denken wij ook meteen aan leuke versiering dus: VERSIER ONS HUIS EN DE AUTO MET HEEL ‘LEUK’ ZELFGEMAAKT, ZELF OPGEBLAZEN, ZELF GEKOCHT MATERIAAL! Het hoeft niet veel te kosten! Hier worden de huizen ook met de meest gekke dingen versierd, zoals strandballen, valse bloemen, posters uit tienerboekjes, papieren bloemen…
TIP : HOE KITCHERIG HOE BETER!!!

Zo, zoals je ziet kijken we al helemaal uit naar onze thuiskomst!
Laat jullie niet kennen en bewijs ons maar hoeveel sterren jullie landje waard is!
Opgepast: als blijkt dat Kameroen meer sterren waard is, dan spreekt het voor zich dat we het eerste vliegtuig terug naar hier nemen! Logisch toch… DUS! Neem dit niet op als een grap! Wij zijn heel ernstig, serieus en wij menen het echt! GO FOR IT en vooral: veel plezier ermee!!! 

Zoals elke week krijgen jullie van mij
Een DIKKE ZOEN!
En een GIGA KNUFFEL!

Groetjes!!!!

Fernweh – Marianne Jonker

Ben ik in een buitenland
Dan verlang ik naar mijn eigen bed met dun kussen.
Terug thuis woelt al snel weer
het reiskriebelen in hart en hoofd.
Nieuwsgierigheid gloeit naar
Vreemde planten, dorpen en drank
Die armoede om me heen verdooft.
O won ik maar een prijs,
Dan kon ik weg met trein, op paard
’n privéchauffeur en in hobbelende bussen.

Het leven… Het zijden draadje… En de schaar…

2010-04-26T16:09:00.000+02:00

Lieve, trouwe bloglezers

Vandaag geen vrolijk bericht over mijn wilde avonturen.
Vandaag een bericht vol verdriet over een onverwacht, onvoorzien en ongewild avontuur.
Vandaag een bericht vol poëzie om dat verdriet een plaats te kunnen geven.

Vrijdag 23 april 2010

Om 8 uur spreken Claire, Anne en ik af aan het tankstation in Foumbot. Daar nemen we de auto naar Bafoussam. Gevolgd door nog een andere auto. Om dan in een grote bus plaats te nemen. Wat maakt dat we om 10.30 uur in Bafoussam vertrekken. We vertrekken naar Douala. Het laatste weekend dat wij drieën samen een uitstap maken. Het laatste weekend dat wij drieën samen zijn. Maandag vertrekt Anne terug naar Nederland!

Om 14 uur belt Emilienne. André wordt momenteel geopereerd aan zijn hoofd. Ik beloof om ’s avonds op bezoek te komen in het ziekenhuis. Ondertussen naderen wij Douala. Om 15.30 uur staan we op een parking, om 16 uur komt Bernard ons daar ophalen. Om 16.30 uur zijn we in het Percure-hotel. Er is geen plaats meer voor het hele weekend. Dit verhaal komt me bekend voor… (zie eerste blogbericht vanuit Kameroen) Op zoek naar een ander hotel. Om 17.30 uur hebben we een kamer in een ander hotel. Doodmoe en ziek (Anne en Claire toch) ploffen we neer op het bed. Ik douche me en ga eten. Alleen, de anderen hebben geen honger. Ondertussen belt mama.

Om 19.30 uur belt Geneviève. Ze wacht op me beneden het hotel. Ik ga naar haar toe. Eerst gaan we naar het huisje waar zij en Mireille wonen. Een klein bouwvallig huisje, het lijkt alsof ik me in de sloppenwijk van de stad bevind. Geneviève laat een foto van André en Emilienne zien in het ziekenhuis. Ze zien er beide niet goed uit. Ik zie dat André beademd wordt. Zijn toestand is dus fel achteruit gegaan…

Daarna nemen we samen de moto naar het ziekenhuis. Geneviève weet me te vertellen dat het al veel beter gaat met André! Voor de operatie reageerde hij niet meer en deed hij zijn ogen niet meer open. Enkele uren na de operatie zou hij wel al reageren op geluid en zou hij zijn ogen zelfs al openen! We wachten op de ambulance. Momenteel wordt André overgebracht van l’hôpital général naar dit kleiner ziekenhuis. Hij werd daar enkel geopereerd, want ze hebben daar geen kamers meer vrij. L’hôpital général is het grootste –en beste- ziekenhuis van Douala.

We zien de ambulance aankomen. Ik word geconfronteerd met de Afrikaanse manier van handelen in een ziekenhuis. Blijkbaar zijn ook hier geen kamers meer vrij. André heeft een speciale kamer nodig waar zuurstoftoevoer is. Ze zullen nog een uur moeten wachten tot er een kamer vrij is! Hij blijft in de ambulance liggen. De verpleegster beademt hem. Ik erger mij aan de manier waarop, want ze pompt helemaal niet op een gelijkmatig tempo! Maar André beweegt wel af en toe met zijn voeten en probeert zijn ogen kort te openen.

André is geopereerd aan een hersenbloeding. Aan elke zijde van de schedel hebben ze een gaatje gemaakt om het bloed af te laten vloeien. Zo wordt de druk in zijn hoofd aanzienlijk verlaagd en zou het terug beter moeten gaan.

Er is heel veel familie. Ik schat zo’n 15 personen! Zoveel mensen mogen er in onze ziekenhuizen in België niet binnen. Hier wel…

Rond 22.15 uur verlaat ik het ziekenhuis en ga ik terug naar het hotel. Ondertussen ligt André op een kamer. De dochters en zonen verversen de lakens en zorgen dat alles goed gaat. Ik heb André niet meer gezien in zijn kamer, want ik mocht niet meer binnen. Ik neem samen met één of andere neef de moto. Hij zet mij af aan het hotel. Anne en Claire zullen al wel slapen ondertussen. Ze zijn half wakker als ik binnenkom en ik doe kort de uitleg hoe het nu met hem gaat. Morgen zullen we hem samen nog eens gaan bezoeken.

Om 23.19 uur krijg ik telefoon. De naam ‘Mère Baigom’ verschijnt op mijn scherm. Ik neem op. Dan volgen volgende woorden:
“Els? Papa, il est mort!”
‘TU DIS?!’
“Papa est mort, il n’est plus la! Nous rentrons cette nuit à Baigom, avec le corps de papa.”
‘Mon dieu, c’est pas vrais! C’est pas possible! Ohnon!!!
“C’est vrais. C’est comme ça…”
Emilienne begint te wenen en hangt op.

Daar zit je dan. Met verstomming geslagen. Anne vraagt wie er nu zo laat belt! “Het was Emilienne, André is dood!” Claire en Anne springen recht. Dat kan niet waar zijn!
Daar zitten we dan, alle drie. Met verstomming geslagen. Vol ongeloof. We zuchten en zeggen voortdurend ‘ohneeee’. Wat nu gedaan?!

Ik twijfel aan wat ik gehoord heb. Misschien heb ik het wel gedroomd?! Dat kan toch echt niet waar zijn! Maar mijn ontvangen oproepen bevestigen dat ik een oproep van Emilienne kreeg.
Bernadette belt. ‘André is dood, wist je dat al?’ stel dat ik nog van niets zou weten zou dit echt een héél ongepaste manier zijn om zoiets te vertellen.
“Je moet nu echt verhuizen! Ik laat iemand je spullen pakken!”
‘Non! Je ne veux pas! Je reste là! Je veux soutenir la famille!’
We zien zondag wel…

Hierna nog telefoon van Mireille en Geneviève. Ondertussen twijfel ik niet meer aan mezelf. Het was geen droom. Het is de realiteit! De O zo bizarre en moeilijke waarheid.

Ik begin heel hard te wenen. Mijn eerste tranen in dit Afrikaanse continent. Ik vind het zo vreselijk voor mijn zusjes! 15 jaar en geen vader meer! Verschrikkelijk gewoon! Gelukkig zijn Claire en Anne bij me. Ze troosten me. We praten nog een beetje, over heel andere dingen. Poging om mijn gedachten wat te verzetten… Om 1.30 uur gaan we terug slapen. Alleszins Claire en Anne gaan slapen. Ik doe geen oog dicht. Ik blijf denken. Ik kan geen rust vinden. Wat nu? Moet ik veranderen van gezin? Ik wil dat niet! Aan wat zou hij overleden zijn? Zou hij ook dood geweest zijn moest hij niet overgebracht zijn?! …

Geen slaap – Els Rogier

Hersenspinsels
Ingewikkeld web
Hersenkronkels
Zonder einde
Hersengedachten
Onvermoeibaar

Niets
Nooit
Willen of Kunnen
Begrijpen
Over
De Dood

Zaterdag 24 april 2010

We blijven de hele voormiddag in de kamer. Ik ben een wrak. Ik ben doodmoe maar kan niet slapen. Ik schrijf enkele gedichten.
In de namiddag verkennen we Douala met behulp van een kennis van Anne. Hele vriendelijke jongeman die heel normaal met ons omgaat. Heerlijk gewoon. Deze uitstap verzet mijn gedachten een beetje. Maar ik ben echt heel emotioneel. Om de kleinste dingen krijg ik tranen in mijn ogen. Volgende week komen de foto’s van deze uitstap online.

De keuze – Els Rogier

Je maakte de keuze
Je ging ervoor
Je koos
Niet de traditionele paden
Je koos
Het pretpakket
De uitdaging

Je hebt geen keuze
Je moet doorgaan
Je kreeg
Unieke en onvoorziene paden
Je kreeg
Een (over)leefpakket

Je kreeg
Het echte leven
En dus ook
De dood

Zondag 25 april 2010

We zwaaien Anne uit. Hoe raar! Echt bizar! We zien haar niet meer terug hier in Afrika! Echt heel gek, want wij hebben haar heel de tijd gekend! Ze was al voor ons in Kameroen. Nog drie weken zonder haar.

Vrijdagmiddag was ik nog aan het verkondigen dat ik ook naar huis wil. Maar nu ben ik blij dat ik hier nog ben. Ik kan er nog 3 weken zijn voor mijn familie. Gelukkig…

Om 13 uur vertrekt onze bus al. We werken heel flink door aan ons eindwerk en we rusten uiteraard veel tijdens deze 5-uur-durende rit. Om 18.10 uur kom ik thuis aan. Er staan heel veel stoelen in de woonkamer. Alle andere meubels zijn verdwenen. In de hoek ligt een matras. Emilienne slaapt. Ik laat haar slapen.

Rond 19uur is ze wakker. Ik ga bij haar zitten. Tranen rollen over mijn wangen. Ik kan ze niet tegenhouden. Emilienne weet niet aan wat André gestorven is. Ik vermoed een nieuwe en deze keer fatale hersenbloeding… Emilienne verzekert mij dat ik hier mag blijven wonen. Ze wil echt dat ik hier blijf, dat had ze ook al aan Bernadette vertelt. Oef, een pak van mijn hart!

Klepperavondtoer met vader – Paul Gellings

In het dal waar nevel als een laken boven zweefde
Reik je mij misschien nog eens de hand.
Je had je eigen heuvel al toen je nog leefde,
Voor altijd reisje door dit oude land.

Samen reizen zoals toen, dat is mijn droom en wens.
Liefst aan het einde van de dag en van de zomer,
Langs watermolens aan de grens,
Langs dodenheuvels achter bomen.

Laat me dan één keer nog het koele water horen vallen,
Terwijl zware steen en zuchtend hout
Weer knarsen en weer kreunen op het koren,
En avondzon de weg opnieuw bedekt met goud.

In het dal waar nevel als een laken boven zweefde
Reik je mij misschien nog eens de hand.
Je had je eigen heuvel al toen je nog leefde,
Voor altijd reisje door dit oude land.

maandag 26 april 2010

Vandaag ben ik niet naar school geweest. Daar staat mijn hoofd nu helemaal niet naar. Ik probeer de familie te helpen. Ik ben naar Foumbot geweest om een gasfles te zoeken, maar alles is uitverkocht. Jules zal het morgen in Bafoussam gaan halen.

Ik ben heel blij dat ik hier mag blijven wonen, want inmiddels voel ik me hier echt al thuis. Maar het is moeilijk. Er zijn constant vreemde mensen. Mijn deur moet altijd op slot, want misschien wordt er wel gestolen. Er is veel lawaai, van ’s morgens heel vroeg tot ’s avonds laat. Wenende baby’s, wenende vrouwen… Het huis is heel vuil en je kan je niet rustig wassen. Maar heel lang zal dat niet meer duren.

Dit weekend nemen we al afscheid van André. Een man die moeilijk te doorgronden was. Maar die me net voor onze reis naar het Noorden in zijn hart liet kijken. Ik heb hem toen alles vergeven. Ik wilde met een nieuwe lei beginnen na die vakantie. Maar die kans heb ik nooit gehad. Ik heb geen woord meer kunnen zeggen tegen hem. Ik heb zijn stem niet meer gehoord. Zijn hand niet meer gevoeld.
Dit weekend nemen we afscheid van André. Hij was slechts 61 jaar. Laat 7 kinderen achter en een hele lieve vrouw. Hij laat een tweeling achter van 15 jaar… Een periode in het leven waarin een man in het huis net zo noodzakelijk is.
Vrijdag gaan we het lichaam al halen in Foumban. Dan zullen we waarschijnlijk heel de nacht zingen. Zaterdag wordt André al begraven! Dat gaat echt heel erg snel. Daarna zal het wel rustiger worden.

Nu kan ik een deuil wel van heel dicht meemaken, zo zei Jules. Dat is waar. Wat is me al opgevallen, na één dag?
- Emilienne blijft dag en nacht op de matras in de woonkamer zitten en slapen. Blijkbaar zal ze hier nu een jaar lang moeten blijven liggen. Zo hoort het, in Kameroen. Ik vind het echt heel erg. Ze moet al lijden om het verdriet en nu moet ze ook nog lichamelijk lijden! Want ook zij heeft last van haar rug.
- Rond 5 uur ’s morgens wordt er gebeden (= gezongen).
- Er zitten altijd veel mensen in de woonkamer. Heel het dorp komt langs. Ze komen hun spijt betuigen. Maar eigenlijk zeggen ze niets. Ze zitten daar gewoon een half uurtje en gaan dan weer weg.
- Enkele oudere vrouwen kruipen soms bij Emienne op de matras en beginnen dan heel luid te wenen. Ze wenen niet echt. Ze maken gewoon veel lawaai. Te veel om oprecht over te komen. Ze kunnen zelfs wenen zonder tranen! Ik vind het zo hypocriet en belachelijk. Maar zo hoort het! Dit is de manier waarop zij hun medeleven tonen. Terwijl ik in stilte, in het donker, subtiel enkele tranen probeer weg te vegen.
- Er is heel veel familie die in achterkeuken het eten klaarmaakt. Deze familie blijft hier ook slapen (en in het huis van de grootmoeder hier achter).
- De dood maakt hier deel uit van het leven. Ze gaan er relatief luchtig mee om. Toch vergeleken met hoe wij omgaan met de dood. Bij ons is het echt een verlies. Hier wordt het echt gezien als een deel van het leven.
- Emilienne heeft het wel heel moeilijk. Zij rouwt en denkt op dezelfde manier als wij dat zouden doen.
- Ik heb zijn zussen en broers amper zien wenen! Ze zijn te druk bezig met het organiseren van de deuil misschien. Maar hier vloeien echt veel minder tranen dan bij ons.

Ik vind het heel sterk hoe zij met de dood omgaan. Maar ik kan het echt niet. Ik voel me triest, ook al heb ik deze man amper gekend.

Een man – Els Rogier

Mijn tranen vloeien
Om een man die ik amper gekend heb
Mijn stem schreeuwt
Om een man die ik amper gehoord heb
Mijn handen beven
Om een man die ik amper geholpen heb
Mijn hart bloedt
Om een man die zijn familie achterliet

Dank je, man
Dat ik je heb mogen kennen
Dank je, man
Dat ik je heb mogen aanhoren
Dank je, man
Dat ik je heb mogen helpen
Dank je , man
Dat ik er mag zijn voor jouw familie

Zo, hier rond ik vandaag al af. Neem eens een kijkje bij de foto’s. Ik heb drie nieuwe albums toegevoegd: Verjaardag Anne, Huwelijk en mijn schilderproject op school. Volgende week zal ik over dit laatste wel wat meer vertellen.

Hou jullie goed ginds.
Ik zal me ook sterk houden, beloofd.
Nog slechts 21 dagen en ik kom aan in Zaventem! Ik kijk er echt al naar uit!

Dikke zoen!
Giga knuffel!

Verlanglijstje – Tim Gladdines

Het liefst
Wil ik een wonder,
Het allerliefst
Een bovenwonder:

Alles waar ik ooit van droomde
Alles wat ik eerst niet kreeg
Verzameld in een koffertje,

Een koffertje van rood fluweel.

Maar ook met een
Samenraapsel
Hemellichaam
Ogenschouw

Ben ik, dank u,
Heel tevreden.

Het verlangen naar een stoel

2010-04-16T16:55:00.001+02:00

De stoel staat hier of daar
Zo stevig, zelfbewust
Dat ik niet wil zitten
Alleen maar kijk en denk:
Die stoel zou ik wel willen wezen
En houtig denken aan de man
Die hier of daar niet wil zitten
Alleen maar om een stoel te zijn.

Gedicht van Remco Ekkers

Zozo, lieve lezers. We zijn weer eens een weekje verder. Een nieuw blogbericht komt eraan. Niet zo lang als het vorige bericht, gelukkig. De opbouw kennen jullie inmiddels ongetwijfeld al! Laten we dan maar meteen van start gaan.

Woensdag 7 april 2010

André moest voor controle terug naar het ziekenhuis. Hij is gelukkig terug thuis als ik terug kom van Bafoussam. Ze weten eigenlijk helemaal niets nieuws. Ze hebben geen idee wat hij heeft en de dokter zegt ook helemaal niets. Hoe frustrerend moet dat niet zijn! Emilienne kreeg twee baxters mee, die ze hem nog moet geven.

Gisterenavond werd het allemaal een beetje te veel voor mijn zusjes. Ze zijn echt bang en moesten veel huilen. Ik probeer er te zijn voor de meisjes, maar het is moeilijk. Iemand troost bieden in je eigen taal is al moeilijk. Ik ken de juiste woorden niet in het Frans. Maar een knuffel biedt hen misschien ook een vorm van steun…

’s Avonds zeg ik tegen Emilienne dat ik vind dat ze een sterke vrouw is. Ze krijgt tranen in haar ogen en zegt dat het heel moeilijk en vermoeiend is. Ze heeft het gevoel dat ze niets meer kan doen. Alles ligt nu in de handen van God… Nu krijg ik tranen in mijn ogen.

Donderdag 8 april 2010

Gelukkige verjaardag Anne! Vandaag wordt Anne 23 jaar. Claire had het fantastische idee om een survivalpakket te maken voor haar terugkeer naar Nederland! Nog twee weken en ze is weg! Hoe bizar! Ik zal haar wel missen, die gekke meid.

Ik heb de hele voormiddag (5 uur lang) aan het Fantastisch Unieke en Complete Survivalkitzak gewerkt. Om 15 uur gaan we bij Anne thuis en geven het pakje. Ze is heel blij en verrast. Daarna gaan we iets drinken in Foumbot. Wendelijn is er dan ook bij. Heel lang rekken we het eigenlijk niet.

Vrijdag volgde deel twee van Anne’s verjaardag. Dan hebben we cake/taart gebakken en een lekkere maaltijd gegeten.

Zaterdag 10 april 2010

Om 8 uur sta ik in Foumbot. Om 9.15 uur zitten we pas in een auto richting Foumban. Vandaag is het de dag van het huwelijk. We zitten met 7 dames in de auto, allemaal met dezelfde lelijke outfit! We vragen ons echt af wie deze stof gekozen heeft! (Ik verdenk de bruid)

De ceremonie begint pas om 12 uur. De bruid komt aan en zet zich neer. Dan zie we er nog één, en nog één en nog één,… We snappen er helemaal niets van! Er zitten nu koppels voor onze neus. Dankzij het lawaai dat Bernadette en Co maken kunnen we afleiden welk koppel wij nu eigenlijk vertegenwoordigen.

Onze bruid draagt een blauwe jurk. Niet meteen onze smaak… Maar ook de andere jurken zien eruit alsof het oude afdankertjes zijn vanuit het Westen. Minstens 20 jaar oud, vol kant en broderie. Bah! Echt niet mooi!

Deze ceremonie is niet zo speciaal. De namen worden afgeroepen, de huwelijkswetten worden afgerateld, er wordt nog eens nagevraagd of ze zeker zijn dat ze willen trouwen, de ringen worden overhandigd, papieren ondertekend, trouwboekje uitgedeeld en gekust… Vrij gelijklopend dus met huwelijken bij ons!

Rond 13.15 uur is de ceremonie in het gemeentehuis afgelopen en volgt er nog een fotoshoot in de tuin.

Hierna gaan we richting het ouderlijke huis waar we een middagmaal krijgen voorgeschoteld. (couscous, kip en vieze bittere groenten)

Rond 15.30 uur begeven we ons naar het plaatselijke kerkje. Rond 16 uur begint de misviering. Ook dit is echt heel gelijklopend aan de huwelijken bij ons. Ik vind wel dat de priester een beetje TE negatief praat over het huwelijk. Ik weet wel dat een huwelijk niet alleen rozengeur en maneschijn is en ergens is het goed dat hij waarschuwt dat het niet makkelijk zal zijn. Maar ik ben blij dat ik niet moest trouwen, want ik kreeg al schrik!

Rond 18 uur is de mis gedaan. Ik ben verbaasd dat ook dit deel zo snel ging! We stappen in stoet terug naar het huis. Ondertussen wordt er gezongen, gedanst en muziek gemaakt. Claire, Anne en ik amuseren ons met de (gerecycleerde!!!) confetti. Zoals gewoonlijk hebben wij niet veel nodig om ons bezig te houden. We doen meer dan een half uur over een stukje weg dat we daarnet in nog geen 10 minuten hebben afgelegd!

Tijdens het volgende deel hebben we vooral veel gezeten en gewacht op het eten. Achter ons was het jeugdkoortje aan het zingen. Ik kon me niet houden en ik heb daar een danske geplaceerd. Ik ben er ook in geslaagd om Anne, Claire en Therèse (de vriendin van Joshua) te laten dansen!

Rond 21.30 zijn we terug in het hotel, om het cadeau op te halen. We worden opgewacht door twee gasten. Twee vuile kakkerlakken! We schreeuwen mooi in koor! Claire was heel dapper en ondernam een poging om de beesten buiten te zetten. Ze slaagde helaas niet in haar opzet.
Anne beweerd dat die beesten ook op bed kruipen. Dat geloofde ik niet echt…
We hebben trouwens ook geen stromend water en moeten ons tevreden stellen met een emmer water. Geen hotel om naar huis te schrijven dus, maar het was goedkoop en we wilden er niet veel geld aan uitgeven.

Het is ondertussen 22 uur en ik besluit om in het hotel te blijven. Mijn rug laat het niet toe om nog te dansen en ik heb geen zin om daar dan gewoon een hele nacht te zitten… Ik kruip in bed. Claire en Anne keren terug naar het feest.

We hebben besloten om het licht te laten branden in de redenering dat kakkerlakken minder actief zijn als er licht is… Ik kan vredig inslapen. Heel vast slaap je niet want je hoort constant enkele vrouwen luid janken door een microfoon. Daar wordt ook een huwelijk gevierd. Fun! Bovendien ben je niet helemaal op je gemak met die kakkerlakken onder je bed.

Het spreekt voor zich dat je van het minste wakker wordt en gelukkig maar! Plots voel ik iets kruipen aan mijn voeten. En jawel hoor, daar kruipt een kakkerlak over het laken! Ik schop hem uit bed en val hem aan met mijn fles water. Maar ook hij weet helaas te ontsnappen en hij kruipt terug over bed. Echt slapen doe ik hierna niet meer…

Rond 2 uur ’s nachts zijn de meiden terug. Veel had ik blijkbaar niet gemist. Ik vertelde in gebarentaal aan Claire dat er een kakkerlak op mij zat. Het lijkt me het best om dat niet aan Anne te vertellen, omdat zij zoveel schrik had. Maar even later verspreken we ons en weet ze het toch. We durven het aan en gaan slapen. Nu zijn we met drie om het bed te verdedigen, dat komt wel goed…

Ik hoor nog enkele vieze geluidjes, maar ik heb gelukkig nies meer op mij gevoeld! Wat een avontuur… Het wordt me nog eens bevestigd wat voor luxebeesten wij toch zijn! “Waarom hebben wij eigenlijk zoveel schrik van kakkerlakken, die doen op zich niets!?” Daar filosoferen we een beetje over en vallen in slaap.

Zondag 11 april 2010

We hebben de nacht overleefd zonder kakkerlakkenaanval! Ik heb die ene kakkerlak getraumatiseerd en nu durfde hij niet meer terug te komen.

Rond 10 uur verlaten we het hotel. We zoeken een restaurantje om te ontbijten. Dit is zonder twijfel ons goedkoopste ontbijt! 830F voor een lekker omelet met brood. Nu zijn we helemaal klaar voor de artisanale markt! We springen op de moto.

Jawel hoor, ik heb het afbieden al beter onder knie! In eerste instantie was ik niet van plan om iets voor mezelf te kopen, want ik heb geen plaats meer in mijn valies! Maar deze maskers zijn ZO mooi en de prijzen zijn echt niet duur! Ik koop 3 maskers… Hoe ik ze moet meenemen naar België is een zorg voor later! 
We komen langs een huisje waar deze zaken gemaakt worden. Het maken (en dan vooral het versieren) van een stoel neemt twee weken in beslag! Alles met de hand natuurlijk. Ze gaan al volgt te werk: eerst tekenen ze de tekening met potlood op het hout. Het overbodige hout rond de prent wordt weggestoken waardoor al een 3D-effect ontstaat. Daarna steekt men alle potloodlijnen uit, maar veel minder diep. En dan volgt de afwerking waarbij de randjes worden afgerond. Nog even vernissen en het kunstwerk ik klaar. Ik ben blij dat ik dit proces niet gezien heb VOOR we spulletjes gingen kopen, want anders had ik nooit zoveel durven afbieden.

De artisanale markt van Foumban is veel minder toeristisch dan deze van Maroua. Dat speelt in ons voordeel want de prijzen zijn ook veel minder toeristisch.

Rond 16 uur ben ik terug thuis. Ik bewonder mijn maskers, slaap een beetje en schrijf in mijn boekje…

André ziet er echt niet goed uit. Guineviève (mijn zus uit Douala) is op bezoek. Al mijn zussen huilen. Zelfs Cédric huilt! Ik heb er echt geen goed oog in. Hopelijk kan Anne me meer vertellen, nadat ze hem morgen bezocht heeft in het ziekenhuis.

Ik heb nood om Oma te horen. Tante en nonkel zijn ook op bezoek. Ik slaag er niet in om vrolijk over te komen het telefoontje kruip ik in bed. Ook bij mij staan de tranen in de ogen. Als alles maar goed komt! Ik slaag erg onrustig.

Woensdag 14 april 2010

Gisteren ben ik na school naar Foumbot gegaan. Ik ben –eindelijk- mijn kaartjes gaan posten. Op mijn vraag wanneer de kaartjes zullen aankomen kreeg ik als antwoord: ‘Dans quelques semaines…’ Een algemener en ontwijkender antwoord kan ik niet krijgen! Dus ik hoop echt dat ze voor mij zullen aankomen!

Ik heb André bezocht in het ziekenhuis. Hij ziet er echt slecht uit! Hij had rode ogen, grote wallen en een getrokken gezicht. Hij was wel (relatief) actief. Zijn ogen waren open en hij probeerde af en toe te praten. Daarvoor gebruikt hij vooral gebaren. Hij eet ook terug een beetje. Maar hij gedraagt zich echt als een dement persoon. En een dement persoon gedraagt zich als een klein kindje… Hij speelt en prutst met zijn kleding, hij lacht heel dwaas zonder enige reden, hij kan zich niet rechthouden, doet erg koppig en hij kwijlt…
Waar is die oude, stoere en norse André naartoe?! Wat mis ik hem! Gek he…

De diagnose van André luidt als volgt: hij heeft de kattenkrabziekte. Op zich is dat niet gevaarlijk. Deze ziekte wordt pas actief (en dus gevaarlijk) als je weerstand héél erg daalt. Voor één of andere tot nog toe onverklaarbare reden is de weerstand van André heel plots fel gedaald. Toen werd hij snel en zwaar ziek. Hij werd in het ziekenhuis opgenomen, voor de eerste keer. Stel dat men vanaf toen zijn medicatie had toegediend zoals het hoort, dan was hij waarschijnlijk niet zo zwaar ziek geweest! Maar om één of andere reden (geld? Slechte voorlichting door de dokter?) werd de medicatie niet correct gegeven. Anne vermoed dat Emilienne gewoon niet wist wat ze moest doen. Hoeveel medicatie? Wanneer? Hoe lang? De dokter legt dit amper uit.
En Emilienne is dan nog verpleegster geweest! Je kan je wel voorstellen hoe andere families er helemaal niets van zullen begrijpen!

Op vlak van geneeskunde en dan vooral voorlichting heeft Afrika nog veel werk! Maar goed, ondertussen blijft André wel heel ziek. Het kan makkelijk nog een maand duren voor hij genezen is.. Mijn oudere broers en zussen zijn erg bezorgt. Ze hebben een soort aflossysteem bedacht. Daardoor is er altijd een andere broer of zus hier bij ons. Op die manier zal ik dan toch al mijn broers en zussen gezien hebben! Een geluk bij een ongeluk zeker?

Afrika… nog maar twee maanden ben ik hier… En toch… reeds … nu al…
Afrika… het heeft me veranderd. Het heeft me rustiger gemaakt vanbinnen. Alsof ik hier in harmonie kan zijn… Hopelijk lukt het me om dit vol te houden in onze gejaagde, stressvolle en veeleisende wereld…

donderdag 15 april 2010

Nog precies 1 maand en ik zit op het vliegtuig terug richting België! Wat gaat het snel! Maar ergens ben ik ook wel blij dat het einde in zicht is… Ik heb een dipje wat betreft de stage en dat beïnvloed toch veel van je algemene beleving. André is ziek. Ik zie Emilienne amper. Het is niet meer zo gezellig thuis, we lachen minder. Ik heb veel werk voor school, dus geen tijd om spelletjes te spelen. En zo stapelt alles zich maar op. Normaal gezien belt papa vanavond, ik kijk er al naar uit. Zoals elk telefoontje uit België doet ook deze heel goed! Het is eens leuk om over dingen te praten die zich bij jullie afspelen, in plaats van constant Afrika als gespreksonderwerp te hebben…

Volgende week gaan Claire en ik mee naar Douala om Anne uit te zwaaien! Ik heb daar eigenlijk echt geen geld meer voor… maar ze klonk echt enorm teleurgesteld toen ik zei dat ik twijfelde. En Claire twijfelde ook… Het is niet enkel het geld, maar ik heb mijn buik vol van het reizen hier! Weer zo lang op die domme bus zitten… Al kunnen Claire en ik die tijd wel zinvol invullen door te brainstormen en te werken aan ons eindwerk.

STAGE

“Kleine” ergernis; de directeur is mijn project waarbij ik kinderen ga begeleiden in kleine groepjes helemaal vergeten! Hij herinnert er zich niets van… Ik wilde er maandagnamiddag aan beginnen, maar hij heeft liever dat ik een les Engels geef in CM1. Morgen mag ik ermee beginnen zegt hij. Maar we zien morgen wel hoe het loopt!

Ik zou me kunnen heel hard kunnen ergeren of zorgen maken rond mijn stage, maar dat probeer ik niet te veel te doen. Di IS nu eenmaal stage in Afrika. Zo werkt het. Dit IS de manier waarop alles loopt… Ik ben te gast, dus ik moet me aanpassen. Komt dat project er nu niet, dan is het morgen of misschien zelfs niet…

De leerkracht van CE2 is –weer- ziek. Hij ligt in het ziekenhuis. Malaria. Het lijkt me een goed idee om hier dan maar les te geven. De hele week probeer ik ze zinvol bezig te houden. Het begeleidingsproject zal nog niet voor deze week zijn…

De kinderen van deze klas reageren amper, slapen half en praten enorm veel en luid. Je komt amper boven hun lawaai uit. Het is zo moeilijk om de kinderen stil te houden! Dat komt omdat ze echt met véél op één bankje zitten. Het is heel vermoeiend. Ik betrap mezelf erop dat dit echt veel energie vergt, waardoor ik minder geduld heb met de kinderen. Maar aan de andere kant moet je wel kortaf zijn bij deze kinderen, anders luisteren ze helemaal niet!

Het is een dubbel gevoel, maar ik voel me er alleszins niet goed bij. In België vind ik het heel belangrijk dat kinderen positief benaderd worden. Ik weet niet waarom, maar hier heeft dat het omgekeerde effect! Als je iemand te veel positief benaderd wordt het een ettertje die denkt dat hij alles mag! Echt raar en frustrerend ook! Want dan kan je niet anders dan het kind soms afkraken. Met mijn in het hart uiteraard, maar slaan doe ik niet, dus blijft er enkel nog dat over… Ik ben blij dat dit nooit in België moet! Een groot verschil is wel dat de kids hier de woorden helemaal niet persoonlijk opnemen. Ze laten het over zich gaan, want ze zijn het gewend. Gelukkig maar!

Ik ben met verstomming geslagen als blijkt dat sommige kinderen helemaal niet kunnen lezen! 10 jaar en niets kunnen lezen van het bord! Ik was er echt niet goed van! Schandalig gewoon! Hoe kunnen deze kinderen slagen voor hun testen?! Omkoping waarschijnlijk… Het is overduidelijk geen waterdicht systeem!
Bij het verbeteren van de schriften viel het me ook op dat sommige kinderen helemaal niet kunnen schrijven! Ze krabbelen gewoon, zoals kleuters! Je kan er zelfs geen letters in herkennen. Slecht aangeleerd of is het dyslexie? Het zal een vraagteken blijven, vermoed ik.
Maar ik ben echt diep geschokt dat 10 jarigen niet kunnen lezen en schrijven! Waar gaat dat naartoe? Waar eindigt zo’n kind?

Woensdag werd afgesloten door een gevecht tussen twee kinderen. Een gevecht tot bloedens toe. Claire was net aangekomen. Ze keek toe met grote ogen en hielp me om die twee uit elkaar te trekken. Wat een dag! Claire en ik hebben behoorlijk onze gal gespuugd bij elkaar. Man, dat deed goed! Zij begrijpt perfect al mijn ergernissen! Ik was ZO gefrustreerd. Ik denk dat ik een kwartier heb lopen klagen!

De volgende dag laat ik alles over mij gaan. Gisteren ergerde ik mij als ze niet werkten of te veel praten. Nu zeg ik: het is hun keuze! Ik geef les aan diegene die geïnteresseerd zijn.

En zo mijn lieve lezers heb ik me door deze week proberen te worstelen. Ik had te veel verwacht van deze week, waardoor ik een beetje teleurgesteld was. Ik wilde vol enthousiasme aan de projecten beginnen, maar ik vrees dat het begeleidingsproject niet meer zal uitgevoerd worden… Ik ga wel nog didactisch materiaal ontwikkelen dat ik dan uitleg aan de leerkrachten.

Vandaag (vrijdag) heb ik een halve dag les gegeven en het ging eigenlijk echt heel goed en dat ZONDER leerkracht! Wie had dat ooit verwacht. Ik was heel streng. Als ze niet werkten of te veel aan het praten waren vlogen ze buiten. Ik heb de indruk dat ze die straf veel erger vinden dan geslagen worden. Raar maar waar... Dus, ik heb de ideale manier gevonden om de klas in bedwang te houden.

Mon grand visiteur (= de muis op mijn kamer) liep net langs om te vragen of het licht uit kan. Hij wil graag gaan slapen. Dat lijkt me een goed idee. Ik ga dat ook doen. Deze week geen nieuwe foto’s, want veel nieuwe zijn er niet en ik heb niet voldoende tijd om ze te formatteren. Volgende keer krijgen jullie nog een paar extra foto’s van onze reis naar het Noorden (de foto’s van Claire).

Liefs!
Hou jullie goed!
Tot binnenkort!

Dikke zoen!
Giga knuffel!

Heimwee is voortvluchtig – Gery Florizoone

Heimwee is voortvluchtig,
Werpt op het strand
Wat meeuwen uit zijn kim
Als pijnlijk voer
En trekt met boten
Strepen door mijn rekening.

Hoog op de duin
Sluipt hij vóór mij uit
Naar de witte schuur,
Het epos van mijn polder.

Dan keer ik om,
Hevig aanwezig in
Geschonden refreinen.

Het is een reis, die je normaal alleen op een blog leest

2010-04-07T17:36:00.002+02:00

Stel dat je hieronder een heel lang bericht te zien krijgt, dan heb ik de problemen met mijn stick kunnen oplossen... Anders, dan vrees ik dat jullie nog een beetje langer zullen moeten wachten! Duimen maar... HET IS GELUKT!! HIP HOI

Het volgende stukje tekst moet je meezingen op de melodie van volgend liedje : Het is een nacht – Guus Meeuwis.

Je vraagt of ik moe ben
Ik knik ja
’t Is twee uur ’s nachts
We zitten op de trein
In een land, in een stad
Waar niemand ons verstaat
Waar niemand ons kent
En iedereen naar ons staart

Nu zit ik hier echt al heel erg lang
Mijn kont doet pijn en ik voel me vuil
Een groot insect, vliegt om ons heen
Ja deze reis is alles, wat in ervan had verwacht!

Refrein:
Het is een reis
Die je normaal alleen op een blog leest
Het is een reis
Die je bijblijft heel je leven lang
Het is een reis
Waarvan ik hoopte dat ik hem ooit beleven zou
Ja, deze drie maanden zijn fantastisch!
Who-ooh

‘k Lig onder mijn klamboe
En ik staar naar het plafond
Denk terug aan hoe de reis een maand geleden begon
Er zomaar vandoor gaan met jou
Niet goed wetend waar de reis ons heen brengen zou

Nu liggen we hier in een wildvreemde stad
En hebben net een hel van een busrit gehad
Maar het is zalig!
Ja, we genieten er echt van!
Hoeveel het lijkt dat de tijd voorbij vliegt en echt véél te snel!

REFREIN

Deze reis blijft niet alleen bij woorden,
Het wordt ook mooi in beeld gezet.
Ja, deze reis met jullie is gewoon prachtig!

REFREIN

En ik weet dat dit me altijd bij blijft!

Dit heb ik geschreven maandagnacht 22 maart 2010. Het begin van onze reis. Dat lijkt nu al een eeuwigheid geleden… We hebben zoveel fantastische momenten beleefd! Ik heb er zin in om het neer te schrijven en jullie zo goed en zo kwaad als het kan alles mee te laten beleven! Geniet ervan!!! Je kan je wel inbeelden dat dit een lang bericht wordt, aangezien ik twee weken moet beschrijven!

Vrijdag 19 maart 2010

Ik ben er nu echt zeker van: ik ben vervloekt! Internet wil maar niet lukken, terwijl de computer van Claire het wel doet! Echt frustrerend! Gelukkig mag ik op de vaste computer werken, die gaat echt VEEL sneller! De vloek is doorbroken! Hopelijk heb ik er nu geen last meer van.

Ik heb mijn jurkje, topje en rok vandaag afgehaald. Het is echt SUPER mooi! Ik ben echt GEK van het jurkje! Daar ga ik echt nog veel geniet van hebben! Mijn kleding voor het huwelijk was nog niet klaar, omdat ze het model vergeten waren. Als ik het resultaat van Claire en Anne bekeek, kon ik me maar één ding bedenken: “Dit doe ik maar 1 keer aan!” Op het huwelijk dus. De stof is echt zo lelijk – niet door ons gekozen- waardoor het nooit echt mooi kan zijn. Ik heb dus voor een lange rok gekozen. Dat vind ik typisch Afrikaans. Een ideaal kledingsstuk voor mijn verkleedkoffer!

Zaterdag 20 maart 2010

Tot 7.30 uur geslapen. Ik ben echt ZO verkouden! Voel me heel ziek. Echt niet aangenaam. Ik heb ook constant de idee dat ik koorts heb, maar dat is gelukkig niet zo. Ik heb wel keelpijn, hoofdpijn, verstopte en toch loopneus,… Doodmoe!
’s Avonds kruip ik heel vroeg in mijn bed. Ik zou nog naar een huwelijk gaan, maar ik was te lang blijven plakken in Foumbot. De viering was al gedaan. Maar dat vond ik niet zo erg want ik wilde enkel mijn bed en slapen!

Mijn zusjes, Ma’tje en Erna vinden mijn nieuwe schoentjes echt heel mooi. Ma’tje zei: ‘Jij hebt echt een heel goede smaak! We gaaan samen eens de markt doen!’ Dat lijkt me een leuk idee, als het maar niet te lang duurt want ik shop echt niet graag!

Zondag 21 maart 2010

Claire en Anne zouden om 8 uur het ticket voor de bus gaan kopen. Rond 9.30 à 10 uur zou de bus vertrekken, dus ik heb rustig de tijd om me klaar te maken. De tweede dag op rij was ik me met warm water. Echt mijn nieuwe verslaving! Ik ben verslaafd aan warm water! Wie kan me dat kwalijk nemen?! De kans is toch groot dat ik snel zal moeten afkicken, want ik hoop dat ik niet te lang ziek meer zal zijn.

Om 8.23 uur kreeg ik een sms van Claire: “De bus vertrekt om 9 uur!” Je moet weten, ik ben een half uur onderweg naar Foumbot, dus ik had nog welgeteld 5 minuten om mijn zak te maken! Ik heb me dus heel hard moeten haasten, ben uiteraard veel vergeten mee te nemen én ik stond nat in het zweet. Z dan de brommer op – een brommer vinden was al een hele klus -, maar dus bezweet op een brommer is niet bevorderlijk voor de verkoudheid. Ik kwam om 9.15uur eindelijk aan waar ik moest zijn, helemaal gefrustreerd. Ik kan er niet goed tegen om me zo onnodig te moeten haasten. Enfin, dat werd al gauw goed gemaakt door een heerlijk ontbijt (mijn tweede van de dag).

Om 11.30 uur vertrok de bus pas! Het zou minder ver zijn dan Douala, dus minder dan 5 uur rijden. Ook dat bleek niet waar te zijn, we komen pas aan in Yanoundé om 18 uur, door de ontelbare keren dat we gestopt zijn onderweg.

Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen. Stelt eigenlijk niet veel meer voor dan Douala. Er was wel straatverlichting! Maar dat hebben ze in Douala ook… Er was zelfs een vuilniswagen! We tuimelen van de ene verbazing in de andere! Yaoundé zag er dus helemaal niet meer ontwikkeld uit dan sommige andere steden. Ook hier overal wegenwerken zodat je zit te dansen op je stoel van de bus/auto zonder dat je er zelf energie aan verspilt.

Het station van Yaoundé viel we op. Niet omdat het groot was, want vergeleken met onze station was dit maar een kleintje. Maar er stonden echt VEEL mensen te wachten voor het station. Het was een gek zicht.

De treinreis samengevat:
- De tweede klasse viel echt heel goed mee! Het was helemaal niet gevaarlijk! In de eerste klasse was er wel meer beenruimte, dus we twijfelen wat we zullen doen voor de terugreis.
- In het begin (het eerste half uur) reden we heel traag. Slechts 30 km/u , schat ik. Even later waren we op topsnelheid en doorkruisten we het land met de volle 80 km/u.
- Rond 19 uur begaven we ons richting het restaurant van de trein. We waren met drie, dus er bleef telkens iemand op de zakken passen terwijl de anderen aan het eten waren. Zo losten we elkaar af.
- De avondmaaltijd was verbazend lekker als je de levende insecten en vliegen even wegdenk uit je bord. Mijn maaltijd bestond uit sla, worteltjes, ajuin en vinaigrette als voorgerecht. Het hoofdgerecht was rijst met kip en saus. Als dessert krijg ik een klein stukje papaja. Dat alles ging vlotjes naar binnen!
- De nacht was vermoeiend. Echt vast slapen lukt me niet. Telkens als je indommelt val je omver. Mijn kont deed echt zoveel pijn! Naar de ochtend toe kan je je geen pijnloze houding meer bedenken.
- Rond 7 uur gingen we nieuwsgierig ons ontbijt halen. Ik bleef eerst bij de valiezen. Claire kwam terug en was heel enthousiast over het ontbijt! Ik begon meteen te watertanden.
- In theorie zouden we rond 6 uur ’s ochtends aankomen. We kwamen aan om 10 uur.
- Op de trein werd ik heel goed verzorgd! Ik kreeg een –pijnlijke- voetmassage van Marcel. Een jonge Kameroenees die z’n voeten niet kon thuishouden! (Hij was constant mijn z’n voet over mijn arm en been aan het wrijven.) Meermaals zuchten, boos kijken, arm wegtrekken en uiteindelijk ook kwaad zeggen dat hij moet stoppen, hielden hem niet tegen. Ik was blij dat ik van hem verlost was toen we aankwamen.

Rond 11 uur vertrok de volgende bus. We hebben dus maar een uurtje moeten wachten, wat echt heel goed meeviel. Dit is de properste en modernste bus waar ik tot hiertoe ingezeten heb in Kameroen! Te veel moet je daar ook niet van verwachten. Het waren gewoon relatief nieuwe zetels die relatief goed zaten. 6 uur heeft deze rit nog geduurd. We waren het reizen ECHT beu!

We genieten van de luxe die aanwezig is op de universiteit (waar we gratis kunnen verblijven). Toilettten die je kan doorspoelen, kranen met lauw water, douches met iets frisser water,… Deze frisse douche kwam net op tijd! Want we voelden ons echt héél vies!

Na het wassen (jezelf en kleding) en het installeren op de kamer, gingen we uit eten. Porte Mayo werd ons aangeraden. Porte Mayo werd het dus en WAUW wat een luxe! We werden ook omringd door heel veel blanken. Dat vonden we eigenlijk een raar gevoel! Een beetje ongemakkelijk zelfs!
Het eten was HEERLIJK! We namen alle drie een andere pizza die we dan onder elkaar verdeelden. Als dessert namen we een Banana Split!!! Wauw, wat mis ik al onze heerlijke gerechten en desserten!

Doodmoe kropen we rond 22.30 uur in ons bed. We hadden echt uitgekeken naar een bed om in te slapen!

Dinsdag 23 maart 2010

Rond 10 uur komen Ralf en Barbara aan. Zij zijn de docenten die hier de projecten begeleiden van de biologiestudenten van de universiteit van Leiden. We gaan ze even groeten. Het was een aangenaam gesprek met veel anekdotes en grappige (en soms minder grappige) verhalen.

Enkele tips die we meekregen:
- Als je in een park bent, stap dan nooit uit de auto. Anders jaag je de dieren weg. Voor sommige dieren kom je over als een bedreiging als je gewoon rondloopt, waardoor je aangevallen kan worden.
- Let altijd op of er geen gifslangen zijn als je je haren aan het kammen bent. Anders kan het gebeuren dat je gif in je ogen krijgt, zoals onze voorgangster. Zij had geluk dat er maar een beetje gif in haar ogen terecht was gekomen, waardoor ze slechts drie dagen niets meer zag.
- Ga nooit zonder licht ’s nachts tussen de bosjes wandelen, anders word je gebeten door een schorpioen, zoals een andere voorganger.

Ik denk dat dit de voornaamste tips waren. Het was wel lachen bij sommige verhalen. Grappig hoe dom sommige studenten kunnen zijn! Zeker als het dan nog biologiestudenten zijn… Zij zouden de gevaren toch moeten kennen, denk je dan.

In de namiddag bezoeken we de artisanale markt, waar ik echt VEEL te VEEL geld heb uitgegeven! Aan het geld te zien dat ik op één dag uitgegeven heb, valt het op dat ik echt niet goed ben in afbieden! Anne is hier zoveel beter in! Volgende keer (in Foumban) ga ik haar tactiek ook toepassen. Nu had ik te laat door hoe het moest…

Ook vanavond op restaurant, zoals elke avond hier op reis! Dit keer een Afrikaans restaurantje, goedkoop en heel lekker!

Zoals elke avond kijk ik naar de maan, ik weet dat Oma dat ook doet! Vanavond heb ik haar ook even gebeld. Wat zal ik blij zijn als ik haar terug zie!

Woensdag 24 maart 2010

Rond 9 uur komen we aan in het Wazapark. We regelen alle kosten en rond 9.30 uur gaan we het park in. Na 10 minuten zie ik de eerste giraf! Ik ben blij dat ik hem als eerste heb kunnen bespeuren. Ervoor hadden we ook al schattige aapjes gezien.
Het was echt indrukwekkend. We zagen: aapjes, heel veel giraffen, struisvogels, heel veel verschillende soorten vogels met heel veel verschillende kleuren, antilopen, nog een andere soort antiloopversie, een coyote (soort hond), drie wrattenzwijnen en dat zal het ongeveer zijn.

De beste tactiek is lang wachten aan een waterpoel en in de auto blijven zitten. Dan durven de dieren te komen. Wij hebben echt geluk gehad dat we zoveel dieren gezien hebben!

De Amerikanen (15 jongeren die we op de bus richting Maroua hebben leren kennen) hebben een leeuwin met 3 welpjes gezien. Helaas, wij hebben er ook nog naar gezocht maar niet gevonden. Misschien komen we ze tegen in het andere park!?

Donderdag 25 maart 2010

Na alweer een korte nachtrust (9 uur slapen is hier echt weinig voor mij), vertrekken we rond 6 uur ’s ochtends terug het park in. Eerst langs de waterpoel op leeuwenjacht. Helaas ook vandaag helemaal geen leeuw te bespeuren…

Dan maar naar de andere kant van het park, op olifantenjacht. De gids vermoed dat de olifanten zich bij de bossen bevinden. Op de weg naar deze bossen laat de gids de auto heel plots stoppen. We stappen uit en klimmen achterop de jeep. Daar zie je heel vaag een paar olifanten. Ze vallen wonder boven wonder echt niet op tussen het hoge gras. We kunnen dichterbij komen en naderen tot op nog geen 50 meter van een immense kudde olifanten. De gids zegt dat het er 50 zijn, maar ik tel er minstens 70!!! Er lopen enkele mini-olifantjes tussen, erg schattig! Maar ook enorm impressionante en best wel angstaanjagende mannetjes. Je staat bijna oog in oog met een gigantisch dier dat bovendien nog erg agressief kan zijn. Zeker als er kleintjes bij zijn!

We rijden nog een stukje dichterbij. Nu staan we op slechts 30 meter afstand, schat ik. ZO ENORM INDRUKWEKKEND! Dit gevoel zal je nooit voelen als je in een dierentuin bent. Echt onvergelijkbaar.

’s Avonds in je bed denk je nog even terug aan die prachtige momenten in het wazapark! Echt een prachtig park. Niet zo groot: 40 km bij 40 km, dus een oppervlakte van 1600 km². Voor mij, als leek, lijkt aan dit park echter geen eind te komen. Het leuke om met biologen te spreken is dat je ook meer te weten komt over het park. Dingen die niet in je Travel Guide beschreven staan en die ook niet verteld worden aan de toeristen.

Zoals de volgende weetjes:
- Blijkbaar is dit park, dat in de Bradtgids beschreven wordt als één van de mooiste parken dankzij de gevarieerde fauna, aan het leeglopen. De dieren verlaten dus langzaamaan het park.
- Dit kan mogelijks te wijten zijn aan het feit dat er te veel menselijke ingrepen plaatsvinden. Enkele jaren terug hebben ze één of andere ingreep gedaan om het water, aanwezig in het park, te beïnvloeden. In eerste instantie was dit goed bedoeld, maar nu loopt het een beetje fout waardoor de dieren wegtrekken.
- Ik vind het ook erg spijtig dat ze het lange gras telkens afbranden. Dit zodat de toeristen de dieren beter kunnen zien. Maar het beïnvloed wel de beschutting van de zwakkere dieren.
- De giraffen hier hebben een gemiddelde lengte van 3 à 4 meter hoog. Blijkbaar zijn de donkergekleurde giraffen de mannetjes en de lichtgekleurde de vrouwtjes.
- Er zouden slechts drie leeuwengroepen meer zijn in het park, maar daar hebben we helaas niet van kunnen zien.

Vrijdag 26 maart 2010

Onze tocht naar Boubandjida, het andere nationaal park waar we Hermen gaan helpen met zijn onderzoek. Vandaag moeten we een grote afstand afleggen, maar het belooft het paradijs te zijn!

De chauffeur schat dat het 2 à 2.30 uur rijden is naar Garoua, daar maken we dus 4 à 4.30 uur van… Dat betekent dat we rond 10 uur in Garoua zouden zijn. Dan zijn we in de helft, dus rond 14 uur komen we aan in het park. Dit was al ruw geschat, dus er was een kans dat het zou kunnen kloppen. Ik ben allesbehalve een thrillerschrijver, dus je voelt me waarschijnlijk al van ver aankomen. Inderdaad, deze uren werden niet echt gerespecteerd…

Om 6.10 uur vertrekken we, slechts 10 minuten vertraging, dat valt heel goed mee!
En dan, om 8 uur, zoals ik al een half uur aan het vermoeden was, omdat de auto onnodig veel aan het bibberen en het shaken was; onze eerste panne…
Krik onder de auto, wiel er af. De chauffeur zegt: “Oei, we zijn enkele bouten verloren onderweg.” Dat klinkt niet echt veilig… Zijn remschijf ziet er ook allesbehalve veilig uit! Vol deuken en hobbels. Dat lijkt me niet echt bevorderlijk voor de remafstand. MAAR GOED, we zullen er niet te ver bij nadenken… ‘Het komt goed, het komt goed,…’ een mantra die ik mezelf steeds toefluister… Misschien helpt het…

Rond 10 uur de tweede panne. Dit keer bleek de oorzaak zich ergens onder de motorkap te bevinden. We verliezen ook één of andere vloeistof en nog vrij veel ook. Dit ziet er niet zo goed uit! Blijkbaar zit er een barst in één of andere schroef. Dat moet gelast worden (dat mogen wij uiteraard betalen). “Ik ben binnen 5 minuten terug” zegt de chauffeur en weg is hij.
Slechts een uur en half later is hij –eindelijk- terug.

Rond 13.30 uur komen we eindelijk aan in Garoua. Leuk weetje: we zitten blijkbaar nog niet in de helft! Enkele uren later, een 200-tal kilometer verder e we zijn nog steeds aan het rijden… Het gaat goed: geen panne meer gehad!

Inmiddels hebben we de geasfalteerde wereld verlaten en zijn we op weg naar het park, op een enorm hobbelige zandweg. Dat de chauffeur het ook beu is kunnen we merken aan zijn rijgedrag. Hij wil er zo snel mogelijk zijn en duwt de gaspedaal extra in. We schommelen en botsen van voor naar achter, van links naar rechts en van boven naar onder… Na herhaaldelijk roepen ‘DOUCEMENT’ van mijn kant uit, blijkt het geen zin te hebben. Dus ik zwijg.

Rond 19.30 uur komen we EINDELIJK aan in het hotel! WELKOM IN HET PARADIJS!!!! Een 10-tal prachtige bourakou’s vormen het hotel. Alles is prachtig ingericht. Sfeervolle verlichting. Rustige sfeer. Stromend, warm water. Zalige –krakende- bedden inclusief klambou! We moeten dus geen
acrobatie meer uithalen om onze klamboe omhoog te hangen.
Om 20 uur is het etenstijd en krijgen we een FANTASTISCH drie gangenmenu voorgeschoteld. WAUW,WAUW, WAUW!!! Het ellendig lang reizen was dit echt wel waard!

Net voor het eten ontmoeten we Hermen. Hij viel volledig uit de lucht toen bleek dat wij voor hem kwamen. Het was Ralf en Barbara dus duidelijk niet gelukt om Hermen op te bellen via de satelliettelefoon. We laten Anne het volledige verhaal doen. Hij ziet het zitten dat we hem gaan helpen met zijn project. Wat een opluchting!

We gaan vroeg slapen. Helemaal uitgeput. Fioew, veel indrukken te verwerken vannacht!

Zaterdag 27 maart 2010

We lopen in een opgedroogde rivier. Er zijn dagen dat Hermen helemaal geen leeuwenpoep vindt, maar vandaag is zijn Lucky dag! In de voormiddag alleen al vinden we 10 drollen!

Hoe ga je te werk?!
1. Je wandelt in de rivier en bekijkt alle poep. (Inmiddels weten we al welke poep bij welk dier hoort. Net als welke voetsporen van welk dier zijn)
Als je een leeuwenpoep vindt, komt Hermen kijken of het wel écht van een leeuw is. Voor alle zekerheid natuurlijk.
2. Je legt een latje naast de drol en neemt een foto.
3. Je zet de gps aan en zoekt je gps-punt. Of beter het gps-punt van de drol.
4. Je doet een handschoen aan. In je andere hand neem je het kleine buisje waar je een staaltje in zal steken.
5. Je draait de drol om en trekt een stukje korst van de drol. (Aan de onderkant komt geen zonlicht. Aangezien UV-stralen DNA afbreken, is de kans dus groter dat je meer DNA terugvindt aan de onderkant van de drol. Hermen prefereert een stukje van de korst omdat daar meer slijmen van de darmwand aan zitten, wat ook de kans op DNA verhoogt.)
6. Je propt dit stukje drol in het buisje. Een takje kan je hier goed bij helpen. Zorg ervoor dat de drol volledig onder de vloeistof zit. (Deze vloeistof zorgt er voor dat het DNA niet verder afgebroken wordt, DNA-afremmers dus.)
7. Hermen noteert alles zorgvuldig in zijn boekje. Hij geeft de drol een nummer, hij schat hoe oud de drol is, noteert het gps-punt en de naam van de rivier.
8. Je trekt de handschoen uit, realiseert dat je hand (soms fel) stinkt naar leeuwenpoep, je trekt een vies gezicht en je gaat op zoek naar de volgende drol!

Het klinkt gek, maar het was leuk om te doen. Op een bepaald moment waren de handschoenen op en moest het dan maar zonder… Lang leve ontsmettingsalcohol! Het is zoveel leuker om te wandelen in het park, te helpen, mee te onderzoeken,… Zoveel boeiender dan enkel maar toeristje spelen!

Welke dieren zagen we allemaal? , kuddes olifanten, krokodillen, cheval antiloppe, Hartenbeest, schattige grote hertjes, door ons omgedoopt tot ‘pluchkes’, singe-verte (aap), bavianen, vogels, buffels, soort das-achtigen, 2 giraffen (deze heb ik niet gezien omdat ik ziek was), wrattenzwijnen, nog andere hert-achtigen waarvan ik de nam niet kan onthouden (een soort iets met ‘kop’ en het andere soort iets met ‘harnas’),…

Dat is het ongeveer. Alleszins een veel uitgebreidere fauna dan in het wazapark! Ook de flora is veel gevarieerder! Het is hier veel groener. Het ene moment zie je enkel droog riet, even later zit je tussen de bomen, nog even later sta je in een uitgedroogde rivier met enkel zand en nog even later bevind je je op een terrein dat DE IDEALE omgeving is om een groot spel te spelen om kamp!

Als je meer te weten wil komen over de leeuw, dan moet je zeker mijn reisdagboekje eens lezen! (Ik heb namelijk geen zin om dat allemaal over te schrijven ;-) )

Zondag 28 maart 2010

Deze morgen werden we aan de ontbijttafel omringd door een vijftal bavianen! Ze komen echt dichtbij! Dat geeft toch een speciaal gevoel hoor, wilde dieren waar je dichter bij kan dan in de dierentuin…

Het gevoel dat je nu voelt in je buik kan je onmogelijk neerschrijven op papier. Zelfs woorden bestaan niet om dit fantastische avontuur je beschrijven. Et is één van die momenten in je leven dat je niet kan overbrengen aan iemand die het niet meegemaakt heeft. Dat is wel een beetje frustrerend, want we willen dit zo graag met iedereen delen. Aan de andere kant hebben Claire, Anne en ik nu iets wat ons verbind. We hebben geen woorden nodig om te begrijpen wat de andere voelt. Dat is toch ook best speciaal. Ik ben blij dat ik deze reis met hen kan maken!

Rond 16 uur gaan treken we terug ‘de jungle’ in. We gaan leeuwen roepen! De gidsen hebben een grote toeter mee, waarop ze het gebrul nadoen van een leeuw. Als het goed gaat, dan antwoordt de leeuw en komt hij je opzoeken. Dit omdat hij denkt dat er een andere leeuw op zijn territorium is en dat mag uiteraard niet.

Wij hebben helaas geen geluk. De leeuwen komen niet. Heel spijtig!
Aan de andere kant, wie kan er zeggen dat hij in Afrika, in een nationaal park, op leeuwen geroepen heeft?! Niet zoveel mensen, dacht ik zo… Weer een moment om in te kaderen!

Nog zo een uniek moment: ik heb stenen beschilderd in dit nationaal park! Deze stenen geven weer op welke weg je je bevindt. Op die manier is het makkelijker –voor de toeristen- om hun weg terug te vinden. Zo speciaal is het niet hoor, het nummer 201 en 202 op een steen schilderen… Maar toch! Wie kan er zeggen dat hij in Afrika, in een nationaal park, stenen heeft beschilderd die er bovendien nog jaren en jaren zullen staan?! Niet zoveel mensen, dacht ik zo…

Maar deze dag is niet alleen rozengeur en maneschijn. Neenee, vandaag is het ook de tragische dag dat mijn fototoestel, of beter het scherm ervan, gesneuveld is! SORRY PAPA! Dit toestel was blijkbaar niet echt opgewassen tegen de schokken van de auto… Ik kan gelukkig nog foto’s nemen, maar ik zie niet wat ik getrokken heb. Ik kan ook niet meer van menu veranderen… Stom, Spijtig,… Maar eigenlijk maar een luxe-probleem! Er zijn ergere dingen…

’s Avonds bleef ik nog napraten met Hermen, Dominique en Pauline. Gezellig op het terras, verlicht door het maanlicht! Het is volle maan… Dit moment zou perfect romantisch kunnen zijn… Maar bij dit gezelschap is het gewoon zalig gezellig!

Maandag 29 maart 2010

Over vandaag valt er niet zoveel te vertellen. We zitten weer een hele dag in de auto. Dit keer geraken we in Maroua zonder pauze te moeten nemen! Pauze om de auto te herstellen bedoel ik dan. Plas- en bidpauzes zijn noodzakelijke uiteraard!

Waar houden we ons gedurende die 11 uur dan allemaal mee bezig? We lossen gekke raadsels op, spelen spelletjes zoals ‘ik ben een banaan’ of woordslang, we lezen, we slapen, we zingen, we luisteren muziek, kijken naar het landschap en we maken de meest bizarre filmpjes die heel duidelijk weergeven in welke staat je je bevindt na zo lang in de auto te zitten. Als je braaf bent en het héél vriendelijk vraagt, dan laat ik dat filmpje misschien ooit wel eens zien…

Dinsdag 30 maart 2010

EEN ZWEMBAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAD!!!! Eindelijk!!!! Het eerste waar we in kunnen zwemmen sinds we in Kameroen zijn!!! Bij deze temperaturen is dit zéér welkom! Claire en ik zijn altijd jaloers als we de verhalen van Lies lezen. Zij zit precies elke dag aan het zwembad! Nu is het onze beurt! Super!!! We spelen frisbi met één of andere metalen plaat die heel veel pijn doet als je het tegen je enkel krijgt…

Om even te tonen dat ik nog altijd even lomp ben, ook in Afrika: ik ben daarnet gevallen aan het zwembad toen we achter Anne liepen om haar nat te maken. Plots was er een gat! Dat had ik niet gezien. Toen lag ik op de grond… Mijn knie gewond. Een schaafwonde, dat is lang geleden! Grappig… Geen nood, mijn been hangt er nog aan en alles is in orde! Nu hebben Anne en ik allebei een litteken. Nu Claire nog! ;-)

’s Avonds gaan we op restaurant met Barbara, Ralf en Hermen. Een gezellige avond met boeiende verhalen over de wantoestanden, chantage en geprofiteer in dit land. Heel boeiend!

Woensdag 31 maart 2010

Vandaag hebben we NIETS gedaan! Geslapen, geschreven,… ieder op zijn eigen kamer. Claire en ik zijn ENORM hard verbrand en zijn constant après-soleil aan het smeren!

’s Avonds kijken we naar een film waar een stukje in voorkomt waarbij twee mannen op een jeep door een safaripark rijden. Hilarisch! Dat zijn wij precies! Bovendien zingen ze ook nog het liedje ‘In the jungle’, wat ik hier al 2 maanden constant aan het zingen ben! Grappig…

Donderdag 1 april 2010

Je preut staat open! Mopje!!! 1 april… Jaja, ook in Afrika houden we ons bezig met deze domme mopjes!

Om 9 uur vertrekt de bus al, richting Mokolo. We hebben maar 3 kwartier moeten wachten! Wat een wonder! Na een dik uurtje zijn we al in Mokolo. We zoeken een moto, waar we 39 km mee zullen afleggen! Een dik uur rijden dus!

Welkom in mijn grootste nachtmerrie… De schrik van mijn leven… De hatelijkste en langste rit ever!

Je kan je amper vasthouden op deze moto. De chauffeur scheurt over de bulten en putten! Vriendelijk vragen om trager te rijden… Roepen om trager te rijden… Het helpt niet! Je vliegt omhoog, je voeten en kont in de lucht. Enkel je handen proberen de moto vast te houden. Genieten van het landschap kan ik echt niet!

Trillend op de benen en met tranen in de ogen komen we aan. Wat een hel! Anne en Claire vonden het heerlijk… Volgens mij hebben we dan toch een andere weg genomen hoor!

Mooi hotel. Prijs is doenbaar. Zwembad. Geen bikini! Stromend, warm water. Gevolgd door een interessante rondleiding in het dorpje van RUMSIKI. Het animisme krijgt nu wat meer vorm in onze hoofden. Wat zeer interessant is voor onze opdracht van Godsdienst!

We bezoeken de ‘Crab Sorcerer’ of de ‘krab waarzegger’! We stellen allemaal dezelfde vraag: “Zullen we kinderen hebben later?”
Claire zal 4 kinderen hebben! 2 jongens en 2 meisjes. Het eerste kind zal een meisje zijn. Bovendien zal Claire heel oud worden en met een stokje rondlopen.
Anne zal een tweeling krijgen en zal samen met de man beslissen hoeveel kinderen ze zullen hebben.
Ik weet enkel dat mijn eerste kind een jongen zal zijn. Meer had de krab blijkbaar niet te vertellen over mij…
Hilarische antwoorden want Claire is al de hele reis aan het zeggen dat ze geen kinderen wilt en nu krijgt ze er 4! Echt super veel! En Anne heeft echt al miljoenen keren herhaald dat ze GEEN tweeling wilt! Je kan je inbeelden dat we dus goed hebben moeten lachen om deze antwoorden! Mijn eerste zal dus een jongen zijn… Allemaal goed voor mij… Ik hoop dat er daarop wel een meisje volgt! J

Vrijdag 2 april 2010

In de voormiddag maken we een mooie wandeling in de vallei. We staan zelfs even in Nigeria! En dat zonder paspoort en visum! Stoer he?!

Het was een mooie wandeling. Het is eens leuk om rond te stappen i.p.v. altijd te zitten en rondgereden te worden.

Rond de middag kruip ik met een héél, héél, héél klein hardt terug op de moto. Deze chauffeur rijdt al iets beter en ik kan af en toe eens genieten van het landschap. In Mokolo aangekomen hebben we meteen een bus. Hij vertrekt terwijl er maar 4 mensen in zitten! We geloven onze ogen niet!!! Gek-gekker-gekst! De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Dit is de eerste bus die vertrekt terwijl hij nog niet vol zit! Fantastisch gewoon! Wat een luxe!

Zaterdag 3 april 2010

Om 8 uur zijn we aan het busstation. Om 9.30 uur vertrekt de bus. Om 17.30 komen we pas aan in Ngaoundere.

Het is BALEN als blijkt dat de treintickets allemaal uitverkocht zijn! Echt stom!

We zoeken een hotel. Slecht hotel! De kok is er niet, dus geen maaltijd, ik krijg een warme FRISdrank, veel te veel lawaai, onbeleefde bediening, we slapen met drie in een tweepersoonsbed, enz, enz… Wat ben ik een luxekind geworden door deze reis!

Zondag 4 april 2010

We slapen uit tot 9 uur, maken ons rustig klaar en gaan onze treintickets kopen. Het is enkel omdat we blank zijn dat we nog een ticket krijgen. De mensen rond ons krijgen ten vroegste een ticket voor dinsdag! We zijn blij dat wij wel een ticket krijgen maar we schamen ons en vinden dit echt niet eerlijk! Hier discrimineren ze het eigen volk. Dat gaat toch te ver! Wij blanken zijn niet beter of specialer dan jullie! Waarom willen ze dat niet begrijpen, inzien?!

Om 17.15 uur bel ik naar Oma. Ik weet dat de familie daar nu zit! Het is leuk om iedereen te horen op de achtergrond! Spijtig dat ik niet veel krediet meer had, anders had ik langer kunnen bellen en iedereen dag zeggen!

Om 17.45 uur zitten we op de trein. Om 20 uur vertrekt hij eindelijk! 16 uren heeft deze rit geduurd(zonder het wachten inbegrepen). De rit lijkt sneller te gaan, maar tegelijkertijd ook niet. Ik heb buikkrampen en diarree. Het wc-papier is op. Echt gezellig was het dus niet! Ook de zakdoekjes waren op. Gelukkig passeert er een jongens die zakdoekjes verkoopt! Oef!

Maandag 5 april 2010

Pas om 11.30 uur komen we aan in Yaoundé. Mohamed komt ons ophalen. Wat is het handig om in mannetjes te hebben in steden als deze! We haasten ons naar de bushalte voor de bus richting Foumbot. Ik heb stiekem de moed opgegeven dat we deze nog zullen halen. Maar je blijft natuurlijk hopen…

We hebben geluk! De bus staat klaar en er zijn nog 2 plaatsen vrij. Claire gaat op een houten krukje zitten.

Om 12 uur vertrekken we. Ik moet naar het toilet…
Om 17 uur zijn we in Foumbot. Ik ben zo blij als ik een kwartier later het toilet zie thuis! Ik ben natuurlijk ook heel blij dat ik ma’tje en de zusjes terug zie!

Er is veel bezoek. André is ziek. Hij heeft net vier dagen in het ziekenhuis gelegen. De diagnose is me niet helemaal duidelijk… Hij heeft veel hoofdpijn, blijkbaar ook koorts en hij zou de mensen niet meer herkennen… Hij ligt en bed, slaapt en woelt veel. Hopelijk is hij snel de oude! Ma’tje is er duidelijk niet gerust op! ‘Hij is nu in Gods handen’… Wat een mooie uitspraak… Ik begin toch ook ongerust te worden… Hopelijk houdt God zijn handen goed gesloten…
De medicatie blijkt niet te helpen… André opent zijn ogen niet, hij slaapt constant, hij ijlt en heeft precies stuiptrekkingen. Ik heb net met Anne gebeld, ze liet iets vallen van hersenvliesontsteking. In dit land vrees ik dat dat erg is… Mijn zusjes wenen. Emilienne houdt zich sterk. Ik probeer een steun te zijn. Eenvoudig is het niet. De juiste woorden vinden in je eigen taal is al zo moeilijk. Ik ben constant woorden aan het zoeken die ongeveer uitdrukken wat ik graag zou willen zeggen.

Woensdag 7 april 2010

Vandaag hebben ze André terug naar het ziekenhuis gebracht. Toen ik wakker werd zag ik blije gezichten, het ging blijkbaar al veel beter met André. Hij was eindelijk, na 3 dagen, wakker geworden en hij kon duidelijk praten. Hij vroeg achter mij. Hoe lief! Ik hoop dat hij vanavond terug thuis zal zijn en dat alles in orde komt!

Het internet in Foumbot is stuk. Ik ga deze namiddag naar Bafoussam waar ik dit bericht dan zal plaatsen.

Zo, trouwe lezers! Dat was het dan voor deze keer!
Dit was zonder twijfel mijn langste bericht, hopelijk heb je het einde gehaald!

Ik neem het normale ritme van mijn Afrikaans leven terug op! Volgende week eindelijk terug les geven! Ik kijk er al heel hard naar uit!

Nog vijf weken en ik ben terug thuis! Ik ben dus al over de helft… Want gaat het snel!!! Ik wil hier nog zoveel doen en ik wil nog niet weg! Maar ik mis zoveel mensen en ik mis zoveel dingen en plaatsen in België, dat ik ook wel terug wil komen!

Ik sluit terug af in schoonheid, met een schoon gedichtje!
Dikke zoen!
Grote knuffel!

Heimwee – Liselore Gerritsen

Een blaadje van de bloesem van de meidoorn in mei
Een sneeuwvlok verdwaald in een sneeuwstorm, zijn wij
Een flard van een liedje, een woord uit een gedicht
Een glimpje van de waarheid, een deeltje van licht
Een korreltje strand, een druppeltje zee
Een vonkje uit het vuur, en net zo alleen
Als een pluisje van een paardenbloem
Dat niet meer weet
Dat het een losgeraakt deeltje is van het geheel.
Een stukje van een ster
Dat op drift is geraakt
En zijn weg in ’t heelal kwijt is geraakt
Zich door de tijd heen voortbeweegt
Vergeten naar wat het heimwee heeft.

Met een jeep door de savane, met een stoet giraffen om ons heen!

2010-03-30T14:54:00.002+02:00

Ik weet het, enkele dagen te laat!
Nog meer teleurstelling : ik heb nog maar een kwartierte de tijd op internet, dus ik zal niet veel kunnen schrijven.

MAAR deze vakantie is zalig!
Woensdag en donderdag hebben we het Wazapark bezocht. Super mooi. Gigantisch veel giraffen. Een mooiere beschrijving en foto's volgen later, als ik terug in Baigom ben.

Vrijdagavond, na een ellendig vermoeiende autorit van 13 uren, kwamen we aan in Boubandjida een ander nationaal park. Na deze lange rit leek dit echt paradijs!
In dit park hebben we Hermen geholpen met zijn onderzoek naar leeuwenpoep. Heel veel bijgeleerd! Helaas geen leeuwen gezien, maar Hermen heeft ze ook nog niet gezien dus dat is een goede troost. We hebben wel op leeuwen geroepen, helaas zonder succes! Maar toch, wie kan er navertellen dat hij in een opgedroogde rivier leeuwen heeft zitten roepen. Niet zoveel mensen, dachten we zo... Het was best wel spannend!
We hebben ook prachtige dieren gezien. We hebben weer een stukje paradijs op aarde ontdekt. Dit is en blijft een fantastisch schitterend land!

Maandag (gisteren) dezelfde lange rit terug naar Maroua. Normaal gezien zouden we gisteren de trein naar huis nemen, maar we zouden die trein waarschijnlijk missen. Het paradijs in Boubandjida was een beetje héél duur uitgevallen, waardoor we geen centjes meer hebben om naar het Korup-park te gaan. Daarom hebben we besloten om enkele dagen langer in het Noorden te blijven en het hier verder te verkennen.

Momenteel zijn Anne en Claire met de frisbi in het zwembad aan het spelen! Zalig weertje, we zijn alle heel mooi rood... Zonnecrème factor 50 blijkt nog niet voldoende resistant te zijn tegen deze zon. Maar ZO erg vinden we dat niet, want OOIT wordt dat lekker bruin! ;-)
We moeten jullie toch jaloers kunnen maken bij thuiskomst he!

Goed, mijn tijd zit erop en het zwembad lonkt!

Ergens volgende week komt er een nieuw bericht. Ik beloof dat het uitgebreider zal zijn! En natuurlijk prachtige foto's van de fauna en flora hier uit het Noorden!

Dikke zoen!
Grote knuffel!

Els

Kirikou est tout petit comme ça, mais il est fort!

2010-03-19T14:36:00.002+01:00

Welkom in de Afrikaanse hitparade! Kirikou staat zonder twijfel op nummer één! Echt een heel leuk liedje. Wees maar zeker dat ik de cd meebreng naar België! Dat wordt sjansen, dansen en shaken met de kont! Ik krijg trouwens danslessen van mijn zusjes, ik zal met plezier deze kennis doorgeven aan al wie geïnteresseerd is! En ja, dat geldt ook voor de mannen onder jullie; want mannen shaken hier minstens even hard met de kont! Olléé

Wat heb ik vandaag voor jullie in de aanbieding:
- Zoals altijd zal ik over sommige dagen iets vertellen.
- De –voorlopige- planning van onze reis
- En vandaag een relatief lang stuk over de stage.
- Een afsluitend gedicht.

Inderdaad goed opgemerkt, de vertrouwde opbouw van altijd. Ik durf al niet meer te zeggen dat het eerste deel waarschijnlijk niet zo lang zal zijn. Jullie geloven mij toch niet meer als ik dat schrijf… Toegegeven, de tekst is altijd veel langer dan ik eerst verwacht had!

Maandag 15 maart 2010

Vannacht heeft het de hele nacht geregend! Ik vind het een heerlijk geluid, de regen op het golfplatendak! Toen ik opstond was het nog een beetje aan het druppelen. Ik was benieuwd of we wel naar school moesten. Blijkbaar is het enkel als het echt heel hard regent dat men niet buiten komt. Logisch, anders ben je doorweekt…
En ja hoor, doorweekt ben ik al geweest! Toen ik zondag, na het internetten, rond 16 uur de moto naar huis nam werd ik verrast door een fikse stortbui. Onderweg moesten we even halt houden, omdat de chauffeur niets meer zag. We stonden met 80 onder een klein afdakje. Ik vond het echt een grappig zicht. Helaas was er ook héél veel wind waardoor het echt heel koud was! Ik had kippenvel! Bovendien had ik een witte broek aan, al leek hij op dat moment vooral doorschijnend. Chantal moest heel hard lachen toen ik thuis kwam! Het moet inderdaad een grappig zicht geweest zijn!

Ik vind het verbazend hoe stipt het regenseizoen is! Die laat zich blijkbaar niet beïnvloeden door de Affrikaanse als-het-vandaag-niet-is,-is-het-morgen – cultuur. Zondagnacht was de eerste flinke regenbui daar. Vanaf nu zal het elke nacht regenen en ook meer en meer overdag. Het leuke aan het regenseizoen is dat je soms niet naar school moet! Haha, niet waar, want dan verveel ik me echt! Neen, het leuke aan het regenseizoen is dat de natuur echt super mooi is nu! De tropische bloemen komen in bloei te staan de bergen die mijn dorpje omringen zijn prachtig groen! Twee weken terug waren deze bergen nog droog en stofferig. Nu zijn ze echt prachtig! Vele foto’s en wandelingen zullen zeker volgen!

Ik herinner mij dat ik het fijn vond dat we de twee seizoenen zouden meemaken. Nu ben ik toch al minder enthousiast! Ik heb liever zon! Stiekem hoop ik dat het regenseizoen nog niet begonnen is in het Noorden! Maar ik vrees ervoor…
Nu, het regenseizoen is niet alleen kommer en kwel. Elke dag ben ik aangenaam verrast door de prachtige natuur. Er komen ook meer en meer vlinders! Echt super mooi. Helaas zijn er ook wel meer insecten… Dat went echt niet!

Daarnet stond er een leerling voor de klas met een voetbalshirt van Anderlecht aan. Elke dag kom je herkenbare T-shirts tegen met soms erg grappige opschriften! Maar ik vind het heel erg dat deze kledingsstukken hier verkocht worden! Wij geven deze kleding mee in de hoop dat ze gratis uitgedeeld worden onder de mensen die het nodig hebben. Maar dat is helemaal niet het geval! Het wordt hier gewoon verkocht en nog relatief duur ook. En zo zijn het altijd dezelfden die rijker worden en dezelfden die arm blijven… Lang leve de op-winst-gerichte-wezens die men ‘mens’ noemt…

Maandagavond stond me nog een verrassing te wachten. Chantal kwam me roepen, ze had een grote grijns op haar gezicht! Ik wist dat het om een dier zou gaan. Met een klein hartje volgde ik haar, want ik verwachte de grootste spin die ik ooit ontmoet had! Dat was het gelukkig niet. Het bleek een pasgeboren muisje te zijn! Enorm schattig! Ik heb er veel foto’s van genomen. Even later gooide Ma’tje het muisje koudbloedig buiten. Om te zeveren zei ik dat ik nu een deuil zou organiseren. Dat vond Ma’tje blijkbaar enorm grappig want ze blijft het maar herhalen. Dinsdagochtend was het muisje verdwenen. Waarschijnlijk opgegeten door een kip of verdronken door de regen… Maar kom, het is maar een muis. Die zijn ze hier liever kwijt dan rijk. Begrijpelijk! Dat is bij ons ook het geval!

Dinsdag 16 maart 2010

Tijdens de pauze op school heb ik even mijn leerkracht-functie vergeten en heb ik mee gesprongen met de meisjes. Geen touwtje springen, maar hoogspringen over een rekker. Ik wilde altijd al meespelen, nu heb ik het gewoon eens gedaan! Drie keer heb ik gesprongen, totdat het touw tot aan de navel kwam. Hoger durfde ik niet!  Broekschijter dat ik ben. Ik troost me met de idee dat ik niet geoefend ben én ik heb geen zin om mijn benen te breken uiteraard. Maar ik vind het wel een heel leuk spelletje. De kids vonden het ook leuk dat ik meespeelde. Telkens als ik erover geraakte werd er luid gejuicht en geapplaudisseerd. Achteraf kwamen alle leerkrachten naar me toe. Ook zij vonden het grappig dat ik gesprongen had en ze zagen dat ik een beetje schrik had. Zo heb ik toch weer voor het nodige vertier gezorgd, voor zowel jong als oud! Op die manier heb ik toch een beetje beweging. Ik heb echt veel zin om na school een beetje te joggen, maar helaas laat mijn lieve rug dat niet toe…

Woensdag 17 maart 2010

Zo, dit is de laatste dag die beschreven staat in mijn reisdagboek(1). De pagina’s zijn helaas niet eindeloos. Maar dat is niet zo erg want ik heb zin om in het tweede boekje te schrijven! Het reisdagboek² wordt het boekje dat ik van Bert en Arno heb gekregen. Dat is echt het ideale formaat om mee te reizen.

Woensdagnamiddag zijn Claire, André en ik naar Bafoussam gegaan om onze traveller cheques in te ruilen. Zoals verwacht was dit een klein avontuur. Gelukkig was André erbij, anders hadden we in de eerste plaats de bank nooit gevonden, denk ik. Aangekomen bleek iedereen in lunchpauze te zijn. Het zou maar een kwartier mee duren, maar dat verhaal kennen we al. We gaan op zoek naar brood en moeten uiteindelijk maar 5 minuten meer wachten. Tot hier niets spectaculairs (niet dat dat komt, maar kom). Alles verliep op z’n Afrikaans, dus alles onder controle.
De vrouw komt aan, ze maakt kopies en vraagt alle nodige papieren. Ook hier alles normaal… Dan verschijnt het bedrag dat ik zal ontvangen. Het is 30 500F of €50 minder dan ik berekend had! Lang leve de bijkomende kosten van Western Union! €50 weg, verdwenen, foetsjie,… Het budget voor 1 week gewoon langs mijn neus weggenomen. Vuile afzetters. Dwaas kapitalisme. Claire en ik balen echt en spuwen onze gal uit bij elkaar. De vrouw merkt natuurlijk dat we er niet mee gediend zijn. Maar wat kan zij er aan doen? “Dat is het systeem.” Veel keuze hebben we niet, we moeten dit bedrag aanvaarden. Overal vragen ze toch dezelfde kosten.

De transactie duurt 20 minuten. Dan is het nog de beurt aan Claire. Op de achtergrond merk ik dat André zijn geduld verliest, maar dat is niet erg. Al bij al is het eigenlijk super vlot verlopen. De vrouw deed niet moeilijk. Emke had blijkbaar meer last gehad om haar cheques te ruilen. Maar bij ons ging alles vlot. We zijn ook niet overvallen!

We waren alleen veel tijd verloren! Pas rond 16 uur was ik terug in Baigom! (Even kaderen: om 12 uur vertrokken; Bafoussam ligt 15km verder)
Ik had het plan om na de geldmiserie terug naar Foumbot te gaan om op internet te gaan. Ik had ook afgesproken met Blaise (Stagiair) om enkele schoolboekjes te gaan kopen. André zei dat ik nog voldoende tijd had, het zou niet regenen vanavond. Dus weg was ik. Blaise begeleidt me door de wirwar van steegjes van het foumbot-doolhof. De kans is klein dat ik dit winkeltje ooit terugvindt! Maar ik heb nu een geschiedenis-aardrijkskunde boek over Kameroen en een leesboek Engels met typische Afrikaanse verhalen en tekeningen. Ik heb wat ik wilde hebben en dit voor nog geen €8,50!

Ik vraag Blaise om mee te gaan internetten. Helaas was er helemaal geen bereik! We stappen dan maar op de moto richting Baigom. Thuis aangekomen realiseerde ik me dat ik vergeten ben water te kopen. KIEKEN! Gelukkig is het niet zo warm meer, ik kom wel toe tot vrijdag.

Ik wil nog even vermelden dat ik me echt rot amuseer met mijn zusjes! Ze zijn even zot als ik! Dat klikt dus goed. Constant proberen we elkaar van alles wijs te maken. Dat lukt telkens vrij goed tot we onze lach niet meer kunnen inhouden. Vervolgens komen we de volgende 5 minuten niet meer bij van het lachen.
Gisteren bijvoorbeeld; we zaten bij elkaar op bed en we waren mijn boekje van Engels aan het overlopen. We komen een prent tegen van de zoo. Er staan ook pinguïns getekend. Chantal zegt heel oprecht en gemeend dat ze deze beesten ook hebben in Baigom! Ik kwam niet meer bij! Hihihi. Als ik haar vertel dat deze dieren alleen op de Zuidpool leven, snapt ze waarom ik zo moest lachen. Even later vraagt Chantal aan Christel – die even weg was – “leven deze dieren in Baigom?” Ook Christel bevestigd zelfzeker. Chantal en ik moesten weer heel hard lachen. Eigenlijk mocht ik dit aan niemand vertellen, maar ik vind het echt te grappig! Nu moet ik wel toegeven dat de pinguïns heel slecht getekend zijn en ze lijken op de eksters van hier…

En zo hebben wij elke dag ons plezier! Dinsdagavond hebben we nog gezellig samen met Cedric en Blaise kerkliedjes gezongen. Ik ken het liedje bijna in het Bamoun!
In dit wonderlijke continent gebeuren echt mirakels! Gisteren bijvoorbeeld had ik het koud! Jaja, je leest het goed: IK HAD KOUD! Ik had opnieuw kiekenvel! Dwaas regenseizoen… Vandaag heb ik iets extra aangetrokken en nu het ik veel te warm. Geen wonder dat iedereen hier verkouden aan het worden is! Ik nog niet… Dat komt misschien omdat ik elke dag braaf mijn vitaminen neem. Jaja, ook dat lees je goed! Els die dagelijks –overbodige- ‘medicatie’ of beter een supplement inneemt. Zoals ik zei: de wonderen zijn de wereld nog niet uit! Toch zeker niet in Baigom…
Het is hier nu even wisselvallig als in België! Zaterdag was het nog 30°C; gisteren was het een gevoelstemperatuur van slechts 15°C! Ik heb geen thermometer, vandaag ‘gevoelstemperatuur’. Vandaag was het weer 30°C! Ik ben benieuwd wat het morgen zal zijn…

Deel 2: Vakantie

HET IS VAKANTIEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!
Niet voor jullie, maar wel voor ons!!! Hip hoi!
En we hebben er zin in!

De voorlopige planning van onze reis ziet er als volgt uit:
Zondag vertrekken we vanuit Foumbot richting Yaounde. Hopelijk halen we diezelfde dag te trein nog, anders nemem we maandag pas de trein. Elke dag is er 1 trein, rond 18uur. En wij maar klagen over een half uur vertraging bij de nmbs! :-p

We gaan een weekje in het Noorden blijven. Daar gaan we de verschillende parken bezoeken. Vooral het waza-park is heel interessant. Daar zijn namelijk giraffen! ;-)
Maar het leuke is dat we niet alleen de toerist gaan uithangen! We mogen ook helpen in het Bénoué Nationaal Park. Dankzij kennissen van Anne mogen we meehelpen aan het genetisch onderzoek op leeuwenmest. Klinkt grappig in de oren, ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen!

Volgende week zondag keren we op het gemakje terug naar Baigom/Foumbot. We blijven waarschijnlijk nog een dagje hangen in Yaounde, zodat we toch ook even de hoofdstad van Kameroen kunnen verkennen.

We blijven dan 2 of 3 daagjes thuis, wassen al onze kleren en vertrekken dan voor deel twee van de vakantie. Naar het Koruppark, niet ZO ver hier vandaan. Daar zullen we 1 of 2 dagen blijven. Bij terugkeer stoppen we nog even in Limbe om Solange te bezoeken.

We sluiten de vakantie af met een traditioneel huwelijk, dat twee dagen duurt!

En dan zit de vakantie er al op. Dan zijn er al bijna 2 maanden voorbij! Ik heb ook heel veel zin om na de vakantie terug les te geven! Maar dat wordt hieronder nog beschreven.

Deel 3 : Stage

Terwijl ik door een Engels werkboek van de leerkracht aan het bladeren was viel het me op dat het Engels zelfs fout in dit werkboek staat! Geen wonder dat het niveau laag blijft!

Deze week was echt een hele saaie week! Ik heb maar één les gegeven, door die toetsen. Maandag was het het mondeling deel. De kinderen moesten één voor één naar voren komen, een stuk tekst voorlezen, het volkslied zingen en een gedicht of lied naar keuze voordragen. De eerste 10 keer is nog grappig, daarna ben je het echt beu!

Dit moet een vreselijk saaie dag zijn voor de kinderen! De hebben nog niets gedaan behalve naar elkaar luisteren en elkaar uitlachen! De enige leerstof van vandaag (maandag) was mijn les Engels!

Dinsdag en woensdag waren het de hele dag toetsen. Het duurt enorm lang omdat alles eerst op bord geschreven moet worden en dan door de kinderen overgeschreven en ingevuld worden. Aangezien ze hier echt héél traag schrijven, snap je wel dat het de volle twee dagen heeft geduurd.

Donderdag heb ik een hele dag verbeterd. Uiteindelijk gaat dat nog relatief snel, omdat ik bij de oudste groep werkte. Zij verbeteren zelf hun toets en zetten het punt in de kantlijn. Dan moet jij als leerkracht gewoon dit punt in het rood overschrijven. Het is wel heel makkelijk voor de kinderen om vals te spelen en zich meer punten toe te eigenen dan ze eigenlijk verdienen. Het deel van Engels heb ik volledig nagekeken. Ik heb praktisch op elke toets minstens 2 punten moeten aftrekken, omdat ze fouten toch goed rekenen.

Morgen –vrijdag- zal ik helpen verbeteren bij de lagere klassen, want daar moet de leerkracht alles zelf nakijken. Dat duurt nog veel langer om alles na te kijken!
Deze week heb ik veel kunnen lezen en schrijven en binaire puzzels oplossen,… Allemaal enorm boeiende dingen, maar ik geef toch liever les!
Deze week heb ik mijn project gekozen! De directeur had niet echt een goed voorstel, behalve allemaal dingen waarbij ik gewoon heel veel moet betalen maar waarbij ik zelf geen werk heb. Daar doe ik niet aan mee… Dus heb ik zelf enkele dingen voorgesteld.

Na de vakantie begin ik aan mijn twee nieuwe projecten. Het ene is écht stagegericht, namelijk ik ga zorgleerkracht/taakjuf worden. In de namiddag neem ik telkens 5 kinderen voor een half uurtje apart en probeer hen de leerstof op een andere manier aan te brengen. Het spreekt voor zich dat ik hier didactisch materiaal voor zal maken. Volgende dingen heb ik momenteel al bedacht: MAB-materiaal, breukendoosjes, breukenstroken, flitskaarten, plooikaarten, letterschuif, splitsmachine,… Daar zal nog vanalles bijkomen.

Dit materiaal laat ik uiteraard hier. Op het einde van mijn verblijf zal ik op een woensdagnamiddag een workshop geven aan de leerkrachten hoe ze dit materiaal kunnen gebruiken in de klas. Op die manier hoop ik dat het materiaal nog gebruikt zal worden na mijn verblijf.

Het werken in kleine groepjes zal voor de kinderen wel een grote aanpassing zijn. Dit is echt een heel andere manier van werken. Bij mij mogen ze fouten maken en mogen ze vragen stellen. Dit zal in het begin nog niet zo vlot lopen, maar ik hoop dat de kinderen snel los zullen komen.

Blaise wist me te vertellen dat dit systeem hier ook wordt toegepast, ongeveer toch. Zwakke kinderen kunnen op zaterdag naar de klas komen. Daar wordt de leerstof opnieuw uitgelegd. Ik ben blij dat het systeem niet helemaal nieuw is dan.
De directeur was echt heel enthousiast over dit project, omdat ik de kinderen dan goed kan begeleiden voor de eindtoetsen. Die zullen plaatsvinden net als ik terug vertrek naar België.

Bij mijn tweede project kan ik mijn creativiteit een beetje de vrije loop laten gaan. Ik wilde graag iets door voor héél de school, voor alle kinderen. Iets waar alle kinderen toch een beetje van kunnen genieten. Dus ik ga de school schilderen! Ik weet het, totaal niet uniek meer, want volgens mij heeft iedere student die stage in het zuiden deed dit al gedaan. Maar ik heb gewoon heel veel zin om dit te doen! Blijkbaar zou de verf hier niet zo duur zijn. Gelukkig, want ik heb veel verf nodig! Het is een groot project! Dus uiteindelijk zal het toch nog relatief duur zijn. Ach ja, ik heb mijn plezier tijdens het schilderen en de kinderen hebben achteraf genot van de tekeningen. Win-win-situatie!

Ik heb lang nagedacht over welke tekeningen op de muren zou plaatsen. Ik wilde iets kleurrijk en toch ook leerrijk! Het heeft geen zin om een paar dieren op de muren te schilderen, daar hebben ze uiteindelijk niet zoveel aan. Dus gisteren heb ik een fantastische idee gekregen! Ik ga zes continenten uitvergroten en op de muren schilderen. Als het nieuwe gebouw tijdig klaar is, dan ga ik op die grote muur de volledige wereldkaart schilderen. Op die manier hebben de kinderen toch iets zinvols en tegelijk ook kleurrijk iets, om naar te kijken. Hierdoor gaan ze de continenten misschien sneller kennen? Dat zou mooi meegenomen zijn!

Ik ben nu alles aan het uittekenen en aan het voorbereiden. Na de vakantie gaan we aan de slag! Ik zal elke dag een paar uurtjes langer op school blijven! Het komt helemaal in orde! Waarschijnlijk zullen Claire en Anne ook wel eens komen helpen, als ze tijd hebben!

Vandaag – donderdag – hadden de kinderen tussen het verbeteren door een “praktijkles”. 10 meisjes begonnen te koken op de speelplaats en de rest moest de akker van de directeur bewerken. Ik heb er leuke foto’s van getrokken. Na het koken proeft de directeur alle gerechten en geeft punten. Echt een grappig zicht. Een andere praktijkopdracht was borstels maken. Enfin, ik vond het eigenlijk echt nog een leuke les. De kinderen vonden het ook leuk om eens iets anders te doen.

Daarna was de leerkracht van CE2 heel kwaad op de directeur. Hij vindt het niet eerlijk dat de kinderen de akker van de directeur moeten bewerken. De leerkracht heeft zelf geen grond en heeft dus niet dezelfde voordelen als de directeur. De directeur beweerde dat de winst naar de school gaat, maar dat is uiteraard niet waar. Enfin, ik vond het een terechte opmerking…

En zo gaat het leven gewoon door…
Ook in dit ander continent.
Fantastisch toch dat hier elke dag wel iets boeiends te beleven valt!

Ik groet jullie,
Ik ga slapen, ik ben moe.
Ik heb nog lang gewerkt voor mijn project en als ik eens rondom mij kijk zie ik echt hele vieze insecten. Ik kijk er naar uit om veilig onder mijn klamboe te kruipen!

Poké Ljeh!
Voor jullie beter bekend als : slaapzacht!

Dromen – Piet Brak\

Dikwijls heb ik
Als kleine meisje
Gewoond in mijn bouwdoos van dromen,
Minutenlang mensen
In mijn huis geschilderd
En op de zolder
Haastig de oude zon
Een dag zien eten
Terwijl ik in de vijver
Van haar grote oog verdwaal.

Ik wou dat mijn handen
Wolken waren
Dan kan ik ook de vissen
Die me raken
Dromen geven.

Un Djino s’il vous plaît!

2010-03-14T15:04:00.000+01:00

Elke week wordt het moeilijker om een originele titel te bedenken. De titel van deze week is vermoedelijk de zin die ik hier in Kameroen al het meest gezegd heb. Djino is de plaatselijke frisdrank. Echt lekker! Als het gewicht het toestaat ga ik een fles meenemen naar België.

Ik heb net mijn reisdagboek doorbladerd en besloten dat ik vandaag enkel over dit weekend zal vertellen. Dit omdat ik me niet meer kan herinneren wat ik dinsdag al op mijn blog geplaatst heb en ik het dom vind om in herhaling te vallen. Als je meer wil lezen dan moet je mijn reisdagboeken eens doorbladeren, bij mijn terugkeer. Deze week komt er ook een verslagje van mijn stage bij. En natuurlijk héél veel nieuwe foto’s! Ik raad jullie aan om ook een kijkje te nemen in de reeds bestaande fotoalbums, omdat ik die ook af en toe aanvul.

Vrijdag 12 maart 2010

Onze dag begon al vroeg. Om 7 uur zijn we met z’n drieën op de moto richting Foumbot geklommen. Daar hebben we gewacht op een auto die richting Bafoussam vertrok. Drie kwartier hebben we moeten wachten op een auto die een redelijke prijs vroeg. We hebben hier echt veel tijd verloren. In Bafoussam moesten we een binnentaxi nemen naar de plek waar de auto’s en bussen richting Dschang vertrekken. Iedereen probeert ons te overtuigen om zijn bus te nemen. Er is een soort loketje (tafel) waar je een ticket kunt kopen. De rit kost slechts 600F, maar de bus is nog helemaal leeg. Ze proberen ons te overtuigen dat de bus binnen 20 minuten al zou vertrekken, maar inmiddels weten we al beter. Een ander busje rijdt voorbij, daar zitten al meer mensen in. Plots wordt de concurrentie jaloers. De man van het busje waar we eerst stonden steelt voor onze neus de aankopen uit de handen van een vrouw en loopt snel weg. Door dit voorval stapt iedereen uit en moeten we weer op zoek naar een nieuwe auto. Ondertussen heeft Jules (mijn broer) al twee keer gebeld, hij vraagt zich af waar we blijven. We zijn veel later dan verwacht. Een vriendelijke man houdt een auto tegen voor ons. We nemen met z’n drieën één auto, dat kost ons 7000F (een goede prijs). Nu vertrekken we ten minste onmiddellijk en hebben we ook veel ruimte om goed te zitten. We vertrekken richting Dschang. Ik bel Jules om te zeggen dat we eindelijk onderweg zijn. Er zijn werken in de stad. De weg ligt er rotslecht bij. Ik vraag me af of dit de hele rit zo zal zijn, wat gelukkig niet het geval is. We moeten ongeveer 30 km of 3 kwartier rijden. Het was een hectische en vermoeiende start van de dag, doordat we constant moesten onderhandelen. We worden alle drie in slaap gewiegd.
We komen aan bij “het station” van Dschang. Jules staat ons op te wachten. Ik herken hem meteen. Hij lijkt twee druppels water op Fidel. We stappen over in een andere taxi, die Jules geregeld heeft. Voor 22 000F rijdt hij een hele dag met ons rond. Het is een heel vriendelijke chauffeur die heel geïnteresseerd is in ons –westerse- leven. Hij komt nooit opdringerig over, echt aangenaam!

We gaan eerst naar de waterval. Dat is ongeveer 30 km rijden over héél slechte weg. Ik botste verschillende keren tegen de kant en het plafond van de auto. Ik vond dit wel een grappig moment, dus heb ik er even een filmpje van gemaakt.

Het enige wat we voorlopig van de Fongo-Tongo-waterval konden zien was een zielig stroompje waar helemaal geen stroming op zat. Ik verwachtte voor alle zekerheid niet te veel van deze fameuze waterval. De rondleiding begon eindelijk, maar de gids gaf net iets te veel –en te saai- uitleg naar onze zin. Toen mochten we eindelijk naar de rand van de waterval. Je ziet het water naar beneden vallen maar je weet helemaal niet hoe diep het is. Tot je naar beneden kijkt en blijkt dat je op een afgrond van 40 meter staat! Even slikken en twee stapjes achteruit. Wauw, dit had ik niet verwacht maar het is echt prachtig!

We starten de afdaling naar de onderkant van de waterval. Eerst via een droog paadje, tot we aan het heilige bos komen. Een klein stukje oerwoud, waar we door moesten klauteren. Er waren zelfs lianen! Echt héél, héél mooi. Je hoort dat de waterval dichterbij komt, want het geluid wordt sterker. Af en toe kan je tussen de bomen een glimp van de waterval opvangen. Echt super mooi! Weer eens heel sprookjesachtig! Het lijkt niet echt, maar dat is het wel!

We rusten even op de stenen, helemaal onderaan de waterval. Je voelt het opspattend water op je huid. Weer zo’n indrukwekkend, prachtig moment. Wat blijft dit land me verbazen! Wie had er nu verwacht dat er langs deze hele droge en stofferige weg zo’n paradijs verborgen lag! Want dit is echt het paradijs! Dit is de waterval waarvan ik al enkele keren gedroomd heb. Dat soort waterval die je opzoekt in je gedachten als je tot rust wil komen, als en soort van meditatie. Wel, bij DIE waterval zit ik nu! En wees maar gerust dat deze plek een meditatief effect op je heeft!

Achter de waterval verschuilt zich een kleine grot. Daar zijn we ook even naartoe geklauterd. De keuze om een rok aan te doen was echt geen goede keuze vandaag! Deze grot wordt gebruikt door traditionele helers. Die blijken in deze omgeving veel voor te komen. Je ziet enkele kippenpoten, schedels en botten liggen die bewijzen dat er wel degelijk af en toe “genezende” rituelen uitgevoerd worden.

Rond 14 uur komen we aan aan de hoofdingang van de universiteit. Ik maak Anne en Arna wakker. We stappen uit en nemen enkele foto’s. Ik vind het grappig dat de kopieermachines gewoon buiten staan. Zouden ze goed functioneren? We staan in een straatje vol kleine houten hutjes die allemaal hetzelfde aanbieden: mappen, papier, schriften, computers (met internet?),… De concurrentie is groot.

Dan begint de rondleiding. We rijden voorbij de verschillende faculteiten. Je hebt een faculteit rechten, economie, taal en letteren, wetenschap en de laatste ontglipt mij even. Deze universiteit is echt GIGANTISCH!!! Zoiets had ik helemaal niet verwacht hier in Kameroen! Het terrein is reusachtig. Echt een dorp op zich. En je hebt echt ALLES: klaslokalen, drukkerij, labo’s, onderzoeksateliers, taallabo’s, computerzaal, filmzaal, gigantische turnzaal, meerdere sportterreinen, boerderij met kippen, paarden, koeien en geiten, woningen voor de docenten, slaapblokken, tennisveld, voetbalstadion(netje), grote aula’s voor 400 en 600 studenten, één van de grootste bibliotheken van Kameroen, enzovoort, enzovoort,… Op deze universiteit studeren 20 000 studenten! Als je ziet hoeveel campussen onze school al heeft voor 6000 studenten, dan kan je je misschien wel inbeelden hoe gigantisch het hier is. Maar zelfs dan nog is het waarschijnlijk groter dan je verwachtingen!!!

Het is pas 15.30 uur als we gaan eten. We zijn uitgehongerd en krijgen een heerlijke maaltijd aangeboden. Als voorgerecht avocado met tomaat en vinaigrette (heerlijk), gevolgd door konijn en (platte) frietjes wat echt perfect was afgekruid! Het dessert was ananas en papaja. Mjamie! Met een overvolle buik wandelen we rond in de tuin van het restaurant. We nemen heel veel foto’s zodat we onze map ‘fauna en flora’ wat kunnen aanvullen.

Rond 16.30 uur stapten we terug in de auto. We passeren nog langs enkele theevelden. Echt weer eens een adembenemend zicht! We komen echter te laat om de theefabriek te bezoeken. Jules let de werkwijze dan maar zelf uit, maar ik slaag er niet in om alles te vertalen.

Deze dag zal me nog lang bijblijven! Het was heel interessant en vooral héél mooi. Ook Jules zal me bijblijven. Het is een jongeman met sterke ideeën, hij trekt aardig zijn plan en is erg kritisch. Ik denk dat hij het nog ver zal brengen. Ik zal nog enkele dagen kunnen nagenieten van deze prachtige dag.

Zaterdag 13 februari 2010

Een rotnacht achter de rug! Er was een deuil naast ons huis. Dat is het rouwmoment voor een begrafenis. Heel de avond werd er gezongen, en muziek gespeeld! Er leek geen einde aan te komen. En raad eens, er kwam ook geen einde aan!!! Twee dagen lang maken ze muziek en zingen ze, tot de persoon begraven wordt. Heel mooi allemaal, maar niet als je nood hebt aan slaap.

Normaal gezien gingen we naar de artisanale markt in Foumban. Blijkt dat we daar niet alleen naartoe mogen, omdat het te moeilijk te bereiken is en omdat ze geen eerlijke prijzen zullen vragen. We vinden helaas niemand die ons kan vergezellen dus wordt deze uitstap uitgesteld. Het wordt een rustige dag, waar ik veel gerust en geschreven heb.

Ik voelde me al een hele dag niet optimaal en zaterdagnacht werd me duidelijk waarom. Elk uur moest ik rennen naar het toilet! Lang leve de acute diarree-aanval! Opnieuw een rotnacht achter de rug! Ma’tje is enorm ongerust en vraagt of we niet naar het hospitaal moeten, maar dat is echt niet nodig. De imodium blijkt niet opgewassen tegen mijn agressieve buik. Ook de pilletjes tegen buikkrampen lijken niet te werken vannacht…

Zondag 14 maart 2010

Ik zou vandaag om 6.30 uur opstaan, lakens wassen en om 8 uur naar de mis vertrekken. Deze nacht heeft me heel veel energie gekost, ik tril op mijn benen. Gelukkig heb ik geen koorts. Ik eet mijn ontbijt en kruip terug in bed. Om 9 uur sta ik op en maak me rustig klaar om toch maar even naar de kerk te gaan. Ik kan het niet maken om vandaag niet te gaan!

Volgepropt met imodium en buscopan vertrek ik rond 10 uur naar de kerk. Daar aangekomen blijkt dat de viering nog niet begonnen is! Het is vandaag één of ander feest waarbij er missionarissen ingewijd worden, of iets dergelijks. De meeste parochianen stappen mee in de stoet, die helemaal rond het dorp gaat. Ma’tje laat me achter in de kerk en gaat meelopen in de parade.

In eerste instantie had ik geen nood aan een feest vandaag. Ik wilde rustig de tijd nemen om Steven te gedenken. Maar ja, veel keuze had ik niet…

De parade komt binnen, iedereen staat recht en begint vrolijk mee te zingen. Je kan niet anders dan enthousiast meeklappen op het ritme van de muziek. Er verschijnt een lach op mijn gezicht, misschien had ik dit toch nodig! Ik maak me de bedenking dat we misschien te lang rouwen en treuren bij ons. Het is zo dat het allesbehalve een aangename gebeurtenis is, maar ik durf wel te stellen dat we er allemaal veel uit geleerd hebben. Alleszins, dat heb ik toch. Het is gebeurd, ondertussen al 6 jaar geleden, we moeten door en het trachten een plaats te geven in ons bestaan.

Dat vind ik zo mooi in deze cultuur. Op de deuil zijn de mensen ook triest, maar van zodra de persoon begraven wordt veranderd de sfeer en worden ze vrolijk. Wat niet wil zeggen dat ze de persoon niet langer missen, maar zij vieren het leven van deze persoon. Bij ons ligt de focus te veel op de dood van de persoon.

Alleszins, ik heb genoten van deze viering! Ook al ben ik maar een uurtje gebleven, want ik moest dringend een bezoek brengen aan het toilet… Het heeft me goed gedaan. Ik weet dat Steven fier is op wat ik nu doe en wie ik ben. Meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn!

Het is nu 13.30 en de viering is nog steeds bezig! Blijkbaar zal het echt nog heel lang duren vandaag! Maar dat zal niet meer voor mij zijn. Nadat ik dit geschreven heb, ga ik naar Foumbot enkele uurtjes internetten, dan naar de winkel, terug naar huis, lessen voorbereiden en slapen.

Zo, dat was het toeristische deel van mijn avontuur. Nu volgt het stagespecifieke deel!

Ik geniet elke dag van het lesgeven! Er zijn dagen dat ik heel veel te doen heb en er zijn dagen dat ik gewoon kijk. Maar toch verveel ik me op geen enkel moment. Ik heb hier echt al heel veel bijgeleerd. De kinderen beginnen ook te wennen aan mijn manier van lesgeven. Maar soms verstaan ze me niet echt, ik denk dat ik trager moet praten!
Ik heb een man ontmoet die het bouwproject van de school leidt. Een heel vriendelijk man met moderne gedachten! “De wereld veranderd, dus wij moeten mee veranderen”. Daarbij had hij het vooral over het onderwijs. Hij wist me te vertellen dat ze de ambitie hebben om twee computers aan te schaffen. Ik heb het gevoel dat dit binnen het jaar nog gerealiseerd zal worden, wat het onderwijs volgends mij een echte ‘boost’ zal geven.

Toch vind ik het heel spijtig dat er heel weinig inzichtelijk gewerkt wordt. De kinderen hebben helemaal geen getalbegrip, laat staan ruimtelijk inzicht! Zonde… Als ik wel inzichtelijk te werk ga kunnen de meeste kinderen helemaal niet volgen. Sommige klassen kunnen enkel papegaaien. Het spijtige is dat ik dit niet kan veranderen. Dat vraagt tijd, véél tijd… en zoveel tijd heb ik niet. Bovendien zien de leerkrachten het nut er niet van in om inzichtelijk te werken. Ik heb het al herhaaldelijk proberen aan de man te brengen, maar tevergeefs!

Ik heb aan de directeur een project gevraagd die ik hier kan uitwerken. Hij ging er nog eens over nadenken. Ik ben erg benieuwd met welke ideeën hij zal afkomen. Na mijn vakantie ga ik veel meer les geven. Volgende week is het toetsenweek en kan ik enkel helpen met verbeteren. Maar ik zie het helemaal zitten om het volledige pakket te geven dat mij toevertrouwd wordt: lessen Engels, Frans, wiskunde, muziek en sport! Daar bovenop komt dan nog het project, dus ik zal zeker weten wat doen! Ik zie het helemaal zitten!

Ik blijf het herhalen CM2 (de oudste klas) blijft echt mijn lievelingsklas! Ik kan lachen en zeveren met die mannen. Dankzij deze manier van lesgeven zijn de kinderen heel aandachtig en nemen ze de theorie veel beter op. Ik denk dat zeker 90% van de leerlingen de les begrepen heeft! Even situeren: dat is heel goed voor hier!

Ik kreeg daarnet een fantastisch compliment van de directeur:dat ik op een veel beter niveau lesgeeff dan de vorige vrijwilligers. Madame Suzanne had dat ook al laten vallen. Al valt ook dit enorm te relativeren, want de vorige vrijwilligers studeerden niet voor leerkracht. Dan is dat mooie compliment al meteen veel minder waard uiteraard, maar het doet toch deugd!

Dit is echt een fantastische ervaring die ik mijn leven lang zal meedragen. Ook mijn manier van lesgeven is veranderd. Ik kan er maar niet van over hoe snel dit land zo een gigantische impact op mijn leven heeft gemaakt! Super gewoon! Ik ben echt heel dankbaar dat ik deze kans gekregen heb!

Nog kort even een beetje algemene informatie over het onderwijssysteem:
- Leerkrachten verdienen hier echt heel weinig! Slechts 5000F per maand. Dit is echt niet voldoende om rond te komen. Hierdoor zijn leerkrachten ook veel minder gemotiveerd om hun lessen grondig voor te bereiden. Ze verlaten ook dikwijls de klas, waardoor de kinderen helemaal geen les meer hebben. Dit is echt spijtig voor de kinderen! Maar ik begrijp de leerkrachten ook wel. Blijkbaar hangt je loon ook af van de school en streek waar je lesgeeft. Aangezien dit een boerengat is, is je loon ook niet veel beter.

- Als leerkracht kan je niet kiezen in welke school je hier les geeft. Je kan wel een gebied aanduiden, maar de school word je door de inspectie toegewezen. Het is dus mogelijk dat je elk jaar van school moet veranderen. Pff, wat een systeem! Dat zou echt niets voor mij zijn! Ik wil later niet in elke school lesgeven. Ik ben heel kieskeurig, maar ik moet me goed voelen op een school en ik moet het eens zijn met de onderwijsvisie van de school. Tot hier heb ik nog geen school gevonden in België waar ik meteen zou willen beginnen, behalve de Heemschool in Brussel. Een school voor kinderen met een handicap.

- Gek om dit neer te schrijven, maar ik ben ongeveer gewend geraakt aan het feit dat kinderen geslagen worden. Ik begrijp dat dit gebeurd, waarmee ik helemaal niet wil zeggen dat ik het goedkeur. Maar deze klassen zijn echt overvol. Discipline is noodzakelijk. Helaas interpreteren ze discipline hier als een vorm van slaan… Ik kijk nog steeds weg als een kind geslagen wordt, maar gelukkig komt dat minder en minder voor.

- Je voelt dat iedereen terug in zijn gewone ritme aan het vallen is. De maskers die ze opzetten voor de blanke vallen af. Regelmatig zijn er heftige discussies tussen leerkrachten en directeur. Ik vind echt dat de directeur geen gezag uitstraalt en hij is ook helemaal niet consequent met zijn leerkrachten. Maar ik kan niet klagen, want tegen mij is hij altijd héél vriendelijk.

Zo
Lieve vriendjes en vriendinnetje,
Lieve familie,

Dit was het dan voor deze week.

Volgende week vrijdag komt er een nieuw berichtje, waarna ik niet kan voorspellen wanneer mijn volgende bericht zal zijn. Ik vermoed pas twee weken later, omdat ik ga rondtrekken met Anne en Claire. Ik kan ECHT niet wachten om te vertrekken!

Dikke, dikke zoen!
Mega, super, giga knuffel!

IK MIS JULLIE!!!

Groetjes,
Els

Tom Lanoye

Het is een magere troost
dat alles moet verdwijnen

en ik je hoe dan ook op een keer
toch zou moeten missen, bijvoorbeeld

door de dood. Ik hou van je, al
kunnen we waarschijnlijk niet meer
worden wat we vroeger waren of dachten
te zijn. Geen verhalen over afkeer,

over waanzin of grote trouw: ik
verlang naar toen terwijl
ik ouder word. Ik denk
nog veel aan jou.

extra newsflash!

2010-03-09T16:39:00.002+01:00

Het is dinsdag en toch een nieuw bericht!
Deze keer beloof ik echt dat hij korter zal zijn! :-)

Vanwaar dan deze extra newsflash? Wel vrijdag zal ik niet online kunnen komen
en om ongeruste smsjes te voorkomen, heb ik vandaag de tijd genomen om snel een bericht te plaatsen.

Ik heb helaas geen tijd om foto's up te loaden, dus dat zal voor volgende keer zijn. Maar ik kan wel al beloven dat ze zeker de moeite waard zijn!!!

Vrijdag ga ik 'mijn broer' Jules bezoeken aan de universiteit in Dschang. We gaan met z'n vieren. Even toelichten: Emke en Arnaud zijn gisteren vertrokken, ze gaan nu eerst twee weekjes rondreizen en daarna keren ze terug naar Nederland. Zondagavond is Arna gearriveerd, zij heeft drie maanden gewerkt in het ziekenhuis in Akum, dichtbij Bamenda. Ze blijft nu een weekje hier waarna ze volgende week met Emke, Arnaud en Anne Mount Cameroun gaan beklimmen. Met enorm veel spijt in ons hart hebben Claire en ik moeten passen voor dit fantastische avontuur, aangezien we toch ook voldoende les moeten geven... Maar dus, vrijdag gaan Claire, Anne, Arna en ik naar Dschang. We gaan niet alleen heel de universiteit verkennen (waar ik echt heel benieuwd naar ben), ook de omgeving zal niet aan onze nieuwsgierige blik kunnen ontsnappen. Er zou een waterval in de buurt zijn. Maar ik heb er geen idee van wat we daarvan moeten verwachten!

--> Het internet is net uitgevallen!! Gelukkig heb ik een fantastisch goede blog die alles automatisch opslaat. Goed nieuws voor mij, dan hoef ik niet te herbeginnen. Helaas voor Claire, Anne en Arna geldt dit niet!!

Zaterdag gaan we naar de artisanale markt in Foumban. Hopelijk komen we daar enkele mooie Afrikaanse maskers tegen! Ik ben heel benieuwd.
Zaterdagavond gaan we dansen, dat wordt lachen! Iedereen schudt hier heel hard met de kont (ook de mannen). Blijkbaar is het een heel grappig zicht als wij, blankenm ook zo proberen te dansen...

Zondag 14 maart... Precies 6 jaar geleden is Steven verongelukt. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk. Ik durf zelfs te stellen dat er geen uur voorbij gaat zonder dat ik aan hem denk. Dit continent is fantastisch, geen stress, alles relax. Het geeft je ook veel tijd om na te denken en veel tijd om te missen. Om Steven te missen. Zondag ga ik terug naar de kerk. Mijn familie zal in Overijse ook in de kerk zitten, ik hier. Op die manier zijn we verbonden, kunnen we samen aan Steven denken. Dat wordt sowieso een emotioneel moment! Vorige viering had ik al tranen in mijn ogen, zonder specifieke reden.

Ik hoop zondag een nieuw bericht te kunnen plaatsen, hopelijk is het internetcafe dan niet gesloten... De eerst volgende keer krijgen jullie terug een lang bericht en uiteraard ook nieuwe foto's! Volgende keer zal ik ook nog een beetje meer info geven over het schoolsysteem hier en mijn ervaringen ivm lesgeven.

Daarnet zijn we stof gaan kiezen en zijn we naar de kleermaakster geweest om kleding te bestellen. Inmiddels zijn we daar al vaste klanten en krijgen we een spoed-bediening. Ik heb twee kleedjes en een rok besteld. Volgende week zaterdag mogen we alles afhalen! Ook de kleding die we besteld hebben voor de trouw! Enorm spannend... Ik ben echt heel benieuwd hoe alles eruit zal zien! SPANNEND!!!!

Er rest mij nog een half uurtje, dus ik zal nog een beetje schrijven.

Zaterdag hebben Claire en ik echt heel flink aan ons eindwerk gewerkt! We hebben een volledig hoekenwerk voor de eerste graad bedacht, op slechts twee uurtjes tijd. Vanaf nu gaan we elke woensdag aan het eindwerk werken. Het gaat echt een dikke brok worden, met heel veel activiteiten. Aangezien het slechts op 3 studiepunten staat, gaan we toch voor minstens een 16/20! Bij deze zijn alle docenten op de hoogte! ;-)
Zaterdagavond ben ik naar een deuil geweest. Dat is een rouwmoment bij de familie waarvan iemand overleden is. Heel saai vond ik dat. Meestal werd er niets gezegd en staarden we elkaar wat aan. Als er dan iets gezegd werd, verliep dat in het Bamoun. Heel veel verstond ik daar ook weer niet van. Ik was blij dat ik thuis was!

Zondag hebben we cake gebakken voor Abby, de dochter van Bernadette. 's Avonds hielden we een heuse barbeque bij de meiden thuis. Dat werd weer een enorm gezellige avond! De nacht daarentegen was een nachtmerrie! Maar dit zal ik verder beschrijven in mijn volgend bericht. Niets ernstigs hoor, het heeft allemaal te maken met de plaatselijke insecten! BAH

Gisteren was het internationale vrouwendag, ook wel Journee de femmes genoemd. Ik had er eerlijk gezegd veel meer van verwacht. De reclamestoet met de druivenfeesten in Overijse is zelfs interessanter. Er werd een lied gezongen, een beetje -slecht- geacteerd en daarna mochten we allemaal samen defileren. Two minutes of fame, maar alle vrouwen hier werden gek!

Het was heel warm gisteren, waardoor ik een zonneslag opgelopen heb. Ik was heel moe en misselijk. Voor het diner bij Joshua heb ik helaas moeten passen. Ik ben in mijn bed gekropen en ben daar niet meer uitgekomen!

Zo, ik ga afronden. Anders weet ik de volgende keer niet meer wat te schrijven! :-D

Geen afsluitend gedicht deze keer, want ik heb mijn boekje niet bij!

Wel een hele dikke knuffel!
En een giga plakkerige zoen!

Heel veel liefs!
Miss Els

Pésake

2010-03-05T17:46:00.002+01:00

Hoe gaat ie?

We zijn weer een week verder! Wat vliegt de tijd… Het is vrijdag, dus hier ben ik weer met een brok leesplezier. Hopelijk kunnen jullie een beetje meegenieten met al onze avonturen. Want na amper drie weken durf ik al te stellen dat dit een prachtige levenservaring is, die nu al zijn sporen na laat in mijn denkwijze en gedrag.
Laten we maar meteen van start gaan!

Vrijdag 26 februari 2010

Na het internetmoment vorige vrijdag zijn Claire en ik op bezoek geweest bij de meisjes (Anne en Emke). Daar hebben we Jungle Speed gespeeld. Wat blijft dat toch een fantastisch verslavend spel! Die af en toe toch blijvende hersenschade veroorzaakt! Joshua kon er niet bij zijn. Zijn laptop heeft het begeven en hij moest die avond nog naar Foumban om die te herstellen. Erg lang zijn we niet gebleven, want we moeten natuurlijk voor de donker thuis zijn.

Zaterdag 27 februari 2010

Zaterdag ben ik om 6.30 uur opgestaan! Uitslapen zat er niet in, want ik ben samen met Chantal mijn kleren gaan wassen. Alles met de hand uiteraard! Amai, ZO vermoeiend! Vooral omdat ik veel vuile was verzameld had. Ik heb enkele foto’s getrokken, maar daar sta ik niet echt flaterend op. Ik draag een lelijk voetbaltruitje die ik vrijdag van Fidel gekregen heb. Fidel is mijn broer. Hij woont samen met de andere broer en zussen in Douala. Alleen Jules – de oudste – woont ergens anders. Fidel had “toevallig” een voetbalshirt meegebracht. Waarom “toevallig”; thuis loop ik soms rond in een topje met dunnere bandjes. Ik vermoed dat ik te ‘naakt’ rondliep, dus hebben ze me maar vlug iets cadeau gedaan. Wat doe je dan? Dan maar doen alsof je er heel blij mee bent. Daarom ook dat ik het zaterdagochtend aantrok. Maar nu verdwijnt het voorgoed naar de bodem van mijn valies…

Om 9 uur had ik met de anderen afgesproken aan het ziekenhuis, om naar de begrafenis te vertrekken. Om 8.58 uur kwam Emilienne zeggen dat het bijna tijd is! Ik had geen horloge aan en het wassen duurde veel langer dan ik verwacht had. Het concept ‘tijd’ en ‘op tijd leren komen’ moet hier duidelijk nog eens uitgelegd worden. In plaats van rond 8.30 uur te verwittigen dat het ‘bijna’ tijd is… Dan heb je nog voldoende tijd om je klaar te maken! Want het is nog een kwartier stappen. Maar goed… Ik was dus lichtjes gefrustreerd, want ik kom niet graag te laat. De anderen waren er al! Ik haast me, maar Emilienne had duidelijk geen haast. Ik heb nog een kwartier moeten wachten. Onderweg had ze door dat ze ook haar gsm nog vergeten was, dus kon ik nog wat wachten. Om 9.45 uur kwamen we eindelijk aan bij het ziekenhuis.

Samen nemen we de auto naar Foumban, waarna we overstappen in nog een andere taxi. We komen aan op de plaats waar de begrafenis zal plaatsvinden. Onderweg speelden we het spelletje letterslang, met als thema ‘eten en drinken’. WateR – RosbieF – FrieteN – NectarineS – Spaghetti - … Het deed ons allemaal watertanden!

Om 11 uur aangekomen bleek Solance er nog niet te zijn. Ze was mee het lichaam gaan ophalen. Vandaag wordt de grootvader van Solance begraven. Na een uur wachten komt ze aan. Ze is zo blij om ons terug te zien! En wij ook!! Zij blijft zonder twijfel de leukste Afrikaanse vrouw die ik ooit ontmoet heb en ze zal mij nog heel lang bijblijven!

Solance leidt ons rond. Haar grootvader bleek een groot en belangrijk man te zijn. Hij had 12 vrouwen en wel 64 kinderen!!! Hij was Getuige van Jehova, maar dat wil daarvoor niet zeggen dat alle kinderen dit ook waren… We lopen naar beneden. Links en rechts van ons bevinden zich alle woningen van de verschillende vrouwen. Helemaal onderaan van de straat, staat het grootste huis. Hier woonde de grootvader.
De man is op 14 februari overleden. Je kan je wel voorstellen dat hij er niet zo goed meer uitzag! Solance was er even niet goed van.

Het is 14 uur, de plechtigheid begint. Helaas hebben we net ‘het dankwoord’ gemist. We komen wel op tijd om de begrafenis zelf te zien. Ze laten de kist in de grond zakken. Gooien er aarde over. Dan komt er beton en tralies overheen, zodat je een soort van gewapend beton krijgt. Anne zegt: “Hier moeten ze geen schrik hebben van vampieren! Er raakt niemand meer in of uit!” Inderdaad, waarom het zo verstevigd moet worden snap ik ook niet goed.

Enkel de naaste familie was triest. Bij een enkeling rolden er tranen over de wangen. Er was een oude man die tegen het lijk begon te praten. Eerst stilletjes, maar even later stond hij echt te schreeuwen! Net alsof hij de overleden man aan het uitschelden was! Blijkbaar was de man zijn gevoelens aan het uiten… Maar ‘wij’ – de blanken – waren gelukkig niet de enigen die raar opkeken.

Het was 14.30 uur en Emilienne wilde al weg. Maar wij nog niet! Solance wilde ook niet dat we al gingen. Dus bood ze Emilienne nog een maaltijd aan. Wij kregen een drankje. Maar Emilienne wilde echt weg. Solance deed er alles aan om tijd te rekken. Ze groette iedereen die ze tegenkwam en stelde ons telkens voor. We mochten niet alleen naar huis, want dan zou André kwaad zijn. Alsof we kleine kinderen zijn die ons plan niet kunnen trekken. Maar goed… Het is niet altijd even gemakkelijk, deze ouders. Ze zijn te oud, denk ik. Te ouderwets. Was Solance maar mijn gastmoeder, dat zou fun zijn!

Ik vertelde het al aan de andere meisjes; verblijven in een gastgezin is zo vermoeiend! De hele dag moet je je al aanpassen op school en alle nieuwe dingen in je opnemen, een plaats geven en er naar handelen. Als je thuiskomt kan je nog niet jezelf zijn. Je moet constant de ongeschreven en ongesproken regels trachten te achterhalen en ze correct uitvoeren. Ik heb er echt moeite mee dat mijn familie niet gewoon eerlijk durft te zijn. Waarom zeggen ze niet gewoon waar het op staat? Dat zou zoveel misverstanden voorkomen… Ik troost me met de idee dat dit de cultuur is. Al is dat niet helemaal waar, want in jonge gezinnen is het communicatieprobleem niet zo extreem als hier.

Ik heb het gevoel dat ik constant aan het klagen ben. Even voor de duidelijkheid: dit avontuur is fantastisch! Ik geniet er echt van. Enkel het leven in het gastgezin valt me zwaarder dan verwacht. Maar ach, het komt allemaal goed. Nog slechts drie weken en dan gaan we met z’n drieën (Anne, Claire en ik), twee weken reizen naar het Noorden. Daarna zijn we hier nog slechts vijf weken, waarvan de laatste week vooral afscheid nemen zal zijn…

Ik herinnen mij dat ik me mateloos ergerde dat we in België zoveel klagen. Ik dacht: ‘In Afrika hebben ze het zoveel moeilijker en daar klagen ze niet.’ Niets is minder waar. Ze doen hier niets anders dan klagen en roddelen! Ze proberen medelijden te weken in de hoop dat je hen veel cadeaus zou geven. Dit ben ik echt beu aan het worden hoor…

Zondag 28 februari 2010

Zondag ben ik naar de kerk geweest in Baigom. De andere meisjes waren naar de kerk in Foumbot. Wat me opvalt is dat de meeste vrouwen een wit kleed dragen. Ze dragen ook allemaal een doek op het hoofd, behalve ik… De mannen dragen een kleed en een hoedje. Ik dacht dat enkel moslim dit droegen, maar blijkbaar geldt dat hier niet. Ik ken ook helemaal niet veel over het protestantisme, dus ik zal me er eerst nog wat verder in verdiepen.

De mis begon met liederen en muziek. Er was iemand die een trom bespeelde, en enkelen die met schudders het ritme mee bepaalden. Alle muziek tijdens de viering is telkens heel vrolijk en opgewekt. Daar lijkt onze kerkmuziek echt klaaggezang tegen. Ze beginnen ook spontaan te dansen. Niet uitbundig, zoals we wel eens op tv zien, maar gewoon rustig met de kont heen en weer zwieren.

In het begin van de viering heeft de priester mij aan de hele kerk voorgesteld. Ik mocht gezellig helemaal alleen rechtstaan, waarbij hij vertelde dat ik uit België kwam en dat ik hier stage loop als leerkracht. Ik vond het eigenlijk vooral een genant moment. Zeker toen de priester dan nog vroeg of ik iets te zeggen had aan de parochianen of aan God. Ik heb vluchtig iedereen bedankt, zodat ik snel terug kon gaan zitten. Ik kwam naar de mis met de intentie om rustig te kijken. Maar het is onmogelijk om hier anoniem te zijn. Hier kan je niet opgaan in de massa van grijze muziek, zoals dat bij ons zo makkelijk kan. Soms heb ik daar toch nood aan.

De viering begon om 9 uur en was pas om 11.30 uur gedaan! Ik was helemaal versuft en geradbraakt (mijn rug) door de slechte banken. Ik had echt moeite om wakker te blijven. Gelukkig zag ik rondom mij een enkeling die het gevecht tegen de slaap verloren hadden. De preek duurde echt eeuwen. Eerst werden de drie Bijbelteksten waarop de priester zich gebaseerd had voorgelezen. Dit in het Frans en het Bamoun. Daarop volgde de preek waarin hij eigenlijk het meeste gewoon herhaalde. Ik vind het spijtig dat hij de bijbel zo weinig vertaalde naar het dagelijkse leven hier, naar de realiteit. Ook de preek werd in het Frans verteld en telkens vertaald in het Bamoun. Vandaar dat het allemaal enorm lang duurde.

De communie mocht ik niet nemen. Misschien maar goed ook, want iedereen dronk van dezelfde beker wijn. Om mijn deel te betalen bij de offerande was ik natuurlijk wel goed genoeg. Maarja, ook dat verbaasd mij helemaal niet meer.

Maandag 1 maart 2010

Vandaag heb ik een heel belangrijke afspraak met mezelf gemaakt. Ik ga vanaf nu niet meer klagen over mijn gezin. Daarnet nog overweegde ik om met Anne in het Ashia-huis te gaan wonen. Maar uiteindelijk kan ik dat deze familie niet aandoen! Ze doen echt hun best. Ik zou beter ook meer mijn best doen. Als ik na school thuiskom, zijn ze altijd blij om me te zien. André doet terug relatief normaal. Hij zegt niet veel en ik zie hem amper, maar dat stoort me niet. Mijn zusjes zijn echt super leuk en Maurel begint ook los te komen. Ik moet het leven in dit gezin meer zien als een uitdaging, in plaats van het als een frustrerend feit te bekijken. Het is een feit dat het moeilijk is voor mij om terug ‘thuis’ te wonen, na drie jaar alleen te wonen en alles op mijn eigen manier te doen. Enkel Emilienne doet de laatste dagen nogal opdringerig en betweterig. Maar ik denk dat ze aanvoelt dat ik niet helemaal goed in mijn vel zit. De familie is lief. Ze doen hun best. Het is tijd dat ik nu mijn goed hart toon en alles over de andere boeg gooi. Ik ben benieuwd wat het effect zal zijn. Vol goede moed en helemaal overtuigd van de woorden die ik net geschreven heb, ga ik ervoor. Want wat je ook wil bereiken… Ga ervoor! ;-)

Het volgende stukje zal overkomen alsof ik van de hak op de tak spring, maar er zijn nog zoveel onderwerpen waarover ik wil schrijven! Bevindingen, gekke dingen of gewoon ervaringen en verhalen…

Zo blijf ik het bijvoorbeeld een heel gek zicht vinden dat de kippen en geiten hier los rondlopen op straat! De kippen komen ook regelmatig binnen in de klas. Ik ben dan de enige die raar opkijkt.

Heel kort wil ik even vermelden dat mijn rasta’s als stuk zijn!!! Nog geen week zijn ze blijven zitten! Stom he… Dinsdagavond hebben Chantal en Christel het allemaal hervlochten. Op die manier blijven ze toch nog een :weekje langer zitten.

“Kijk een Blanke/Nansa”
- Die heeft veel geld!
- Die heeft een makkelijk leven in België
- Die neemt me mee naar België
- Die wilt zeker met me trouwen
- Die is slim
- Die zal me zeker extra les willen geven!
- Die vragen we het dubbele van de juiste prijs
- …
Interessant voor ons eindwerk, dat wel. Maar ik word er zo nu en dan echt gek van! Neen, ik ben niet rijk… Neen, ik heb geen zin en tijd om heel het dorp te onderwijzen… Je hebt van die dagen dat je al dit gezever makkelijk van je af kan laten glijden. Maar vandaag is zo een dag dat ik liever wil dat ze me met rust laten. En zo is het elke dag wel iets nieuws, iets anders, een nieuwe uitdaging.

Maandagavond zijn we (Anne, Claire en ik) iets gaan drinken met 5 Afrikaanse jongens die hier verpleegkunde studeren. Anne kent hen van het ziekenhuis. Het was eigenlijk echt gezellig en we hebben goed gelachen. Ik kreeg wel een hele reeks liefdesverklaringen te verwerken. Er zaten er een paar “originele” tussen, zoals: ‘Jij maakt me gek, ik heb jou nodig want jij bent mijn medicijn!’ hahaha! Ik heb goed gelachen met alle melige dingen die de jongens maar bleven verzinnen. Volgende week zaterdag (13/3) gaan we samen dansen. Dat wordt sowieso een top avondje! Ondanks de soms melige en opdringerige praat, kon je echt goed praten met deze jongens. Ze doen echt hun best om uit te leggen hoe alles hier werkt in Afrika. Ze begrijpen echt dat het soms moeilijk moet zijn voor ons. Ze zijn echt nog goed op de hoogte van Europa! Dat was een aangename verrassing. Eén zin blijft me bij van die avond. De tv stond aan, het nieuws speelde. We zagen beelden van een oorlog. Eén jongen zei: ‘Voila, la réalitée d’Afrique, toujours la guerre!’ Ik vond dat zo een gevatte en tegelijk ook confronterende waarheid…

vrijdag 5 maart 2010

Vandaag was echt een FANTASTISCH mooie dag! Eigenlijk begon het gisterenavond al. Toen hielden we een filmavond met z`n zessen. (Joshua, Anne, Emke, Arnaud, Claire en ik) Tussendoor speelden we uiteraard ook een spelletje! Het was super gezellig. Om 1 uur kropen Claire en ik in bed. We bleven gezellig allemaal in hetzelfde huis slapen! Helaas moesten we er om 6.30 uur al terug uit!

Vandaag hebben we allemaal een dagje vrij genomen. Geen werkdag dus, maar een toeristische dag. We hebben de berg in Baigom beklommem! Ik kan me de naam niet meer zo goed herinneren, iets in de aard van Mont Bapit. Allesinds het was LOODZWAAR! We vermoeden dat we ongeveer een 15 km hebben gewandeld, waarbij er geen enkele meter platgelijk was! De eerste 3 uur was voortdurend stijgen! Het is dan ook logisch dat je heel die weg terug moet dalen... En het was stijl! Niet normaal!

Maar mooi!!!! ZOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO mooi! Volgende week krijgen jullie foto`s te zien. Die moet ik eerst nog formateren voor ik ze op mijn blog kan plaatsen. Eerst gingen we naar een meertje kijken, in een uitgedoofde vulkaan. Prachtig gewoon! “waauuuwww” en “ooooow” en “moet je kijken!”,... volgens mij zijn deze woorden het vaakst gevallen.

Van mijn kant uit was er ook wel regelmatig “pffff, ik kan niet meer”, of “Ik moet dringend iets aan mijn conditie doen”, of “Mijn kuiten doen pijn!” –van al dat stijgen- en uiteraard ook “mijn rug doet pijn”. Al moet ik bekennen dat dat laatste al bij al super goed meeviel. Bovendien heb ik ZALIGE pijnstillers mee, die al werken na een kwartier en waarbij ik dan helemaal niets meer voel! Dat doet zo af en toe eens deugd!

Rond 13.30 waren we terug thuis. Ik was kapot! We waren zo vuil, door al het stof! We hebben ons meteen gewassen, hebben iets gegeten en dan ben ik in slaap gevallen in de zetel! Vervolgens de moto op en meteen komen internetten. Mails checken en blogberichten lezen... Dankjewel allemaal voor de super fijne berichten! Daar kikker je nu echt van op. Ik heb even de slappelach gehad en nu krijg ik de lach niet meer van mijn gezicht! Ik word daardoor wel wat raar aangekeken, maar I don`t mind!

Ik krijg nog steeds heel veel berichten van mensen die mijn foto`s niet kunnen bekijken. Ga als volgt te werk:
- Tracht de rechterkolom op deze blog terug te vinden. Daar vind je wat uitleg over mijzelf. Meteen daaronder vind je de titel –in the picture-, waaronder je in heel klein formaat enkele foto`s ziet passeren.
- Klik OP deze foto.
- Je komt op een andere pagin terecht, waar je alle foto`s in het groot kan bekijken.
- Om van album te veranderen, klik je bovenaan op –FOTOALBUM-, dan krijg je verschillende albums te zien waarin zich alle foto`s bevinden.
- Geniet maar van alle foto`s!
- Hopelijk lukt het jullie nu wel!

Zo, ik heb alle onderwerpen besproken, die ik graag nog wilde vertellen. Over de laatste vier dagen valt er niet zoveel te vertellen. Enkel dat de werkdagen echt voorbij vliegen! Het is al donderdag als ik dit schrijf. Woensdag namiddag is Claire op mijn laptop komen werken. Zaterdag ga ik eens uitslapen, want elke dag om 6.30 uur opstaan... Dat is echt niet voor mij weggelegd! ;-) Na mijn iets langere nachtrust ga ik mijn kleren wassen. In de namiddag komt Claire en dan gaan we voor ons eindwerk werken. JAJA, er wordt hier wel degelijk –af en toe- eens gewerkt! Het is niet enkel vakantie... Al bestaat stress hier helemaal niet hoor! Leuk he? Zondag heb ik nog niets gepland. Het is een of ander kerkelijk feest in Foumbot, dus waarschijnlijk zullen de blanchekes daar wel terug te vinden zijn! Tegen feest zeggen wij geen neen! En zo vliegt de tijd razendsnel voorbij! Geen last meer van heimwee of cultuurschok. Gewoon genieten en beseffen dat ik het hier toch wel ga missen!

Liefs,
Miss Els

Rutger Kopland
Men wil die kaart met dat pleintje, in de zon
die slapende hond, die oude man in de schaduw,
en men weet niet waarom, verzinkt in gepeins.

Geef niet toe aan het verlangen naar dat eeuwige
vragen, naar alles, wees realistisch, stel alleen
vragen die dat niet zijn of geef ook het antwoord.

Schrijf dus een verhaal waarin iets gebeurt omdat
het nu eenmaal gebeurde, het toeval het voorschreef,
verzin dan een oorzaak die er niet was en niet is.

Men blijft kijken naar die kaart met dat pleintje,
die hond in de zon, die oude man in de schaduw,
en men wordt week, voelt een glimlach, een traan.

Geef niet toe aan het verlangen zacht en weemoedig
te worden, laat uw gevoel achterwege, het gaat
om alles, behalve om u, het gaat om die kaart.

Wees dus humoristisch, behalve als het niet kan,
wees het echter ook dan en verscheur wat u schreef,
humor is streng, zij laat niet met zich spotten.

oyama!

2010-02-26T14:17:00.001+01:00

Weer een weekje later. Weer een berichtje bij op mijn blog. Maar eerst, belofte maakt schuld: op het afscheidsfeestje kreeg ik van Wouter een gedichtenbundel, getiteld ‘heimwee’. Ik zei hem dat ik er elke week een gedicht uit zou kiezen en daarmee mijn blogbericht zou eindigen. Aangezien ik dit vorige week vergeten ben zal ik dit bericht beginnen en eindigen met een gedicht.

Gast – Ibrahim Selman

Doe de lichten uit
Steek de kaarsen aan
Schenk de champagne in
Dans de hele nacht
We hebben vanavond
De heimwee te gast.

Helemaal toepasselijk vind ik dit gedicht. Voor diegene die mijn doen en laten een beetje volgen, die weten al dat ik het de voorbije dagen iets moeilijker had. Dit komt grotendeels door een situatie hier in Kameroen, dat ik zo meteen nog uitgebreid uit de doeken zal doen. Maar het is ook wel dat ik zoveel verwacht van jullie, daar in België. Dinsdag had ik zo NOOD aan contact met mijn vrienden en familie, dat ik echt diep teleurgesteld was toen ik zag dat er slechts 4 mensen gereageerd hadden op mijn bericht. Zeker omdat ik enorm veel tijd en moeite had gestoken in het schrijven van dat bericht. Daarom ook dat dit bericht beduidend korter zal zijn… Maar daarvoor niet minder interessant! Ik begrijp nu heel goed waarom Daniel wou stoppen met zijn blog. Je hoopt dat mensen reageren… Ik weet wel dat veel mensen het lezen… Maar toch weet je nooit zeker of je blog wel bekeken wordt…

Ik wil nog even vermelden dat er iets mis is gelopen toen ik in mijn vorig bericht mijn nieuw nummer meegaf. Mijn pa heeft al het juiste nummer gepost, maar ik wil het toch nog even meegeven. Mijn nieuw Afrikaans nummer is het volgende: 00 237 97 22 09 53!!! Het heeft helemaal geen zin om naar mijn Belgisch nummer te sturen, want dat werkt hier helemaal niet.

Ik weet dat er veel mensen benieuwd zijn en uitkijken naar de beschrijving van de uitstap naar Mount Cameroun, vorig weekend. Wel, hier komt hij dan!

Zaterdag 20-02-2010

W ondermooi
A dembenemend
U itzonderlik
W erelds

Ik zit op een zwarte steen. Op een zwart strand. Met een PRACHTIG groen uitzicht en een witte mistige lucht. Aan mijn tenen kruipen tientallen kleine krabbetjes voorbij. De wind blaast zacht en zorgt voor de nodige verfrissing. Erg idyllisch allemaal…
Maar aan deze mooie momenten ging heel wat ergernis vooraf. Toch wil ik daar nog even niet aan denken. Ik wil genieten van dit moment en het ten volle in me opnemen. Opdat ik me hieraan kan optrekken als het weer even wat minder gaat.

Ondertussen is het avond. Binnen enkele minuten komen ze ons ophalen. Claire en ik liggen op een bed, in een hotel, in Limbé. Net gedouched (met stromend water!) en klaar om bij de neef van Andre te gaan eten. Wauw, wat een zalige –westerse en toeristische- dag is het geworden!

Maar zo zalig is de dag niet begonnen. Eigenlijk begint het gisterenavond. Mijn va’tje (André) en ik zouden rond 20 uur naar Foumbot vertrekken, de start van de uitstap naar Mount Cameroun. Maar hij komt pas aan rond kwart voor acht. Dan moet hij nog eten! Bovendien is er nog een vriend op bezoek. Ik laat de rest weten dat we pas om 21.30 uur zullen vertrekken. Dus ik zet me nog even neer. De tweeling komt bij mij zitten. Ze hebben duidelijk nood aan wat contact. Ik vraag of ze zin hebben in een spelletje. Ze zijn meteen enthousiast. Ik haal mijn ‘Jungle Speed’ boven en introduceer ze in de wondere wereld van dit spel! Ze waren er verbasend snel mee weg, waardoor ik zelfs bijna verloren was. Het was echt héél gezellig en we hebben goed gelachen!!!

Maar ik erger me mateloos aan het machogedrag van André. Terwijl Chantal, Christelle en ik aan het spelen waren, moest Chantal plots en meteen zijn schoenen kuisen. Hij vraagt dit ook héél onbeleefd. Eigenlijk vraagt hij het niet, hij verplicht de meisjes gewoon. Iedereen behandelt hij alsof ze minder belangrijk zijn. Je voelt echt dat hij vroeger een commandant was, dat zit er nog in.

De rit naar Mount Cameroun was eigenlijk echt vreselijk! Om 23 uur vertrok onze bus. We hadden echt enorm slechte plaatsen omdat we zo laat aangekomen waren. Ik zat WEER in het midden! Rechts van me een gezette man, links van me een heel gezette vrouw met een baby van enkele weken oud op de schoot. Zij nam één en een halve zetel in beslag, waardoor er nog een halve zetel voor mij overbleef… Bovendien stond de muziek ENORM luid. Mij ergerde het niet zoveel, maar Claire en Annne werden gek! Midden in de nacht, om 4 uur, komen we aan in Douala. Helemaal versuft. Anne en ik moeten naar het toilet. 300 F voor het vuilste kakkerlakkentoitet dat ik ooit gezien heb! Echt ZO vies!!!
Naar Afrikaanse normen hebben we eigenlijk echt niet lang moeten wachten op de volgende bus, richting Limbé. Een heel vervallen busje. Onze bank valt naar achteren, telkens de auto optrekt. Hij maakt enorm veel lawaai, alsof hij elk moment uit elkaar kan vallen! Het lijkt alsof mijn voeten in brand staan. Dat komt omdat de vloer echt heel warm is! Helemaal niet veilig…
Telkens als ik busje, auto of op een moto kruip overwin ik mijn angsten. Ze rijden hier zo onveilig en snel! Ik hoop altijd dat ik er heelhuids uit of af zal komen.

Het is heel stil in de bus. Iedereen slaapt. Het is heel donker. Af en toe verlicht een bliksemschicht het landschap. Een mooi moment om te bezinnen. Even alles op een rijtje zetten. Iets dat je praktisch elk uur doet, om alle nieuwe indrukken een plaats te geven!
Het is mooi deze reis… Maar zwaar! ZO ZWAAR! Het gevoel dat ik naar huis wil overheerst momenteel. Ik heb het hier wel gezien, denk ik dan. Been there, done that… Ik wil mijn vrienden en familie terug! Het ‘gebrek’ aan luxe doet me eigenlijk niets. Maar ik voel me zo eenzaam! Plaats mijn vrienden en familie in deze omgeving en dat zou schitterend zijn! Ik tel af… Al één week voorbij… Het kort af… Het komt goed…
’s Ochtends rond 6 uur komen we aan in Limbé. André heeft hier een neef wonen. Solance, de vrouw, komt ons ophalen. Een jonge, grappige en mooie vrouw! Ze maakt ons ontbijt. Dat duurt wel 2 uren. We vernemen dat we net de start van de wedstrijd gemist hebben! Daarvoor zijn we net afgekomen… We balen als een stekker, zoals de Nederlanders zouden zeggen. We besluiten om dan maar naar de finish te gaan kijken. Ook al vrezen we dat we ook die zullen missen! We hebben nog steeds ons ontbijt niet. We moeten eerst nog langs te hotel, ons opfrissen en dan nog een taxi zoeken. De douche deed deugd! Na lang zoeken naar een betrouwbare auto en een half uur later, komen we NET op tijd aan om de winnaar te zien. Omringd door 3 auto’s, heel veel soldaten en een 20-tal sympathisanten die meelopen, loopt de man ons voorbij. Daarna zetten we ons op een terrasje en drinken een top. Joshua en André drinken bier, uiteraard. Het is hier frisser op de berg en het regent een beetje. Hierna keren we terug naar Limbé en maken ons klaar om naar het strand te gaan! Echt prachtig! Zoals ik hierboven al beschreven heb.

Amai… wat een bewogen begin van dit avontuur! En toch… toch valt het allemaal super goed mee. Op het moment zelf, valt het zwaar. Maar als ik nu terugkijk naar de voorbije dagen… dan zit ik hier toch met een lach op mijn gezicht.

Het weekend was prachtig, intensief, het was tot rust komen en tegelijk een rollercoaster aan emoties!!! Even toelichten:
De natuur, de kust, het dorp Limbé,… waren echt adembenemend. Alle vijf kwamen we tot rust en waren ten volle aan het genieten. Het was weer een geschikt moment om even te bezinnen.
Maar het weekend was ook intensief en vermoeiend, door het vele reizen in de bussen die praktisch uit elkaar vallen. Als ze hier autocontrole zouden uitvoeren, zoals bij ons; dan zouden er nog maar 5 auto’s rondrijden in heel het land!
Het was tot rust komen, omdat we op stap waren met Nederlanders. Het is handig om eens een heel weekend je eigen taal te spreken. Veel minder vermoeiend. Ze denken ook op dezelfde manier, wat het ook veel aangenamer maakt.
En dan blijft er nog de rollercoaster aan emoties over. De positieve en blije momenten heb ik al beschreven. De negatieve eigenlijk ook, dat zijn alle emoties die te maken hebben met André. Waarvan ik ondertussen vind dat hij voor mij nooit de rol van ‘vader’ kan vervullen. Dus ik noem hem nu enkel nog André en niet langer pa’tje. Ik ben enorm teleurgesteld in die man. Ik had hem –blindelings- mijn vertrouwen gegeven. Die heeft hij meermaals bedrogen. Hij heeft mij –mijn geld- willen gebruiken en toont op gen enkel moment spijt. Hij vindt dat hij niet in fout was. Maar ik blijf erbij, profiteren -en op het randje van stelen- van iemands geld past in geen enkele cultuur!!! Dat werd mij gelukkig bevestigd tijdens één of andere les op het schooltje.

André zegt geen woord meer tegen mij. Enkel nog ‘Bonjour’. Ik zoek hem ook niet op, hij mij ook niet. Ik kan niet om met mensen die hun macht misbruiken. Dus ontwijk ik hem, hij ontwijkt mij ook. Dat lijkt mij de beste oplossing. Hij heeft geen last van mij en ik heb geen last van hem.

En dat brengt ons bij vandaag, 25 februari. Deze week is voorbij gevlogen! Maandag heb ik de hele voormiddag in elke klas lesgeven. Dat was ZOOOO vermoeiend! Van de oudste, naar de jongste, naar de grootste klas,… De directeur zag dat ik moe was en ik mocht stoppen. Nu werken we per graad. Dinsdag de derde graad, woensdag de eerste; vandaag de tweede graad en morgen een beetje overal.
Gisteren heb ik rasta’s laten zetten in mijn haar! Ik heb nu heel lang haar. Het deed –gelukkig- niet zoveel pijn. Ik heb zelfs goed kunnen slapen. Het is toch wel wat wennen. Ik herken mezelf amper in de spiegel. Maar het is super handig, want nu moet ik mijn haar niet meer kammen en bijna niet meer wassen!

Hier thuis loopt alles goed. Ik heb gisteren voor de eerste keer couscous gemaakt. Enorm vermoeiend!! Maar wel grappig. Ik amuseer me goed met de meisjes en kan goed met ze lachen. Eergisteren heb ik nog eens met Christelle, Chantal en Cedric Jungle Speed gespeeld. Dat blijft echt leuk!

Ik ben blij dat ik gisteren en eergisteren veel berichtjes heb gekregen. Dat doet echt goed! Als je zo ver weg bent, kan je heel goed afleiden wie nu je echte vrienden zijn. Dat is goed om te weten. Zo zijn we weer eens een levenswijsheid rijker…

De dagen vliegen echt voorbij deze week! Dat komt omdat ik lang op school ben. Als je terugkomt is je dag bijna voorbij! Na school je wassen, even rusten, helpen in het huishouden, rond 19.30 uur meten, spelletje spelen, schrijven en gaan slapen. Ik probeer rond 22 uur ten laatste in bed te liggen. Maar gisteren was het al 20.30 uur toen ik ging slapen!

Ik wil nog even –maar voor de laatste keer- terugkomen op het hele gebeuren rond André. Want ik heb nog niet vermeld hoe het opgelost is geraakt. Maandagavond ging ik samen met de meisjes langs Bernadette. Ze wist er al van, want Claire en Joshua hadden haar er al over aangesproken. Ik vond het erg moeilijk om zo te klagen, maar Anne heeft me wat geholpen. Bernadette zei dat dit inderdaad niet normaal is. Hij zou niet zoveel geld mogen vragen. Ik ben blij met deze bevestiging. Want ik twijfelde of ik niet overdreef. Bernadette zou André eens uitnodigend en het erover hebben. Na dit gesprek voelde ik me opgelucht. De dag erna sprak ma’jte me erover aan. Ik wist dat de boodschap overgebracht was. En het heeft z’n effect, niet alleen praat André niet meer tegen mij; er wordt ook veel minder over Dorieke gesproken. Met alle respect voor haar, maar het is echt niet leuk om bij elke stap die je zet constant vergeleken te worden. Ze waren ook constant ‘dank je’ aan het zeggen voor de vele cadeautjes, maar wel met zo een toon dat ze van mij minstens hetzelfde verwachten. Ik weet wel dat het echt niet kwaad bedoeld is allemaal, maar ons oma zegt altijd: ‘Trop is teveel en teveel is trop’. Dat was hier nu echt van toepassing en ik had er genoeg van…

Ik denk nog vaak terug aan het weekend. Zo ook aan de Nederlandse man die we toevallig tegenkwamen op het strand van Limbé. Hij is gepensioneerd en komt binnen een drietal maanden in Foumban wonen (niet ver van ons). Hij zal er les geven in het secundair onderwijs. Hij heeft ook al een grond gekocht en zal een huis bouwen. Een luxe-huis, aan zijn beschrijving te horen. Tijdens zijn verhaal kan ik maar aan één ding denken: ‘hoe kan die man zo enthousiast zijn om hier te komen wonen?!’ Terwijl ik –na amper 1 week- al verlang om terug thuis te zijn!!!
Ondertussen begrijp ik zijn verhaal al iets beter. Maar ik weet ook voor mezelf dat ik hier niet wil blijven wonen! Toch niet alleen en in een vreemd gezin… Voorlopig heb ik het prima in België, dus daar blijven we nog even.

Ik heb een lijstje gemaakt van dingen die ik echt eens wil doen nu ik hier ben:
- Een bruiloft meemaken! (Dit staat al in de agenda. In april gaan we naar de bruiloft van de neef van Alexandre)
- Een begrafenis meemaken! (Zaterdag ga ik naar de begrafenis van iemand uit mijn familie. Alexis en Solance (gezien uit Limbé) zullen er ook zijn!!)
- Naar de kerk gaan. (Hier ga ik zondag naartoe!)
- Naar de moskee gaan. (Ik heb het al nagevraagd, het is geen enkel probleem. Het zal eens op een vrijdag doorgaan)
- Naar de secundaire school gaan. (Cedric en mijn zusjes vroegen dat, misschien eens een vrijdag namiddag ofzo)
- Eens zelf couscous maken. (Gisteren heb ik dit al voor een deel gedaan! Ik heb goedgeholpen. Het is wel heel zwaar werk! Volgende keer gaan de meisjes foto’s nemen)
- Eens een emmer water op mijn hoofd dragen. (Ik heb daarnet al water opgepompt, maar ik mocht de emmer niet op mijn hoofd zetten, anders zou mijn haar vuil worden.Spijtig, maar helaas! Een andere keer dan maar!)

Ik wil graag nog eens vermelden dat ik echt graag door het dorp loop! Iedereen spreekt je aan!
- Oyama (’s morgens) of Mechachou (tijdens de dag); waarmee we elkaar begroeten.
- Pesake (= hoe gaat het?)
- Pokeri (= het gaat heel goed!)
De kleine –enorm schattige- kindjes roepen constant –iets in de zin van- Nansa of Nasa. Als je dan Mounsi roept, moeten ze allemaal enorm hard lachen!  De kinderen komen al van ver aangehold en zwaaien enthousiast met de armen! Ik krijg er maar niet genoeg van…

Na een weekje meedraaien in de klassen heb ik toch al een beginnend beeld over het onderwijs-systeem. Ik ga het hier kort samenvatten, want ik heb een schriftje (nóg een ander schriftje) waarin ik alles i.v.m. de school noteer. Er zijn 4 onderwerpen die ik hier kort ga aansnijden:
1) Het slaan; het spreekt voor zich dat dit één van de onderwerpen zou zijn. Het is ook zo anders dan bij ons. Nora (een docente van de HUB) stuurde een mail waarin stond dat we eens moesten onderzoeken wat ouders en leerkrachten eigenlijk ECHT vinden over het slaan van kinderen. Zij wist ons te vertellen dat in Congo veel mensen het niet eens zijn met dit onderwijssysteem. Dit idee zou ons mogelijks kunnen helpen om het slaan wat te relativeren. Ik vermoedde dat dit hier in Kameroen net andersom zou zijn. Dus heb ik het ook even onderzocht. Mijn vermoeden werd bevestigd: volgens de leerkrachten is slaan de enige manier o echt door te dringen tot de kinderen! MAAR je moet wel niet te hard slaan! Voor de meeste leerkrachten dient het als een verbeterende en niet als een straffende tik. De directeur echter slaat heel hard op de kinderen. Hier heerst echter veel minachting over bij de andere leerkrachten. Ik kan me makkelijk bij hen aansluiten. Ons strafsysteem lachen ze helemaal uit. Ik geef toe dat het hier niet zou werken! En zij kunnen zich echt niet inleven in ons onderwijssysteem. Voor hen klinkt ons systeem heel gek, maar ze denken ook dat het bij ons veel gemakkelijker is. Ik kan nu het tegendeel bevestigen. Wij hebben VEEL meer werk na de schooluren! Ze moeten hier ook wel –uitgebreide- lesvoorbereidingen maken, maar dat doen ze niet… Blijkbaar is de inspectie er niet zo streng op.
2) Niet enkel over het strafsysteem, maar ook over andere onderwerpen –zoals het startuur enz.- is er veel wrevel tegenover de directeur. Je merkt en voelt echt dat de directeur niet goed opgenomen wordt door het team. Tijdens de speeltijden zie je de directeur nooit bij de andere leerkrachten staan, die dan meestal gezellig samen aan het praten zijn.
3) Wat me echt opvalt is dat de leerkrachten de kinderen dom vinden en ze ook zo benoemen. De lessen worden telkens wel 10 keer herhaald, omdat ze het anders niet verstaan! Mijn mening is dat dit onderwijssysteem de leerlingen ‘dom’, maar vooral lui maakt. Toch vind ik dit bijna onmogelijk om te veranderen. Ik geef op een heel andere manier les, minder papegaaien. Maar na of tijdens mijn les neemt de leerkracht het over, om het papegaaien te stimuleren. Enkel in de oudste klas én als de directeur er niets is, lukt het me om het logisch denken te stimuleren. De andere leerkrachten geven die kinderen de kans niet…
4) Na het kritiek spuien zijn er ook al enkele dingen die ik geleerd heb en die ik zeker meeneem naar België! Zoals er zijn:
- De leerkrachten geven veel tijd aan de kinderen om na te denken. Bij ons moet alles veel sneller.
- De leerkracht staat altijd heel rustig voor de klas en roept bijna nooit!
- Het is hier veel belangrijker dat (de meeste) kinderen de les begrijpen, dan dat het programma gevolgd wordt.
- Als beloning bij een goed antwoord krijgen de kinderen een uniek en speciaal applausje: KLAP - KLAS - klapklapklap - KLAP
- Ik vind het bordschema heel sterk! Links, oriënteringsoefening en voorbeelden; Midden, samenvatting/résumé; Rechts, oefeningen

Wat ik minder goed vind aan dit onderwijs is dat de kinderen elkaar uitlachen! Maar zeker ook dat ze uit de klas gestuurd worden als de ouders niet betaald hebben voor school…

Vandaag ontmoette ik een stagiair. Hij komt ook lesgeven, vanaf maart. Ik heb het plan om hem heel goed uit te vragen en indien mogelijk zou ik graag eens een dag zijn opleiding volgen of bezoeken.

Interessant om weten is ook hoeveel kinderen er nu precies in elke klas zitten. Dit zijn uiteraard de cijfers als iedereen aanwezig zou zijn, dat is nooit het geval. Minstens 10 procent is meestal afwezig.
- Sil : 6 – 7 jaar ; 112 kinderen
- CP : 7 – 8 jaar; 69 kinderen
- CE 1 : 8 – 10 jaar; 118 kinderen
- CE 2 : 8 – 11 jaar; 95 kinderen
- CM 1 : 9 – 11 jaar; 104 kinderen
- CM 2 : 9 – 16 jaar; 64 kinderen
De kinderen worden opgedeeld volgens niveau. Aan het einde van het schooljaar zijn er testen. Als je goed scoorde, mag je een groep hoger. In dat opzicht is er goede differentiatie, want iedereen zit op zijn niveau. Zo zijn er kinderen van 9 jaar die al leerstof zien (en kunnen) van het 6de leerjaar. Of net andersom kinderen van 16 jaar die niet verder geraken dan het 6de leerjaar. Op het einde van CM2 moeten de kinderen een grote test doen. Hiervoor moeten ze slagen om naar het secundaire te mogen gaan. Sommigen slagen hier niet in! Zij komen tot hun 16de naar de lagere school en beginnen dan te werken, als boer of taxichauffeur.

Ik zit nog half in de observatiefase. Ik heb deze week toch al 15 lessen gegeven. Dat zijn er 12 meer dan Claire…  Doordat zij van klas is veranderd, moet ze weer van nul beginnen. Ik krijg mijn lesonderwerpen altijd als ik binnenwandel. Veel lesvoorbereidingen kan ik dus niet maken! Het is vooral veel en snel improviseren. Vooral om manieren te vinden hoe ik de leerstof op een leuke, actieve, speelse en toch héél makkelijke manier kan inoefenen.
Het niveau is hier echt heel laag… Ik frustreer mij daar altijd in, in het begin van de les. Maar dan denk ik: ‘Ach, dan maar door veel te herhalen en veel te papegaaien’. Anders werkt het écht niet! Ik heb daarnet nog een uur en half les gegeven over volgende woorden: big – bigger, fast – faster, fat – fatter, old – older, Young – younger… Meer was het niet! Toch waren er zeker 20 van de 90 die helemaal niet meewaren! Ik wil ook deze kinderen meekrijgen. Maar de leerkracht zei: ‘Amai, heel goed! Zoveel kinderen hebben het nog nooit begrepen! Je mag al tevreden zijn als 40 van de 90 kinderen de les begrepen hebben.’ Zelf blijf ik er toch naar streven om zoveel mogelijk kinderen iets bij te leren…

Zo, dat brengt mij bij het laatste punt dat ik vandaag nog wil beschrijven. Ik ga hier een korte anamnese van mijn familie geven. Op die manier leren jullie mijn Bamoun-familie een beetje beter kennen.
De familie FOULUM bestaat uit:
- André : de vader; hij is een commandant op rust
- Emilienne : de moeder; zij is een verpleegster op rust
- Chantal en Christelle: de tweeling van 15 jaar; zij zijn de enigen die nog thuis wonen en gaan naar het secundair onderwijs.
- Jules: de zoon die studeert aan de universiteit
- Guinivieve en Fidel wonen en werken in Douala
- Over Valdez en Mireille heb ik nog niet heel veel gehoord.

Onze buren, die volgens mij ook familie is:
- Jean, de vader; die ik nog nooit gezien heb?! Raar.
- Erna, de moeder
- Cedric, zoon van 18 jaar; gek op Jungle Speed
- Belle-Grace; dochter van 10 jaar ongeveer
- Maurel; zoontje van 5 à 6 jaar

Aan de laatste twee geef ik les! En dan hebben we nog heel veel grootmoeders en tantes en nonkels die hiernaast wonen. De hele familie woont echt heel gecentreerd bij elkaar. De familie van Ma’tje woont in Foumban. Die heeft ze achtergelaten toen ze trouwde. Ze ziet haar familie niet zo veel, wat ze wel spijtig vindt.

Zo, lieve mensen.
Dit was mijn tweede bericht vanuit Kameroen!
Het gaat terug prima met mij! Ik geniet er terug helemaal van!
De tijd vliegt plots voorbij, dus ik probeer echt elke seconde in me op te nemen en te onthouden! Wees gerust dat ik veel te vertellen zal hebben bij terugkeer!

Dikke zoen!
Giga knuffel!

Ik wil dromen – Willem Wilmink

Ik ga slapen. Ik wil dromen
Van een kindje in de wieg.
Ik ga slapen. Ik wil dromen
Dat ik naar de sterren vlieg.

Ik ga slapen. Ik wil dromen
Van citroenen aan een boom
Ik ga slapen. Ik wil dromen
Dat ik droom

foto's

2010-02-19T15:13:00.002+01:00

Foto's uploaden blijkt niet te lukken!
Maar ik doe mijn best om een omweg te vinden...

Skype lijkt hier niet te bestaan.
Maar misschien lukt het wel via msn. Ik zoek het nog even uit!

Zoen

méchachou

2010-02-19T14:26:00.000+01:00

Méchachou!

Wat zoveel betekent als “Goeiedag” in het Bamoun, het lokale Afrikaanse dialect.
Mijn eerste bericht vanuit Kameroen. Wel niet vanuit Foumbot, maar vanuit Bafoussam. Want het internet blijkt hier sneller en beter te zijn. Ik ben benieuwd.

Alles gaat heel goed met mij! Het is nog wat aanpassen uiteraard, maar dat is logisch. Het is vrij moeilijk om contact te houden met jullie. Maar ik heb mijn dagen zo bepaald op school dat ik vrijdag enkel de eerst 3 uren naar school moet. Op die manier kan ik in de namiddag naar Bafoussam afzakken om gebruik te maken van het internet. Zaterdag en zondag zal ik meestal rondreizen en een beetje van het land verkennen.

Stel dat je mij eens persoonlijk wilt aanspreken of je hebt vragen, dan kan je altijd een mailtje sturen. Ik weet niet of ik altijd tijd genoeg zal hebben om meteen te antwoorden, maar anders dan sla ik je mailtje op op mijn stick en zorg ik ervoor dat ik een antwoord geformuleerd heb tegen de volgende week. Je mag me altijd een smsje sturen. Mijn nieuw nummer is: 00237 96 31 85 93. Het kost mij helemaal niets om berichtjes te ontvangen en sturen naar jullie kost me slechts 125 FCFA, oftewel net geen 20 eurocent. Dus voel je vrij, ik zal proberen te antwoorden. Kan je wel je naam vermelden in je sms, want ik heb praktisch geen enkele naam meer in mijn gsm.

Zo, dat was het praktische deel van dit bericht. Nu volgen de verhalen waarop jullie al lang wachten. Ik neem jullie mee terug in de tijd en zal over elke dag iets schrijven. Het is de samenvatting van mijn reisdagboek, waar ik ondertussen al een 30 pagina’s in heb geschreven. Ik zou zeggen, zet je goed en geniet ervan! Want dat doe ik ook!

Maandag 15 februari 2010

“Raad eens hoe koud het is?” (Claire)
-70°C? ; te veel! -20°?; te weinig! -52°C om precies te zijn.
En weg zijn wij!
De 30° was geen leugen, maar momenteel hangen we nog in de lucht. Op een hoogte van ongeveer 11 kilometer, aan een snelheid van ongeveer 820 km/uur. Ik wilde graag de exacte cijfers opschrijven, maar net als ik begin te schrijven starten ze een film. Nu kan ik niet meer volgen waar we zijn! Film : Mr Bean… Niet interessant genoeg om het schrijven te laten.

Met slechts een uur en half vertraging zijn we vertrokken. Allemaal dankzij het ijs en de sneeuw! Een fascinerend fenomeen dat ik toch niet zal missen. Tot volgende winter dan toch. Ach, uiteindelijk valt een uur en half vertraging nog goed mee! Toch naar Afrikaanse normen… Jaja, ik probeer me al helemaal in te leven.

Leuk weetje: de volledige vliegafstand van Brussel naar Douala bedraagt 5241 km. Deze middag stond er dat we rond 18.30 uur zouden landen. Dat betekent dat we nu 2/3 van onze reisweg afgelegd hebben. Dan zullen we wel ergens boven het Afrikaanse continent vliegen. Niet veel later komen we te weten dat we boven Niger vliegen, goed gegokt dus van mij.

Veel heb ik eigenlijk nog niet te vertellen… Behalve dat het afscheid minder zwaar was dan verwacht. Voor mij dan toch. Ik heb 5 minuutjes wat tranen laten rollen, toen we de familie net uitgezwaaid hadden. Maar het was wenen en lachen tegelijk. Ik ben bezig om een droom te vervullen. Dan zijn tranen niet echt nodig he!

Goed, 18.35 uur. We landen in Douala. Uitstappen; Controle I (Vaccinatie); Controle II (Paspoort); wandel wandel door lange gang; puffen van de warmte (29°) en dat terwijl de zon al onder is; bagage zoeken. Onze bagage was er echt SUPER snel en ALLES is aangekomen! JOEPIE!
Ik probeer Bernard te bellen maar helaas, helemaal geen bereik!!!
Ondertussen “biedt” een vriendelijke man ons een karretje aan. Hij zet gewoon onze bagage erop, rijdt 3 meter verder en vraagt er €10 voor! Ik heb ‘afgeboden’ tot €5… Maar we zijn nog altijd bij de neus genomen.
Vervolgens voorbij de laatste controle. Iets in verband met de bagage. Maar deze controle had eigenlijk niet echt een doel.
Dan sta je buiten. 50 kameroenezen staan voor je, op iemand te wachten. Hopelijk staat Bernard daartussen! Ik probeer nog eens te bellen, zonder succes. Dan ziet Claire Bernard staan. Een kleine zucht van opluchting!

De taxi start. We rijden door Douala. Naar mijn normen zoals de meeste zuiderse landen, zoals ik ze al gezien heb in Tunesië of Egypte. Voor Claire heeft dit meer impact denk ik, ze is nog nooit buiten Europa geweest.

We komen aan in Hotel Percure. Eerst wat wachten in de auto, dan mogen we mee naar binnen. Wat blijkt? Er was helemaal geen kamer gereserveerd en nu is het hotel volzet. Bernard laat zich ontglippen dat dat hier normaal niet nodig is, er is altijd plaats. Even later probeert hij ons te overtuigen dat hij gisteren is komen reserveren. Ik laat hem in de waan dat ik hem geloof…

Bernard geeft ons een complimentje: dat we goed Frans spreken. Hij had al ‘ergere’ toeristen meegemaakt. Hij spreekt geen Engels, dus dat kan inderdaad lastig zijn. Maar het complimentje doet me goed. Ik blijf toch heel onzeker over mijn Frans. Maar hij begreep me… Ik heb daarnet de meeste vragen gesteld. Getracht het gesprek een beetje los te krijgen. Claire is erg zwijgzaam. Maar dat is niet erg, ze moeten niet allemaal zo’n groot lawaai zijn als ik! (Ik kan me inbeelden dat op dit moment menig mensen zullen knikken)

Ohja, ik heb daarnet “het boekje” gelezen. Tegenstaande wat sommigen beweerden, heb ik wel kunnen wachten tot in Afrika! Ik heb zelfs niet moeten wenen. Maar net moeten lachen om alle leuke herinneringen die beschreven worden.

Misschien nog een korte samenvatting van vandaag:
- Het gras is wel degelijk groenen aan de overkant. Niet moeilijk, want bij ons is alles wit! Des al niet te min lijken de kleuren hier veel intenser en voller.
- Blank zijn is niet zo leuk hier. Ik heb het gevoel dat ze constant hun profijt willen halen uit ons. Profiteren wil ik liever niet zeggen, dat is zo grof. Maar het hoort nu eenmaal bij de cultuur.
- Morgen ga ik toch meer van me afbijten en trachten ‘geldkloppers’ te slim af te zijn. Anders ben ik meteen blut…
- Ik ben blij dat ik hier niet alleen ben! Iemand om de emoties en angsten te delen, het is echt goed meegenomen.
- Ik hoop morgen te kunnen genieten van het mooie landschap! Mijn batterijen zijn aan het opladen. Mijn fototoestel is er klaar voor! En ik ook!

Kom maar op met die nieuwe dag! Maar eerst slapen… Het is nu 22.45 uur. Binnen een kwartier ga ik slapen.

Dinsdag 16 februari 2010

Y’ello! Zo zegt men hier ook wel dag. Of toch de gsm-maatschappij… Ons spreken ze gewoon aan met ‘Bonjour’! Onder elkaar spreken ze Bamoun. Een taaltje waar ik helemaal niets van versta!

Om 6 uur opgestaan. Na een warme en slapeloze nacht. Claire lag rustig te slapen, nam 2/3de van het bed in beslag en ging af en toe met mijn laken lopen,… Maar voor de rest was het heel gezellig! Eigenlijk zijn we een beetje gek. Er was airco op de kamer, maar die hebben we niet aangezet. Ik riskeerde het niet, met mijn allergie. Ik had geen zin om vandaag heel de dag ziek te zijn.

Om 7.45 uur waren we al aan de bus. We waren de eersten. Nu dus wachten tot de bus volledig vol zit, anders vertrekt hij niet. Er kunnen 60 mensen in. Dus ik denk dat we nog even moeten wachten. Alexandre (de man die ons tijdens de busrit vergezeld), schat dat we rond 11 uur zullen vertrekken. Het is ongeveer 5 uur rijden. Dus rond 16 à 17 uur komen we aan in Foumbot. Daar zal Bernadette samen met de andere vrijwilligers ons opwachten. We gaan dan samen eten, waarna we naar onze familie gaan. Mijn ouders zullen me komen halen.

Ik zit hier al te puffen en het is nog maar 9.30 uur! Dat zal gezellig worden op de bus! Maar ik kijk er wel naar uit. Weer een beetje dichter bij onze dorpjes.

En wij zitten hier nu. We nemen zoveel mogelijk van dit alles in ons op en genieten. Echt genieten!

Rond 11 uur zou de bus vertrekken, of dat hoopten we toch. Om 12 uur kwam de bus pas aan. ‘Dat werd tijd’, dachten we toen. ‘We zullen nu wel snel vertrekken!’ Weer mis. Pas rond 13 uur zat iedereen op de bus.
We vertrekken! ‘OEF!!!’ …Weer mis… Nog geen 2 minuten later houdt hij weer halt. Mensen blijven maar opstappen.
Nog even tanken… Wat bij ons een pitstop lijkt, duurt hier even lang als een volledige autocontrole…
We zitten met 3 op de bank. Ik zit in het midden. Geloof me vrij, geen dankbare plaats. Naast je eigen hitte, die van de zon en die van de lucht, moet je ook nog de warmte en het plakkerige lichaam van Claire en Alexandre verdragen. Het was aanpassen. Maar vooral het lange, lange wachten zat ons diep.
Een 5 uur durende rit… Waarvan de uren echt héél traag voorbij kropen. Maar het einde is in zicht. We zijn in Bafoussam. Nog een half uur! Gelukkig…

4 taxibrommers brengen Alexandre, Claire, onze bagage en ik naar het huis van Bernadette. Hier worden we fantastisch hartelijk ontvangen, alsof we koningen zijn. Iedereen groet ons, kust ons (4 keer) en vraagt hoe de rit was. Een vraag waarop ze eigenlijk het antwoord al weten.

Het is moeilijk om iedereen te zien, want het is erg donker. De elektriciteit heeft het gisteren begeven. Maar blijkbaar zou in Baigom alles nog werken.

Het is pikkedonker. Claire en ik nemen afscheid. Ik stap in de auto. We zitten met 8 in een auto waar wij maximaal met 5 in kruipen. We zetten de 2 hollandse meisjes af aan hun huisje. Niet veel later ben ik thuis.

‘The middle of nowhere…’ Zo kan je het het best beschrijven. Met zandwegen die je het, door het opwaaiende stof, moeilijk maken om te ademen.

De tweeling staat me op te wachten. Kleine teleurstelling dat het geen kleine kindjes meer zijn. Ik krijg een korte rondleiding. We praten nog even na en dan ga ik naar mijn kamer.

Woensdag 17 februari 2010

Vandaag had ik de kans om tot 9 uur uit te slapen. De vogels, de warmte en de lichtinval lieten me al om 7 uur opstaan. Ik heb mijn kamer een beetje ‘ingericht’, me rustig gewassen en me bezig gehouden tot ‘mama’ kwam. We maakten samen mijn ontbijt. Rond 10 uur kwamen Bernadette en Claire aan bij mij thuis. We gingen te voet naar het ziekenhuis en het schooltje waar ik les zal geven. Het is ongeveer een kwartier stappen. Op Afrikaans tempo weliswaar. Maar sneller kan je hier toch niet stappen door de warmte.

We nemen de brommer naar Foumbot. Claire en ik zitten achterop de brommer van Claire’s vader. We worden regelmatig nageroepen. Ze roepen dan ‘Naza’ of Nazari’, wat zoveel betekent als ‘blanke’. Claire en ik hebben het plan om telkens ‘Noussi’ te roepen, wat dan ‘zwarte’ betekent. Dit zal ongetwijfeld grappige momenten opleveren.

Het is een warme dag vandaag. Ongeveer 30 graden. Blijft dat het normaal is naar het einde van het droogseizoen dat het zo warm is. In maart start het regenseizoen. Ik vind het wel heel fijn dat ik de beide seizoenen kan meemaken.

Tijdens mijn dutje was ik me aan het bedenken dat de eerste tekenen van cultuurschok de kop opsteken. Maar dan niet over deze cultuur, deze omgeving, deze omstandigheden,… Maar over de onze. Ik zit met een dubbel gevoel. Aan de ene kant voelt het hier als thuiskomen. Dit is ZALIG gewoon. Echt perfect zoals ik het gedroomd had. Was ik maar in dit continent geboren… Maar dan niet als blanke… Ik vind ons soms zo onbeleefd! We komen naar dit land, proberen de taal machtig te worden, de gebruiken en de gewoontes,… Ik heb vaak het gevoel dat ik me in de zoo waan. Voortdurend foto’s nemen, mensen observeren,… Waar haal ik het recht vandaan om me in dit leven te moeien?! Ze hebben zo een mooi leven hier. Maar om het draagbaar te maken voor ons, moeten ze zich toch vaak aanpassen. Dat merk ik echt. Terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling is!!! Maar zij willen het beste voor hun gasten. Daarnet zei ik nog tegen Claire: ik denk nooit dat wij –in België- in staat zijn om zoveel liefde, gastvrijheid en vriendschap te geven aan anderen. Spijtige zaak…

Om dit alles toch een beetje te relativeren zijn wij niet enigen die gapen. Ook wij worden bekeken, nageroepen en nagefloten. Om de aandacht te trekken maken ze het geluid dat wij maken om op onze kat te roepen. Geen nood, dit doen ze bij iedereen zowel blank als zwart. Uiteindelijk word je hier nog relatief gelijk behandeld.

Ik heb daarnet enkele foto’s van ons huis getrokken. Die komen zeker op mijn blog. Ik heb daarnet ook het huis van Claire bezocht. En ik mag me echt gelukkig prijzen! Mijn kamer is groter, ik heb een bureau, het huis is ook veel groter, ik heb ook een normaal wc (al moet je wel doorspoelen met een emmer water), mijn badkamer is ook helemaal betegeld. Allemaal en helemaal anders dan bij Claire. Ik woon in een veel mooiere buurt en veel rustiger ook. Ik heb dan wel geen kleine broertjes en zusjes, ik heb het er uiteindelijk iets beter vanaf gebracht. Bovendien wonen hiernaast mijn nichtjes en neefjes. 5, 8 en 18 jaar. Dus ik ben wel een beetje omringd door van die kleine, schattige kindjes.

Donderdag 18 februari 2010

“It’s a long road. And you face the world alone. So if you feel like hope is gone, look inside you and be strong!”

MP3 speler aan, reisdagboek open. De tranen branden in mijn ogen, maar toch verschijnt er een brede lach op mijn gezicht. Het is inderdaad nog een lange weg… en ik heb hier nog veel te leren. Maar ik ben hier niet alleen! Ik heb een lieve nieuwe familie die alles voor me doet! Ik heb Claire, een beetje verderop. Ik heb de andere vrijwilligers. Maar ik heb ook jullie, ook al zijn jullie iets verder van mij verwijderd… Bovendien voel ik me gelukkig, dus de hoop is nog niet verdwenen. Conclusie: alles gaat goed! Perfect! Zalig gewoon! Tranen van geluk…

Ik voel me echt opgeblazen! Het lijkt alsof ik niets anders doe dan eten! Ma’tje lacht met me omdat ik zo weinig eet. Zo een kleine eter ben ik nochtans niet… Je kan je wel inbeelden hoeveel de mensen hier eten… “Ik wil dat je dikker wordt” zei mijn ma’tje gisteren. Dat zie ik precies niet zitten!!!  Chantal vindt dat we veel te mager zijn n het westen en dat vindt ze niet mooi. Gelijk heeft ze. Maar ik heb net het gevoel dat ik vetgemest word.

Laat ik je een verhaaltje vertellen:
Er was eens, in een afgelegen dorpje in een onbekend dorpje, een meisje. Ze lag vredig te slapen. Tot ze opeens wakker schrikt! Er zit iemand in mijn kamer! Hij zoekt in de kasten!!! Ik schijn met mijn zaklamp. Hij gaat niet weg!!! En wat zie ik???!!!! Niets… Niemand…

Rarara… Wat is er gebeurd? Het bleek gewoon een muisje te zijn. Bij deze weet ik dat ook weer. Dan hoef ik niet eer te schrikken in het vervolg.
Of dit verhaal:
Stel je voor: je wil in je bed kruipen. Eerst nog wassen en naar het toilet gaan. Wat zie je daar op de muur???!!! De grootste kakkerlak die je ooit hebt gezien!!! Minstens 10 cm groot. En weet je wat ik dacht? “Ach, zolang het geen spin is ben ik al blij!” Ik doe rustig verder. Maar dan!! Niet veel later verschijnt er een spin op de muur! “Dju, ook dat nog!” En weet je wat ik dacht? “Ach, er bestaan veel grotere spinnen.” Ik doe rustig verder. Thuis zou dat niet waar geweest zijn! Vraag maar aan Eddy of Moeke!

Ik heb al gehoord dat wij hier heel makkelijk kunnen bepalen wanneer we naar school gaan. We worden er niet voor betaald, dus mogen we vrij nemen wanneer we willen. Ik ga ervoor zorgen dat ik vrijdagnamiddag altijd vrij heb. Op die manier kan ik elke vrijdag naar Bafoussam, om op internet te gaan. Dan hebben we het hele weekend om rond te reizen. Ik vrees dat het internet niet sterk genoeg is om op skype te gaan. Maar ik geef de moed nog niet op!

Normaal gezien zou ik naar school gaan vandaag. Maar mijn vader heeft gebeld en blijkbaar hebben ze pedagogische studiedag. Maar 2 minuten geleden komt mijn vader zeggen dat het toch zal lukken! Het was de kleuterschool dat studiedag had.

Ik ben de hele voormiddag op school geweest. Tijdens de speeltijd ben ik vlug met mama naar het lokale marktje geweest. Die is hier op donderdag! Net als in Overijse!!! Maar echt veel kon je daar niet vinden op de markt. Ik heb een beetje fruit gekocht. Na de markt terug naar school.
Ik heb zelf mijn uurrooster samengesteld. Ik geef ik elke klas lessen. Er zijn 6 klassen. Ik geef de vakken Frans, Engels, wiskunde en muziek. Maar ik denk dat ik te veel hooi op mijn vork genomen heb. Ik ga de lessen muziek laten vallen en ervoor zorgen dat ik elke dag rond 13 uur ongeveer gedaan heb met werken. De andere vrijwilligers stoppen dan ook. Anders heb ik niets meer aan mijn dag, want ik moet altijd voor het donker thuis zijn. Om 18.30 uur begint het al donker te worden.

De school. 6 klassen, met telkens minstens 60 kinderen. Al denk ik dat het gemiddelde toch nog iets hoger ligt. De leerkrachten staan heel relax voor de klas. Ik vind het super mooi om te zien dat ze op geen enkel moment hun stem verheffen, ook al zitten er 60 joelende kinderen voor hen. Van zodra de leerkracht met de les begint zijn de kinderen heel rustig, letten ze flink op en willen ze allemaal de vragen van de leerkracht beantwoorden. De kinderen worden ook goed betrokken bij de les. De leerkracht schrijft een invuloefening op bord en laat de kinderen die zelf invullen. Hier doen ze wel een half uur over… Op het einde van de oefening stonden er 10 kinderen vooraan, omdat ze elkaar telkens moesten helpen. Ik dacht bij mezelf: oh toch het valt hier echt nog super goed mee! Maar dan… 3 meisjes waren te veel aan het praten. De leerkracht neemt de riem. De drie meisjes moeten vooraan op hun knieën komen zitten. 1 meisje begint al te wenen. Hier had ik mezelf op voorbereid. Dat dacht ik toch. Ik wist dat dit ging komen… Maar ik dacht dat het eerder 1 of 2 tikken of slagen zouden zijn, om de leerling bij de les te houden. Helaas… De leerlingen moeten hun handpalmen naar boven houden. De leerkracht geeft een harde slag met de riem, nog één, nog één, nog één,… het meisje roept van de pijn. Ze pruttelt tegen. Neemt de riem vast opdat de leerkracht niet meer kan slaan. Dat had ze beter niet gedaan. Bovenop de 10 ‘basisslagen’ kreeg ze er nog 2 extra. Het meisje loopt krijsend naar buiten. Ik probeer zo koelbloedig mogelijk te kijken, maar de tranen staan in mijn ogen. Nu zijn de twee andere meisjes aan de beurt. Zij bijten op hun tanden, willen de pijn niet laten zien. Maar ze zien af… Pfff… Ik hoop echt dat ik dit niet te vaak moet zien! Zelf zal ik dit nooit doen! Ik KAN dit gewoon niet! En het wordt gelukkig niet van mij verwacht! Dat heeft de directeur al laten vallen… Ik blijf daar met een heel klein hartje zitten. Durf de kinderen niet in de ogen te kijken. Ik schaam me, omdat ik er niets aan kan veranderen…

’s Middags ga ik naar huis. Ik voel me enorm misselijk. Ik moet hier echt veel te veel eten, ik kan daar niet tegen. Ma’tje zegt dat ik wat moet rusten. 3 uren heb ik geslapen. Als ik opsta ben ik nog steeds misselijk. Ik neem een pilletje. Iets later gaat het al veel beter. Mijn ma’tje zegt dat ik minder moet eten, want het is niet goed dat ik ziek ben. Ik ben zoooo blij dat ze dat zegt! Het is 16u30 ondertussen. Ma’tje zegt dat ik naar Bernadette moet bellen om te vragen of we mogen langskomen. Ik moet mijn uniform voor het feest van 8 maart gaan bestellen en betalen. Op 8 maart is het de dag van de vrouw! Dan gaan we samen defileren en eten en drinken en dansen! Maar dat is nog niet voor direct. Ma’tje en ik vertrekken samen op de brommer naar Foumbot.

Van zodra ik Bernadette zie, vraag ik het nummer van Claire. Gisteren hebben we een nieuw nummer gekocht en we zijn deze vergeten aan elkaar te geven! Stom he?! Ik ben naar Claire, binnen 10 minuten zie ik haar! Ik vlieg Claire om de nek! Ik ben ZO blij dat ik haar zie! Ik had er even nood aan om mijn hart te luchten, om Nederlands te praten, om verhalen te wisselen, om te kunnen lachen en samen alles te relativeren! Blijkbaar wordt er op de school van Claire nog meer geslagen! Daar moeten de kinderen elkaar zelfs slaan! Fioew… heavy stuff…

’s Avonds is ook mijn pa’tje thuis. Hij is in vorm vandaag. Hij begint heel de uitstap voor dit weekend te plannen. Ik moet naar Bernadette bellen, dan naar Joshua. Joshua belt dan naar Emke en Anne, of ze mee willen. Mijn pa’tje belt naar al zijn contactpersonen. Rond 20.30 uur is alles geregeld. Pa’tje gaat ook mee! Misschien maar best, want anders zouden we verdwalen en zou iedereen van ons profiteren. Maar wij moeten wel opdraaien voor de kosten… Achja, so be it. Het komt op €55 per persoon. Neem dan nog 15 euro elk om de kosten van pa’tje te dekken en we zijn er vanaf. Niet zo duur vind ik, voor een uitstap van een heel weekend.

Vrijdag 19 februari 2010

Vandaag ging ik niet naar school. Ik begin maandag pas met lesgeven. Vandaag kon ik dus wat uitslapen. Mijn ontbijt: roerei, brood en thee stonden klaar. Ik ben precies op hotel! Daar voel ik me wel heel schuldig om. Ma’tje en Pa’tje gaan zo meteen gaan thuiskomen. Ze zijn naar de akker. Dan zal ik waarschijnlijk helpen met het eten, ook al heb ik helemaal geen honger.

Om 12 uur heb ik met Claire afgesproken in Foumbot. We gaan dan eerst naar Bernadette, de cadeautjes afgeven die Dorieke en Anne hadden opgestuurd. Om 13 uur hebben we met Joshua afgesproken. Dan gaan we met z’n drieën naar Bafoussam, waar ik deze tekst op mijn blog zal plaatsen.

Rond 18 uur moet ik terug thuis zijn. Dan gaan we iets eten. Rond 20 uur vertrekken pa’tje en ik naar Foumbot. Daar spreken we met de andere vrijwilligers af. Rond 22 uur vertrekken we naar Douala. Met de bus of met de auto, hangt ervan af hoe duur de auto is. Rond 6 uur komen we dan aan in Douala, dan nemen we een ander busje richting Mount Cameroun. Rond de middag zouden we aankomen in het dichtbij gelegen stranddorpje. Dan hebben we de hele namiddag nog om de toerist uit te hangen. Zondagochtend gaan we naar de start van één of andere wedstrijd kijken, op Mount Cameroun. Het blijkt heel gekend te zijn en er zouden veel Duitsers en Fransen op afkomen. Het is een marathon of een wielerwedstrijd ofzo, dat heb ik niet helemaal begrepen. Dus stel dat je het kan volgen op tv, ik sta daar ergens tussen al het volk!!!

Goed, ik ga afronden. Ik ben net aan mijn achtste pagina begonnen. Ik denk dat jullie wel voldoende leesplezier hebben gehad tot hier! Laat zeker een berichtje achter of stuur een mailtje of een smsje! Want stiekem voel ik me toch een beetje eenzaam en wil ik graag iets van jullie horen!

Heel veel liefs! Tot volgende week!

Dikke zoen!
Els

The final countdown

2010-02-10T10:27:00.003+01:00

Dag allemaal

Nog 5 dagen resten mij in dit Belgenland. Elke dag is druk gevuld: RACEN, HOLLEN, eindwerk, RENNEN, eindwerk, VLIEGEN, DUIKEN, eindwerk, VALLEN en weer OPSTAAN... Maar ik geniet er toch van! Binnen enkele dagen ga ik een nieuw ritme tegemoet en daar kijk ik enorm hard naar uit.

Tijdens deze laatste momenten probeer ik mijn blog helemaal op punt te stellen, zodat ik er zo minimaal mogelijk aan moet prutsen als ik in Kameroen ben. Zoals je misschien gemerkt hebt, heb ik een foto-album toegevoegd. Klik op de foto die je hier rechts ziet, en dan krijg je het volledige album te zien. Dit maakt het voor jullie aangenamer om de foto's te bekijken en ik kan makkelijker -en sneller- de foto's uploaden.
Het eerste album 'België' is geactiveerd. Waarom een album 'België' als je naar Kameroen vertrekt, hoor ik jullie al denken. Wel, aan de hand van deze foto's ga ik in Kameroen vertellen over mijn thuisbasis. Over ons landje. Stel dat ik te kampen krijg met heimwee, dan kan ik makkelijk aan jullie denken! Allemaal dankzij dit album!

Mijn 5 mede-studenten zijn reeds het land uit. Ik moet het nageven, het is fantastisch om hun blogs te volgen en op die manier op de hoogte te blijven. Ik ervaar zelf hoe leuk het is om de nieuwe verhalen te lezen. Daarom ga ik echt mijn best doen om dit blog goed te onderhouden. Ik zal proberen iedere week een bericht te posten. Ik wil er echter toch al bij vertellen dat dit niet altijd zal lukken. In de eerste plaats omdat het toch Afrika is. Elektriciteit en internet zijn niet zo stabiel en betrouwbaar als in België. -Alhoewel het internet op kot toch eerder aan de labiele kant is- Bovendien heb ik geen internettoegang in mijn dorpje en moet ik daarvoor een bezoek brengen aan het naburige en grotere dorp. En misschien wel het grootste argument is dat ik zoveel mogelijk het land wil verkennen. Dit kan enkel tijdens weekends, dus het kan zijn dat jullie eens een weekend zonder nieuws zullen zitten.

Voor de mensen onder jullie die graag lezen. Jullie hebben geluk : ik schrijf graag. Het zal dus zelden voorkomen dat jullie hier een kort bericht zullen lezen! :-)
(Aangezien er toch maar 1 bericht per week zal komen, hebben jullie toch voldoende tijd om hele lange berichten te lezen...)
Bovendien heb ik een paar reisdagboeken mee, die ik met plezier elke dag ga aanvullen. Ik zal elke week een korte resumé uit dit boekje halen en plaatsen op dit blog. Stel dat je -na de reis- het hele avontuur wil meebeleven, dan kan je je aanmelden voor de wachtlijst. ;-)

Het vertrek nadert...
--> Administratieve rompslomp : paspoort en visum- : CHECK
--> Medische voorbereidingen : inentingen, reisapotheek, bezoek dokter, bezoek tandarst, bezoek(en) osteopaat : CHECK
--> Afscheid nemen : vrienden = vrijdag, familie = weekend, iedereen die wil = maandag luchthaven : CHECK
--> Herinneringen meenemen : originele spelletjes als cadeau, 'Het Boekje', foto's : CHECK
--> Bijhorende emoties : zenuwen, nieuwsgierig, stress, aftellen : DUBBEL CHECK
--> Koffers pakken : NOG NIET CHECK

==> Het komt dus allemaal dik in de chakos!

Wat staat er mij te wachten?
Hoe de eerste dag eruit zal zien kan ik jullie al meegeven.

"Fragment uit het 'dagelijkse' leven van Els"
MAANDAG 15 FEBRUARI 2010:
6.30 : Wekker
7 : Opstaan + Wassen
7.30 : Stressen
7.35 : Ontbijten
7.45 : Tanden poetsen
7.50 : Stressen
8 : Vertrek naar luchthaven
8.30 : Aankomen luchthaven zavemtem
8.35 : Claire zoeken
8.45 : Claire zoeken
9 : Claire gevonden
9.05 : inchecken
9.10 : samen met de aanwezige familie en vrienden een warme chocomelk gaan drinken
9.30 : eerste tranen van mama
9.45 : heel veel tranen van praktisch iedereen
10 : Claire en ik begeven ons naar de vertrekhal
10.01 : knuffelen + tranen
10.05 : zwaaien + tranen
10.10 : tranen wegvegen en giechelen van de stress
10.30 : Claire en ik stappen op de vlieger
10.31 : Ik hoop dat onze koffers mee zijn
10.40 : Vertrek vliegtuig
10.41 : Claire en ik zwaaien naar de luchthaven
10.41 : Familie en vrienden zwaaien naar elk vliegtuig dat passeert in de hoop dat wij op één van die toestellen zitten
10.45 : Start 8-uur-durende-vlucht
11 : Els zegt: 'pff, kheb honger'
11.30 : Claire denkt : 'Els stop met zagen'
12 : Els zegt: 'YESSS, ETEN!!!'
12.01: Els denkt: 'pff, ist alles?'
13 - 17 : slapen, lezen, schrijven
17 : Naar buiten kijken
17.30 : We landen in Kameroen. Meer bepaald in Douala
18 : We zoeken de juiste hal, waar onze koffers zich -hopelijk- bevinden
18.15 : We bellen naar BERNARD, hij komt ons ophalen aan de luchthaven
19 : We overnachten in 'HOTEL PROCURE' in DOUALA
19.15 : SMS naar Rita, Erik en Dirk : WIJ ZIJN GOED AANGEKOMEN
19.30 : Familie bellen
6 : Wekker
7 : We vertrekken met -hopelijk AL- onze koffers in de auto/bus naar onze dorpjes.

... : De rest is voor ons even onbekend als voor jullie...

*** Deze uren zijn uiteraard enkel van toepassing als er geen sneeuwhinder is. Anders zullen we enkele uren vertraging oplopen.

De volgende berichten op deze blog zullen echter niet meer zo gedetailleerd zijn hoor... Maar ik kan me inbeelden dat jullie graag zoveel mogelijk informatie willen weten. Zeker over het vertrek. Vandaar...

Ik ben uitverteld.
Het volgende bericht zal live vanuit Foumbot zijn!

Lieve allemaal,
HET GA JULLIE GOED!!!

Ja, ik zal voorzichtig zijn!
Ja, ik zal me amuseren!
Ja, ik zal er van genieten!
Neen, ik zal -normaal gezien- geen zwarte man mee naar huis nemen... ;-)

DIKKE, DIKKE ZOEN!
GIGA KNUFFEL!

Els

Aftellen!

2010-01-08T16:38:00.002+01:00

Op 15 februari vertrek ik - eindelijk - naar Kameroen!!!

Ik ben rustig alle voorbereidingen aan het treffen, dit blog aanmaken is daar één van. Ik zou nu reeds een boek kunnen schrijven over mijn verwachtingen, het aftellen, het voorbereiden, de spanning, het dromen over ... Maar soms zegt een gedicht meer dan een heel boek, dus heb ik voor de eerste optie gekozen.

Ik hoop dat jullie via deze blog mee kunnen genieten van alle mooie en soms ook moeilijke momenten die mij te wachten staan! Laat zeker af en toe een berichtje na, zodat ik ook iets van het thuisfront hoor!

Vol spanning
Aftellen
maand per maand
week per week
dag per dag
uur per uur

Genieten
van de laatste momenten
bij elkaar
met elkaar
voor elkaar

Nieuwsgierig
Bang
Verlangen
Gemis